လူသားတွေရဲ့ ရှင်သန်မှု ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံးမှာ အသိပညာ၊ အတတ်ပညာ ဆိုတဲ့ အရာတွေကို နေရာပေါင်းစုံကနေ ရှာဖွေ စုဆောင်းလေ့ ရှိကြပါတယ်။ ကျောင်းသင်ခန်းစာတွေ၊ စာအုပ်စာပေတွေ၊ မိဘဆရာသမားတွေရဲ့ ဆုံးမစကားတွေကနေ တစ်ဆင့် အသိဉာဏ်တွေကို ရယူကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလို ပြင်ပကနေ ရယူထားတဲ့ အသိဉာဏ်တွေဟာ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ သိမ်းဆည်းထားတဲ့ အရာတွေသာ ဖြစ်ပြီး၊ တကယ့် လောကဓံ အခက်အခဲတွေ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ အခါမျိုးမှာ လက်တွေ့ ကျကျ အသုံးမဝင်တာကို ခဏခဏ ကြုံတွေ့ရတတ်ပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ အဲဒီ အသိဉာဏ်တွေဟာ အခြေအနေ တစ်ခုအပေါ်မှာ အခြားသူတွေက သူတို့ရဲ့ အမြင်နဲ့ တွေးခေါ် ရေးသားထားတဲ့ ငှားရမ်းထားသော အသိတွေသာ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ တကယ့် ပကတိ အရှိတရားကို မျက်မှောက်ပြုပြီး၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ လွတ်မြောက်လိုတဲ့ ဝိပဿနာ ယောဂီ တစ်ယောက် အနေနဲ့ ဆိုရင်တော့ အဲဒီလို အပေါ်ယံ အသိတွေနဲ့ ရပ်တန့်နေလို့ လုံးဝ မရပါဘူး။ မိမိရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက အချိန်နဲ့အမျှ ပေးပို့နေတဲ့ “တိုက်ရိုက် အသိဉာဏ်” ကိုသာ အဓိကထား ရှာဖွေပြီး၊ အဲဒီ အသိဉာဏ်ကို မိမိရဲ့ နေ့စဉ် ဖြတ်သန်းနေတဲ့ ဘဝထဲမှာ အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်ဖို့ အထူး လိုအပ်လှပါတယ်။

ခန္ဓာကိုယ်ဆိုသည်မှာ ပကတိ အရှိတရားကို ပြသနေသော မှန်ချပ်ကြီး

ခန္ဓာက ပေးတဲ့ တိုက်ရိုက် အသိဉာဏ် ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ အဲဒါကို နားလည်ဖို့ အတွက် ကျနော်တို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်း တည်ဆောက် လည်ပတ်နေပုံကို အရင်ဆုံး ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း လေ့လာကြည့်ရပါမယ်။ လူသား တစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်ပ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ အဆက်အသွယ် လုပ်ဖို့ရာ အတွက် သဘာဝတရားက ဖန်တီးပေးထားတဲ့ တံခါးပေါက် (ဒွါရ) ခြောက်ပေါက် ရှိပါတယ်။ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ်၊ စိတ် ဆိုတဲ့ အဲဒီ တံခါးပေါက် ခြောက်ပေါက်ဟာ အချိန်တိုင်း အချိန်တိုင်းမှာ အပြင်ဘက်က လာရောက် တိုက်ခတ်နေတဲ့ အဆင်း၊ အသံ၊ အနံ့၊ အရသာ၊ အတွေ့အထိ၊ အတွေးအာရုံ တွေနဲ့ မပြတ်တမ်း ဆုံတွေ့နေပါတယ်။

အဲဒီလို တံခါးပေါက် တစ်ခုခုနဲ့ အာရုံ တစ်ခုခု ဆုံတွေ့ တိုက်မိလိုက်တဲ့ လျှပ်တစ်ပြက် အခိုက်အတန့်လေး အတွင်းမှာ၊ ဘယ်သူကမှ ကြိုတင် စီစဉ် ဖန်တီးထားခြင်း မရှိဘဲ အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ သဘာဝ ဖြစ်စဉ်လေး တစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ အာရုံကို သိလိုက်တဲ့ “ဝိဉာဏ်” လေးတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ မျက်စိနဲ့ အဆင်း တိုက်မိတဲ့ အခါ မြင်သိ ဝိဉာဏ်လေး ပေါ်လာတယ်။ နားနဲ့ အသံ တိုက်မိတဲ့ အခါ ကြားသိ ဝိဉာဏ်လေး ပေါ်လာတယ်။ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အရာဝတ္ထု တစ်ခုခု ထိတွေ့မိတဲ့ အခါ ထိသိ ဝိဉာဏ်လေး ပေါ်လာတယ်။ ဒီ ဝိဉာဏ်လေးတွေဟာ အကြောင်းတရား ဆုံစည်းလို့ ပေါ်လာပြီး၊ ဖြစ်ပေါ်ပြီးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အစားထိုးစရာ အကြွင်းအကျန် လုံးဝ မကျန်ရစ်အောင် ချက်ချင်း ပြန်လည် ချုပ်ပျောက် သွားကြပါတယ်။

ခန္ဓာက ပေးတဲ့ တိုက်ရိုက် အသိဉာဏ် ဆိုတာ အခြား မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီလို တံခါးပေါက် ခြောက်ပေါက်မှာ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့၊ ဖြစ်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပျက်သွားတဲ့ ဝိဉာဏ်လေးတွေရဲ့ သဘာဝကို မည်သည့် ကြိုတင် တွေးခေါ်မှု၊ ယူဆမှုမှ မပါဝင်ဘဲ အရှိကို အရှိတိုင်း မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာရာကနေ ရရှိလာတဲ့ ကိုယ်ပိုင် တွေ့ရှိချက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဤအသိဉာဏ်သည် စာအုပ်ထဲမှ လာခြင်း မဟုတ်၊ ဆရာသမားက ပေးခြင်းလည်း မဟုတ်၊ မိမိ၏ ခန္ဓာ ယန္တရားကြီးက ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်တွင် တိုက်ရိုက် ပြသနေသော သစ္စာတရားကို မိမိ ကိုယ်တိုင် ဉာဏ်ဖြင့် အမိအရ ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။

နေ့စဉ်ဘဝထဲသို့ တိုက်ရိုက် အသိဉာဏ်ကို သယ်ဆောင်ခြင်း

အများစုသော သူတွေဟာ တရားအားထုတ်တယ်၊ ဝိပဿနာ အလုပ်ကို လုပ်တယ် ဆိုရင် တိတ်ဆိတ်တဲ့ နေရာ၊ သီးသန့် အခန်းလေး တစ်ခန်းထဲမှာ မျက်စိမှိတ်ပြီး ထိုင်နေတဲ့ အချိန်လေးမှာသာ လုပ်ရမယ့် အလုပ်လို့ မှားယွင်းစွာ သတ်မှတ်ထားတတ်ကြပါတယ်။ တကယ်တမ်း ခန္ဓာက ပေးတဲ့ တိုက်ရိုက် အသိဉာဏ် ဆိုတာဟာ ထိုင်နေတဲ့ အချိန်လေး တစ်ခုတည်း အတွက် မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိ မျက်စိ ဖွင့်ပြီး လှုပ်ရှား သွားလာနေတဲ့ နေ့စဉ်ဘဝ တစ်လျှောက်လုံးမှာ အသက်ဝင် ရှင်သန်နေရမယ့် အရာ ဖြစ်ပါတယ်။

လက်တွေ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ ဒီအသိဉာဏ်ကို ဘယ်လို အသုံးချမလဲ ဆိုတာကို လေ့လာကြည့်ရအောင်ပါ။ ဥပမာ – မိမိ မနှစ်သက်တဲ့ သူတစ်ယောက်က မိမိကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန် စော်ကားတဲ့ စကားတွေ ပြောလာတယ် ဆိုပါစို့။ သာမန် ပုထုဇဉ် တစ်ယောက် အနေနဲ့ ဆိုရင် အဲဒီ အသံကို ကြားလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် “ငါ့ကို ပြောရမလား”၊ “ငါ့ကို စော်ကားတယ်” ဆိုတဲ့ “ငါ” ဟူသော အတ္တအစွဲ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်လာပြီး၊ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုတဲ့ ဒေါသ မီးတောက်တွေ အလွယ်တကူ လောင်ကျွမ်းပါတော့တယ်။ အဲဒီကနေ တစ်ဆင့် အချင်းချင်း ပဋိပက္ခတွေ၊ ရန်ပွဲတွေ ဖြစ်လာပြီး စိတ်ရော ကိုယ်ပါ ဆင်းရဲ ဒုက္ခ ရောက်ရပါတော့တယ်။

ဒါပေမယ့် ခန္ဓာက ပေးတဲ့ တိုက်ရိုက် အသိဉာဏ်ကို နေ့စဉ်ဘဝမှာ လက်တွေ့ အသုံးချနေတဲ့ ယောဂီ တစ်ယောက် အတွက်တော့ အခြေအနေဟာ လုံးဝ ကွာခြားသွားပါတယ်။ သူဟာ အဲဒီ စော်ကားတဲ့ စကားသံကို နားက ကြားလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်လေးမှာပဲ၊ “နား ဆိုတဲ့ တံခါးပေါက်နဲ့ အသံ ဆိုတဲ့ အာရုံ တိုက်မိလို့ ကြားသိ ဝိဉာဏ်လေး တစ်ခု အကြောင်းတိုက်ဆိုင်စွာ ပေါ်လာခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်တယ်” ဆိုတာကို အရင်ဆုံး ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း သိမြင်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီ ကြားသိ ဝိဉာဏ်လေးဟာ ကြားပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပျက်သွားတယ်။ အဲဒီ ဖြစ်စဉ်ထဲမှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ ခံစားသူ၊ အစော်ကား ခံရသူ လုံးဝ မရှိဘူး ဆိုတာကို ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်မှာ မျက်မှောက်ပြုလိုက်ပါတယ်။

ဒီလို ရုပ်နာမ်ရဲ့ အဖြစ်အပျက် သက်သက်ကို အရှိအတိုင်း လေ့လာ သိမြင်လိုက်တဲ့ အတွက်၊ အသံနဲ့ မိမိရဲ့ ကြားမှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ ကာကွယ်စရာ အတ္တ ခံတပ်ကြီး မရှိတော့ပါဘူး။ “ငါ” မရှိတဲ့ အတွက် ဒေါသ ဖြစ်စရာ အကြောင်းရင်းလည်း လုံးဝ အခြေအမြစ် ပျက်သွားပါတော့တယ်။ ပြဿနာ တစ်ခုကို အပြင်ဘက်မှာ လိုက်လံ ဖြေရှင်းနေတာမျိုး၊ သူတစ်ပါးရဲ့ အပြစ်ကို လိုက်ကြည့်ပြီး ဒေါသတွေ မာနတွေနဲ့ ဝေဖန်နေတာမျိုး လုံးဝ ပြုလုပ်စရာ မလိုတော့ဘဲ၊ မိမိ ခန္ဓာပေါ်က ဖြစ်ပျက်မှုကို ဉာဏ်နဲ့ လေ့လာလိုက်ရုံနဲ့တင် လောကဓံရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုကို အေးချမ်းစွာ ကျော်လွှားသွားနိုင်ပါတယ်။ ဤသည်မှာ ခန္ဓာက ပေးသော တိုက်ရိုက် အသိဉာဏ်၏ အံ့မခန်း လက်တွေ့ အသုံးဝင်မှုပင် ဖြစ်ပါသည်။

အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် အသိဉာဏ်ကို ထက်မြက်စေခြင်း

ဒီလို သိမ်မွေ့ နက်နဲလှတဲ့ ခန္ဓာ့ အသိဉာဏ်ကို နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ ဆူညံမှုတွေ၊ အလုပ်တာဝန်တွေ ကြားထဲမှာ မျက်ခြည်မပြတ် ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ဖို့ ဆိုတာ သာမန် ဆန္ဒလေးမျှနဲ့၊ အပျော်သဘော စမ်းသပ်ရုံမျှနဲ့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ မိမိတို့၏ သန္တာန်၌ ကြီးမားလှသော အတွင်း အင်အားစုကြီး လေးခု ဖြစ်သည့် အဓိပတိတရားလေးပါး ကို အပြည့်အဝ အသက်သွင်းပြီး စနစ်တကျ မောင်းနှင်ရန် အထူး လိုအပ်လှပါသည်။ အစဉ်အလာ စာပိုဒ်များကို အလွတ်ကျက်မှတ်ခြင်းထက် ဤအင်အားစုများကို လက်တွေ့ ဘဝတွင် မည်သို့ ပေါင်းစပ် အသုံးချရမည်ကို ဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်ကြည့်ပါစို့။

ပထမဦးဆုံး အနေဖြင့် မိမိ၏ ရင်ထဲတွင် လောကီ အာရုံများအပေါ် သာယာ တွယ်တာနေသော မျှော်လင့်ချက်များကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စွန့်လွှတ်ကာ၊ ခန္ဓာက ပေးသည့် အရှိတရားကိုသာ အမြဲတမ်း မျက်မှောက်ပြုလိုသော ဖြူစင် ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒကို မွေးမြူရပါမည်။ ဤသည်မှာ ဆန္ဒာဓိပတိ ပင် ဖြစ်ပါသည်။ လမ်းလျှောက်နေစဉ် ဖြစ်စေ၊ ကားမောင်းနေစဉ် ဖြစ်စေ၊ စားသောက်နေစဉ် ဖြစ်စေ မိမိ၏ အာရုံသည် ပြင်ပ ပတ်ဝန်းကျင်၏ လှည့်စားမှုများ နောက်သို့ အလွယ်တကူ လွင့်မျော မသွားစေရန် ခိုင်မာ တည်ကြည်သော စူးစိုက်မှုဖြင့် ခန္ဓာပေါ်ရှိ ဝိဉာဏ်၏ လှုပ်ရှားမှုများကိုသာ အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့် ကပ်ငြိနေရပါမည်။ ဤသို့ စိတ်ကို နိုင်နင်းစွာ ထိန်းချုပ် စူးစိုက်ထားနိုင်ခြင်းသည် စိတ္တာဓိပတိ ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ပင် ဖြစ်ပါသည်။

ထို့အပြင် ခန္ဓာ၏ အသိဉာဏ်ကို ရှာဖွေရာတွင် တစ်ခဏတာမျှသာ လုပ်ဆောင်ပြီး ရပ်နားလိုက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ နေ့စဉ်ဘဝ၏ ထွက်သက် ဝင်သက်တိုင်း၊ မျက်တောင် တစ်ခတ်စာ အခိုက်အတန့် တိုင်းတွင် ပေါ်ပေါက်လာသမျှသော ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်များကို အရှိန်မပြတ် ဆက်တိုက် လေ့လာနေသည့် မဆုတ်မနစ်သော လုံ့လဝီရိယကို အပြည့်အဝ တည်ဆောက်ထားရပါမည်။ အခက်အခဲများနှင့် ကြုံတွေ့ရသော အခါတွင်လည်း တွန့်ဆုတ်သွားခြင်း မရှိဘဲ ထိုအခက်အခဲများကိုပင် လေ့လာစရာ အာရုံ တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲ သတ်မှတ်နိုင်စွမ်း ရှိခြင်းသည် ဝီရိယာဓိပတိ ပင် ဖြစ်ပါသည်။

နောက်ဆုံးနှင့် အရေးအကြီးဆုံးမှာ မိမိ၏ နေ့စဉ် လေ့လာ ရှုမှတ်နေမှုများကို အစဉ်မပြတ် ပြန်လည် တည့်မတ်ပေးနေမည့် ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်ပညာပင် ဖြစ်ပါသည်။ မိမိ လေ့လာနေသည်မှာ တကယ့် ခန္ဓာ၏ တိုက်ရိုက် အသိဉာဏ်လော၊ သို့မဟုတ် စာအုပ်ထဲမှ မှတ်သားထားသော စာသားများကို စိတ်ကူးဖြင့် ပုံဖော်နေခြင်းလော။ ဝိဉာဏ်၏ ဖြစ်ပျက်မှုကို သက်သက် မြင်နေခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် “ငါ ရှုမှတ်နေသည်” ဟူသော အတ္တမာနများ ရောယှက် ဝင်ရောက်နေသလော ဆိုသည်ကို ဉာဏ်ဖြင့် အမြဲတမ်း စစ်ဆေး ဆန်းစစ်နေရပါမည်။ ဤကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကို အစဉ်မပြတ် ထောက်လှမ်း တည့်မတ်ပေးနေသော ဝီမံသာဓိပတိ ရှိမှသာလျှင် လမ်းမှားသို့ ချော်ထွက် မသွားဘဲ တကယ့် အရှိတရား လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် အမြဲတမ်း ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။

ရဟန်းတော်များ၏ အခန်းကဏ္ဍနှင့် အရိယာများ ပေါ်ထွန်းရေး

ခန္ဓာက ပေးတဲ့ တိုက်ရိုက် အသိဉာဏ်ကို နေ့စဉ်ဘဝမှာ အသုံးချခြင်း ဆိုတဲ့ ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် လူဝတ်ကြောင် ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ အတွက်သာမက သာသနာ့ ဝန်ထမ်း ရဟန်းတော်များ အတွက်လည်း အသက်တမျှ အရေးကြီးလှသော အလုပ် ဖြစ်ပါသည်။ ယနေ့ခေတ် ကာလတွင် ရဟန်းတော် အချို့သည် မိမိတို့၏ မူလ တာဝန်ဖြစ်သော ခန္ဓာကို ဉာဏ်ဖြင့် လေ့လာသည့် အလုပ်ကို ဘေးဖယ်ထားကာ၊ ပြင်ပ ရုပ်ဝတ္ထု အဆောက်အအုံများ တည်ဆောက်ခြင်း၊ ပွဲလမ်းသဘင်များ ဦးဆောင် ကျင်းပခြင်း စသည့် ကိစ္စရပ်များတွင်သာ အချိန်ကုန် နေကြသည်ကို တွေ့ရပါသည်။ ဤသည်မှာ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ရေး ဆိုသည့် အဓိက ဦးတည်ချက်နှင့် လွန်စွာ ကင်းကွာနေသော လုပ်ရပ်များ ဖြစ်ပါသည်။

ရဟန်းတော်များ အနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ပြင်ပ ဝေယျာဝစ္စများကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စွန့်လွှတ်၍၊ မိမိ ခန္ဓာပေါ်ရှိ တံခါးပေါက် ခြောက်ပေါက်မှ အစဉ်မပြတ် ပေါ်ပေါက်နေသော ဝိဉာဏ်၏ အဖြစ်အပျက်ကို အနီးကပ် လေ့လာသည့် “ဝိပဿနာဓုရ” တစ်ခုတည်းကိုသာ အချိန်ပြည့် အားစိုက်ထုတ်ရန် အထူးပင် လိုအပ်လှပါသည်။ ရဟန်းတော်များ ကိုယ်တိုင် ခန္ဓာက ပေးသော တိုက်ရိုက် အသိဉာဏ်ကို မျက်မှောက်ပြုပြီး၊ “ငါ” ဟူသော အတ္တ အမှောင်ထုကို ခွင်းနိုင်သော အရိယာ သူတော်စင်များ ဖြစ်လာသော အခါ၊ သူတို့၏ သန္တာန်မှ ထွက်ပေါ်လာမည့် အေးချမ်း တည်ငြိမ်သော မေတ္တာဓာတ်နှင့် ဖြူစင်သော အဆုံးအမများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူ့အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုလုံးကို အလိုအလျောက် ငြိမ်းချမ်း သာယာသွားစေမည် ဖြစ်ပါသည်။

ထို့အတူပင် လူဝတ်ကြောင်များ ဘက်မှလည်း မိမိတို့ ကိုယ်တိုင် နေ့စဉ်ဘဝတွင် ဤတိုက်ရိုက် အသိဉာဏ်ကို အသုံးချ ကျင့်ကြံနေသကဲ့သို့၊ အခြား တစ်ဖက်တွင်လည်း ပြင်ပ ကိစ္စများကို စွန့်လွှတ်ကာ ဝိပဿနာ အလုပ်ကို အချိန်ပြည့် အားထုတ်နေကြသော ထိုရဟန်းတော်များကိုသာ အဓိကထား ရွေးချယ်ပြီး လိုအပ်သော ဆွမ်း၊ သင်္ကန်း၊ ကျောင်း၊ ဆေး စသည်တို့ကို လုံလောက်စွာ အားဖြည့် ပံ့ပိုးပေးရမည် ဖြစ်ပါသည်။ ဤကဲ့သို့ အားထုတ်သူ ရဟန်းတော်များနှင့် ပံ့ပိုးသူ လူဝတ်ကြောင်များ၏ အကြောင်းအကျိုး ညီညွတ်စွာ ပူးပေါင်း ပါဝင်မှုကြောင့်သာလျှင်၊ ကျနော်တို့ အားလုံး မျှော်မှန်းထားသည့် လူ၊ ရဟန်း အရိယာ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဆိုသည့် ကြီးမြတ်လှသော ပန်းတိုင်ကြီးဆီသို့ မလွဲမသွေ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။

နိဂုံးချုပ်

အချုပ်အားဖြင့် ဆိုရလျှင်၊ ပြင်ပလောကမှ ရရှိသော အသိပညာများသည် လောကီရေးရာ ကိစ္စရပ်များ အတွက် အသုံးဝင်ကောင်း ဝင်နိုင်သော်လည်း၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကို အပြီးတိုင် ဖြတ်တောက်ရန် အတွက်မူ လုံးဝ လုံလောက်မှု မရှိပါ။ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ် ယန္တရားကြီး အတွင်း၌ အချိန်နှင့်အမျှ ဖြစ်ပျက်နေသော ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်များကို ပကတိ အတိုင်း ရှုမြင် လေ့လာရာမှ ရရှိလာသော တိုက်ရိုက် အသိဉာဏ် တစ်ခုတည်းသာလျှင် “ငါ” ဟူသော အတ္တအစွဲကို အမြစ်ပြတ် ဖယ်ရှားပေးနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော လက်နက် ဖြစ်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် ဝိပဿနာ ကျင့်ကြံ အားထုတ်နေကြသော ယောဂီ သူတော်စင် အပေါင်းတို့ အနေဖြင့်၊ စာပေ ကျမ်းဂန်များထဲမှ အသိသက်သက်ဖြင့် ကျေနပ် ရပ်တန့် မနေကြဘဲ၊ မိမိတို့၏ နေ့စဉ်ဘဝ လှုပ်ရှား သွားလာနေမှုများ အားလုံးတွင် ခန္ဓာ၏ တံခါးပေါက် ခြောက်ပေါက်မှ ပေါ်ပေါက်လာသော ဝိဉာဏ်၏ အဖြစ်အပျက်များကို အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာကြပါစို့။ ထိုသို့ ခန္ဓာက ပေးသော တိုက်ရိုက် အသိဉာဏ်ကို နေ့စဉ်ဘဝ၌ လက်တွေ့ အသုံးချခြင်းဖြင့်သာလျှင်၊ ဒေါသနှင့် မာန ပဋိပက္ခများ ကင်းစင်ပြီး၊ လူ၊ ရဟန်း အရိယာများစွာ ပေါ်ထွန်းလာမည့် အမှန်တကယ် အေးချမ်း သာယာသော လောကကြီးကို အတူတကွ တည်ဆောက်နိုင်မည် ဖြစ်ပါကြောင်း အလေးအနက် တိုက်တွန်း ရေးသားအပ်ပါသည်။