ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်ဟာ အမြဲတမ်း တရားသူကြီးတစ်ယောက်လို အလုပ်လုပ်နေတယ်။ အရာရာကို မြင်တာနဲ့၊ ကြားတာနဲ့ “ဒါက ကောင်းတယ်၊ ဒါက ဆိုးတယ်၊ ဒါကို ကြိုက်တယ်၊ ဒါကို မကြိုက်ဘူး” ဆိုပြီး ချက်ချင်း အကဲဖြတ်တော့တာပါပဲ။
အဲဒီ ကြိုက်ခြင်း (လောဘ) နဲ့ မကြိုက်ခြင်း (ဒေါသ) ကြားထဲမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ လူးလှိမ့်နေကြရတာပါ။ တကယ်တော့ အပြင်က အာရုံတွေက ကောင်းခြင်း၊ ဆိုးခြင်း မရှိပါဘူး။ ကိုယ့်စိတ်ကသာ အရောင်ဆိုးနေတာပါ။
ဒီနေ့တော့ ဘာကိုပဲ မြင်မြင်၊ ကြားကြား ချက်ချင်း အကဲမဖြတ်ဘဲ “မြင်တယ်၊ ကြားတယ်” လို့ သက်သက်လေးပဲ သိကြည့်ရအောင်။ ပူလာရင်လည်း “မကြိုက်ဘူး” လို့ မတွေးဘဲ “ပူတဲ့သဘောလေးပဲ” လို့ သိလိုက်ပါ။
ဒီနေ့အတွက် အမေး- အရာရာကို အကဲဖြတ်နေတဲ့ စိတ်ကို ရပ်လိုက်တဲ့အခါ ဘဝက ဘယ်လောက် ရှင်းလင်းသွားသလဲ?
Leave a Reply