နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ လောကီရေးရာ တာဝန်တွေကို မနားမနေ ထမ်းဆောင်ရင်း တစ်ဖက်ကလည်း သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ဖို့ ဝိပဿနာတရားကို လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာမများ၊ အိမ်ထောင်ရှင်များ အားလုံးအတွက် ဒီဆောင်းပါးကို အထူးရည်ရွယ် ရေးသားလိုက်ပါတယ်။

လူ့ဘဝကို ရောက်လာပြီး အိမ်ထောင်ရက်သား ကျလာပြီဆိုတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ “တာဝန်” ဆိုတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးက အလိုလို ကျရောက်လာပါတော့တယ်။ မနက်မိုးလင်းကတည်းက ညအိပ်ရာဝင်တဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းထဲမှာ တွေးနေတာက “ငါ့ မိသားစု စားဝတ်နေရေးအတွက် ဘယ်လို ရုန်းကန်ရမလဲ၊ ငါ့ သားသမီးတွေ ပညာရေးအတွက် ဘယ်လို ပြင်ဆင်ပေးရမလဲ၊ နောင်ရေးအတွက် ဘယ်လို စုဆောင်းရမလဲ၊ ကျန်းမာရေး တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ဆိုတဲ့ အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်မှုတွေချည်းပါပဲ။

ဒီလို မိသားစုအပေါ် တာဝန်သိသိနဲ့ ကြိုတင်ပြင်ဆင်တာဟာ လောကီရေးရာအရ ကြည့်ရင် အလွန် မွန်မြတ်တဲ့ အိမ်ထောင်ရှင်ကောင်း တစ်ယောက်ရဲ့ အရည်အချင်းပါ။ ဒါပေမဲ့ ဝိပဿနာ ရှုထောင့်ကနေ တကယ့် အရှိတရားကို ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့၊ အဲဒီ မပြီးဆုံးနိုင်တဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ “ပူပင်သောက” ဆိုတဲ့ မီးတောက်ကြီးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်ကို အချိန်ပြည့် လောင်ကျွမ်းနေတယ် ဆိုတာကို သတိပြုမိဖို့ လိုအပ်လာပါပြီ။ “ငါ” နဲ့ “ငါ့မိသားစု” ဆိုတဲ့ အစွဲအလမ်း (ဥပါဒါန်) ကြီး जကြောင့်၊ မရောက်သေးတဲ့ အနာဂတ်အတွက် ပစ္စုပ္ပန်မှာ ကြိုတင်ပြီး ဆင်းရဲနေရတာဟာ သံသရာလည်စေတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းကြီး တစ်ရပ် ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီဆောင်းပါးမှာ “ငါ့အတွက်၊ ငါ့မိသားစုအတွက်” ဆိုတဲ့ ပညတ်ဇာတ်လမ်းကြီးကို ဘယ်လို တိခနဲ ဖြတ်တောက်မလဲ၊ ပြီးရင် အဲဒီ ပူပန်နေတဲ့ အချိန်မှာ တကယ် ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ “ခန္ဓာငါးပါး” ရဲ့ အစားထိုး ဖြစ်ပျက် ချုပ်ငြိမ်းသွားပုံကို ဝိပဿနာ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲထည့်ပြီး ဘယ်လို အသေးစိတ် စောင့်ကြည့်ရမလဲ ဆိုတာကို လမ်းညွှန်ပေးသွားပါမယ်။

၁။ “ငါ နှင့် ငါ့မိသားစု” ဟူသော ပညတ်ဇာတ်လမ်း၏ ထောင်ချောက်

အနာဂတ်အတွက် တွေးတော ပူပန်နေတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ သင့်ရဲ့ စိတ်ဟာ အရှိတရား (ပရမတ်) ကို မမြင်တော့ဘဲ၊ တကယ် မတည်ရှိတဲ့ “ပညတ်ဇာတ်လမ်း” ကြီးတွေကို ဖန်တီးပြီး ထောင်ချောက်ထဲ ဆင်းသက်သွားပါတော့တယ်။

ပညတ်ဇာတ်လမ်း၏ လှည့်စားမှု: “သားသမီးတွေ ကြီးလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ စီးပွားရေးတွေ ကျပ်တည်းလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ဆိုတဲ့ အတွေးတွေဟာ တကယ်တမ်း ယခု လက်ရှိ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ဖြစ်နေတဲ့ ပြဿနာတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်က ဖန်တီးထားတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တွေ သက်သက်ပါ။ အဲဒီ ပုံရိပ်ယောင်တွေထဲမှာ “ငါ” နဲ့ “ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှု (ငါ့မိသားစု)” ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင်တွေကို အခိုင်အမာ ထည့်သွင်းထားပါတယ်။

သောကမီး လောင်ကျွမ်းခြင်း: “ငါ” ပါလာပြီ ဆိုတာနဲ့၊ အဲဒီ “ငါ့အရာ” တွေကို ထိခိုက်ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်တဲ့စိတ်၊ မပြည့်စုံမှာကို ကြောက်တဲ့စိတ် (သောက၊ ဘေး၊ အန္တရာယ်) တွေဟာ မလွဲမသွေ ဝင်ရောက်လာပါတယ်။ တကယ်တော့ အနာဂတ်ဆိုတာ ဘယ်သူမှ တပ်အပ် မပြောနိုင်တဲ့ အရာပါ။ မသေချာတဲ့ အနာဂတ်ကို ကြိုတွေးပြီး၊ လက်ရှိ အသက်ရှူနေတဲ့ ပစ္စုပ္ပန် အချိန်လေးကို ဒေါသ၊ သောက တွေနဲ့ ပူလောင်စွာ ဖြတ်သန်းနေရတာဟာ လုံးဝ မတန်တဲ့ အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

၂။ ဇာတ်လမ်းကို ဖြတ်၍ ပစ္စုပ္ပန် “ခန္ဓာငါးပါး” သို့ အာရုံလှည့်ခြင်း

ဒီတော့ ထိုင်နေရင်း၊ အလုပ်လုပ်နေရင်း အနာဂတ် မိသားစု အရေးကို တွေးပြီး ရင်လေးလာပြီ၊ ပူပန်သောက တွေ ဝင်လာပြီ ဆိုတာနဲ့…

“ဪ… ကြိုတွေးပြီး ပူပန်နေတဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား” လို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိဘဲ သတိကပ်လိုက်ပါ။

“ဘယ်လို ပြဿနာရှင်းရမလဲ” ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်း (Content) နောက်ကို ဆက်မလိုက်ပါနဲ့။ အဲဒီ ဇာတ်လမ်းကို တိခနဲ ဖြတ်ချလိုက်ပါ။ ပြီးရင် ကိုယ့်ရင်ဘတ်ထဲမှာ၊ ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အဲဒီ ပူလောင်မှု ဝေဒနာကိုပဲ ဝိပဿနာ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲ ထည့်ပြီး၊ “ငါ ပူပန်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ခန္ဓာငါးပါး အလုပ်လုပ်နေတာပါလား” လို့ အောက်ပါအတိုင်း ဓာတ်ခွဲ ကြည့်ပါ-

၁။ ရူပက္ခန္ဓာ (ဖောက်ပြန်တတ်သော ရုပ်တရား): ပူပန်စိတ် ဝင်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ရင်ဘတ်ထဲမှာ မွန်းကျပ်လာတယ်၊ ခေါင်းထဲမှာ တင်းကြပ်လာတယ်၊ နှလုံးခုန် မြန်လာတယ်။ ဒါဟာ ဒေါသ၊ သောကကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ရုပ်တရားရဲ့ ဖောက်ပြန်မှု (ရူပက္ခန္ဓာ) သက်သက်ပါ။ “ငါ မွန်းကျပ်တာ” မဟုတ်ပါဘူး။

၂။ ဝေဒနာက္ခန္ဓာ (ခံစားတတ်သော သဘော): အဲဒီလို တွေးလိုက်တဲ့အတွက် စိတ်ထဲမှာ “မသက်မသာ ဖြစ်မှု၊ ပူလောင်မှု” ချက်ချင်း ပေါ်လာပါတယ်။ ဒါဟာ ဒေါမနဿ ဝေဒနာ (ဝေဒနာက္ခန္ဓာ) ပါ။

၃။ သညာက္ခန္ဓာ (မှတ်သားတတ်သော သဘော): အနာဂတ် ပုံရိပ်တွေကို “ဒါကတော့ အန္တရာယ်ပဲ၊ ဒါကတော့ ကြောက်စရာပဲ” လို့ အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆို မှတ်သားနေတာဟာ သညာက္ခန္ဓာရဲ့ အလုပ်ပါ။

၄။ သင်္ခါရက္ခန္ဓာ (ပြုပြင် ဖန်တီးတတ်သော သဘော): အဲဒီ အန္တရာယ်ကို ကာကွယ်ဖို့ “ဒီလို လုပ်ရမယ်၊ ဟိုလို လုပ်ရမယ်” လို့ ဂဏာမငြိမ်ဘဲ အစီအစဉ်တွေ ဆွဲနေတာ၊ ပူပန်နေတာဟာ သင်္ခါရက္ခန္ဓာရဲ့ လှုပ်ရှားမှု သက်သက်ပါ။

၅။ ဝိညာဏက္ခန္ဓာ (သိတတ်သော စိတ်တရား): အဲဒီ အတွေးအာရုံတွေ အားလုံးကို “တွေးတယ်၊ သိတယ်” လို့ သိနေတာကတော့ မနောဝိဉာဏ် (ဝိညာဏက္ခန္ဓာ) ပါပဲ။

“ငါ ပူပန်တယ်” ဆိုတာ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတဲ့ ဒီ ခန္ဓာငါးပါး ယန္တရားကြီး အလုပ်လုပ်နေတာ သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

၃။ ခန္ဓာငါးပါး၏ ဖြစ်မှုပျက်မှုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ရှုမှတ်ခြင်း

ဒီအဆင့်ဟာ ယောဂီတွေအတွက် အနာဂတ် သောကအကျဉ်းထောင်ကနေ လွတ်မြောက်စေမယ့် အရေးကြီးဆုံး အဆင့် ဖြစ်ပါတယ်။ “ပူပန်သောက” ဟာ အမြဲတမ်း တစ်ဆက်တည်း တည်ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် ဉာဏ်နဲ့ မြင်အောင် ကြည့်ရပါမယ်။

လက်တွေ့ ရှုမှတ်ပုံ အဆင့်ဆင့်:

လွင့်မျောခြင်း (ဖြစ်ခြင်း): “ကလေးတွေ ရှေ့ရေး ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” လို့ အနာဂတ်ကို လှမ်းတွေးလိုက်တဲ့အခါ၊ ပူပန်သောကနဲ့ ယှဉ်တဲ့ “ခန္ဓာငါးပါး (အတွေးစိတ်နှင့် ရင်ထဲက ပူလောင်မှု)” ချက်ချင်း ပေါ်လာတယ်။

သတိကပ်ခြင်း (ပျက်ခြင်း): “ဪ… အနာဂတ်ကို ကြိုတွေးပြီး ခန္ဓာငါးပါး ဖြစ်ပေါ်နေပါလား” လို့ ပစ္စုပ္ပန် သတိနဲ့ လှမ်းသိလိုက်ပါ။ အဲဒီလို သိလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်လေးမှာတင်၊ ဇာတ်လမ်းက ပြတ်သွားပြီး အဲဒီ ပူပန်တဲ့ စိတ်ရော၊ ရင်ထဲက မွန်းကျပ်မှုတွေပါ အရှိန်သေပြီး ချက်ချင်း ပျက်ကျ (ချုပ်ငြိမ်း) သွားပါတော့တယ်။

အစားထိုးခြင်း: အဲဒီနောက် မျက်စိရှေ့က အလုပ်တစ်ခုခုကို ပြန်လုပ်လိုက်တဲ့အခါ၊ လက်က ထိတွေ့မှုကို သိတဲ့ “ထိသိစိတ် (ကာယဝိဉာဏ်)” အသစ်တစ်ခု ချက်ချင်း အစားထိုး ပေါ်လာတယ်။

ဉာဏ်ဖြင့် ဓာတ်ခွဲခြင်း: အာရုံပြောင်းသွားတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာပဲ၊ စောစောက အနာဂတ်အတွက် ပူပန်နေတဲ့ “ခန္ဓာငါးပါး အဟောင်းကြီး” ဟာ အခု လက်ရှိမှာ ဆက်ပြီး ရှိသေးသလား လို့ ဉာဏ်နဲ့ မေးကြည့်ပါ။ လုံးဝ (လုံးဝ) မရှိတော့ပါဘူး။ အဲဒီ ပူပန်တဲ့စိတ်ဟာ အဲဒီနေရာမှာတင် သေဆုံး (ချုပ်ငြိမ်း) သွားပါပြီ။

ဒီလိုနဲ့ မိနစ်ပိုင်းလေး အတွင်းမှာတင်၊ “တွေးတဲ့စိတ်” ပေါ်လာလိုက် သတိကြောင့် ပျက်သွားလိုက်၊ “ထိသိစိတ်” ပေါ်လာလိုက် ပျက်သွားလိုက်နဲ့၊ ခန္ဓာငါးပါးဟာ ရေပွက်ကလေးတွေလို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အလွန် လျင်မြန်တဲ့ နှုန်းနဲ့ ဖြစ်လိုက် ပျက်လိုက် အစားထိုးနေတာကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း မြင်လာပါလိမ့်မယ်။

“ပူပန်နေတဲ့ ငါ” ဆိုတာ အကောင်အထည်ကြီး အနေနဲ့ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ အနာဂတ် ပညတ်အာရုံကြောင့် ပစ္စုပ္ပန်မှာ ပေါ်လာတဲ့ ခန္ဓာငါးပါးကလည်း ဖြစ်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပျက်ကျသွားတာ သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

၄။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခြင်း (ရှုဉာဏ်ဖြင့် နှလုံးသွင်းခြင်း)

ဒီလို ခန္ဓာငါးပါး တရစပ် ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကို ဉာဏ်မျက်စိနဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာပြီဆိုရင်၊ ယောဂီရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု (Insight) ကျလာပါလိမ့်မယ်။

“ဪ… ‘အနာဂတ်’ ဆိုတာ တကယ်တော့ အခု လက်ရှိမှာ မရှိသေးတဲ့ အရာပဲ။ မရှိသေးတဲ့ အရာကို တွေးပြီး ပူပန်နေတာဟာ၊ ယခု လက်ရှိ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ပေါ်လာတဲ့ ‘မနောဝိဉာဏ်နဲ့ ခန္ဓာငါးပါး’ သက်သက်ပဲ။ အဲဒီ တွေးတဲ့စိတ်ကလေး ကိုယ်တိုင်ဟာလည်း မြဲတာ မဟုတ်ဘူး၊ ပေါ်လာပြီးတာနဲ့ သတိကပ်လိုက်ရင် ချက်ချင်း အစားထိုး ပျက်စီးသွားတာပဲ။ တကယ်တမ်း ရှိနေတာက ယခု လက်ရှိ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတဲ့ ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်တွေပဲ ရှိပါလား။ မရောက်သေးတဲ့ အနာဂတ်ကို ကြိုတွေးပြီး ‘ငါ’ လို့ ခံယူကာ ပူလောင်နေတာဟာ အရိပ်ကိုဖမ်းပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိပ်စက်နေတာနဲ့ အတူတူပါလား။ အရာရာဟာ ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်စီးသွားကြတာ ချည်းပါပဲလား။”

ဒီလို “ဖြစ်ပျက်” ကို တည့်တည့်မြင်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ၊ “ငါ့အတွက်၊ ငါ့မိသားစုအတွက်” ဆိုတဲ့ အစွဲအလမ်းနဲ့ ပူပန်သောကတွေဟာ မှီခိုစရာ “ငါ” မရှိတော့တဲ့အတွက် လေထဲ အငွေ့ပျံသွားသလို အလိုလို အရည်ပျော် ကျသွားပါလိမ့်မယ်။ ယောဂီရဲ့ စိတ်ကတော့ အနာဂတ်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု၊ ခြောက်လှန့်မှုမှ လွတ်မြောက်ပြီး၊ ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်မှာ တည်ရှိနေတဲ့ သတိနဲ့အတူ အေးချမ်းစွာနဲ့ “ဥပေက္ခာ (အလယ်အလတ် သာတူညီမျှ ရှုမြင်နိုင်သော စိတ်)” ဖြင့် ယှဉ်လျက်သား ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။

၅။ ပြင်ဆင်မှု အစစ်အမှန်နှင့် အဓိပတိတရားလေးပါး

ဒီနေရာမှာ ယောဂီတချို့ အထင်မှားတတ်တဲ့ အချက်တစ်ခုကို ရှင်းလင်းချင်ပါတယ်။ “ဪ… ပူပန်တာလည်း ငါမဟုတ်ဘူး၊ အနာဂတ်ဆိုတာလည်း မရှိဘူး၊ ခန္ဓာက ပျက်သွားတာပဲ ဆိုတော့… မိသားစု ရှေ့ရေးအတွက် ငါ ဘာမှ ပြင်ဆင်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့၊ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ် ထားလိုက်တော့မယ်” ဆိုတဲ့ တာဝန်မဲ့တဲ့ အတွေးမျိုး လုံးဝ (လုံးဝ) မဝင်သင့်ပါဘူး။

ဝိပဿနာ ဆိုတာ တာဝန်မဲ့ခိုင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပူလောင်မှု (သောက) ကိုသာ ဖယ်ရှားခိုင်းတာပါ။ အိမ်ထောင်ရှင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ အနာဂတ်အတွက် ငွေကြေးစုဆောင်းခြင်း၊ ပညာရေး ပြင်ဆင်ခြင်း ဆိုတဲ့ အလုပ် (Action / Planning) တွေကို မေတ္တာ၊ ကရုဏာ ရှေ့ထားပြီး ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရပါမယ်။ သို့သော် အဲဒီလို ပြင်ဆင်တဲ့အခါ “ငါ မလုပ်ရင် ဒုက္ခရောက်တော့မယ်” ဆိုတဲ့ ပူလောင်တဲ့ သောက (Worrying) တွေ ကင်းကင်းနဲ့ ပြုလုပ်နိုင်ဖို့ အတွက် “အဓိပတိတရားလေးပါး” ကို အပြည့်အဝ တပ်ဆင်ရပါမယ်။

ဆန္ဒ (Chanda): ကြိုတင်ပူပန်သောကရောက်မှုမှ ကင်းစင်ပြီး၊ ဉာဏ်ပညာဖြင့် မိသားစု တာဝန်ကို အေးချမ်းစွာ ပြီးမြောက်လိုသော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒ။

စိတ္တ (Citta): အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင် စီမံနေစဉ် ပေါ်လာသမျှသော “အတွေးစိတ် (မနောဝိဉာဏ်)” နှင့် ခန္ဓာတို့၏ အစားထိုး ဖြစ်ပျက်မှု အပေါ်သို့သာ မလွတ်တမ်း စူးစိုက်ထားသော စိတ်။

ဝီရိယ (Viriya): “ဘာများဖြစ်မလဲ” စတဲ့ သောက ဇာတ်လမ်းတွေ ဝင်လာတိုင်း၊ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကို ပယ်ခွာပြီး ပစ္စုပ္ပန် ဖြစ်ပျက်ဆီသို့ မဆုတ်မနစ် ပြန်ဆွဲခေါ်နေသော ကြိုးစားအားထုတ်မှု ဝီရိယ။

ဝီမံသာဉာဏ် (Vimamsa): “ငါ သောက ရောက်ပြီး ပူလောင်နေတာလား” သို့မဟုတ် “အနာဂတ်အတွက် လိုအပ်လို့ အေးအေးဆေးဆေး စီမံနေတာလား” ဆိုသည်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခွဲခြား စစ်ဆေးနေသော ဉာဏ်။

ဒီ အဓိပတိတရား လေးပါးကို တပ်ဆင်ထားတဲ့ ယောဂီဟာ၊ အနာဂတ်အတွက် အကောင်းဆုံး ပြင်ဆင်မှုတွေကို လုပ်ဆောင်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် “ငါ ပူပန်ရသည်” ဟူသော သောက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး လုံးဝ ရှိမည် မဟုတ်ဘဲ၊ ကြည်လင်သော ဦးနှောက်၊ ငြိမ်းချမ်းသော စိတ်တို့ဖြင့် အကောင်းဆုံး နေထိုင်နိုင်မည်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

နိဂုံးချုပ် (အရိယာအဖြစ်ကို ရည်မှန်းခြင်း)

တရားအားထုတ်တယ် ဆိုတာ အားလုံးကို စွန့်ပစ်ပြီး တောထွက်မှ ရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ နေ့စဉ် မိသားစု တာဝန်တွေကို ထမ်းဆောင်နေရင်း ပေါ်လာတတ်တဲ့ ပူပန်သောက စိတ်ကလေးအပေါ်မှာ အရှိကို အရှိအတိုင်း ဉာဏ်နဲ့ ဓာတ်ခွဲနိုင်ရင် အဲဒါ အမြင့်ဆုံး ဝိပဿနာပါပဲ။

ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အပေါင်းတို့ ခင်ဗျာ…

မပြီးဆုံးနိုင်တဲ့ အနာဂတ် ပြင်ဆင်မှုတွေကြားမှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ အတ္တကို ထည့်ပြီး သောကမီးတွေနဲ့ မလောင်ကျွမ်းပါစေနဲ့တော့။ အဲဒီ ပူပန်စိတ်တွေဟာ သင့်အတွက် ဝိပဿနာဉာဏ်ကို ထက်မြက်စေမယ့် အလွန် အဖိုးတန်တဲ့ အရှုခံ အာရုံတွေပါ။ “ငါ့အတွက်၊ ငါ့မိသားစုအတွက်” ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို တိခနဲ ဖြတ်ပြီး၊ တွေးလိုက်တိုင်း ပေါ်လာတဲ့ “ပစ္စုပ္ပန် ခန္ဓာငါးပါး” တို့ရဲ့ အစားထိုး ဖြစ်ပျက် ချုပ်ငြိမ်းနေမှုကိုသာ စူးစိုက် လေ့လာပါ။

ခန္ဓာငါးပါး ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြု မြင်တွေ့ရတဲ့အခါ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် “ငါ” လို့ စွဲထားတဲ့ ဒိဋ္ဌိအစွဲကြီး အမြစ်ပြတ် ပြုတ်ကျပြီး သောတာပန် အစရှိတဲ့ အရိယာအဖြစ်သို့ ဧကန်မလွဲ ရောက်ရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အမှန်တရားသည်သာ လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်သည်။