ကျနော်တို့ လျှောက်လှမ်းနေတဲ့ သာသနာတော်မှာ အရေးအကြီးဆုံးက လက်တွေ့ကျခြင်းပါပဲ။ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတဲ့ ဝိပဿနာ အားထုတ်သူတွေအနေနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိတဲ့ အယူအဆဟောင်းတွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စွန့်လွှတ်နိုင်ဖို့ အင်မတန် အရေးကြီးပါတယ်။

ယနေ့ခေတ်မှာ လူတွေဟာ မြတ်စွာဘုရား မဟောခဲ့တဲ့ အရာတွေကို ဘုရားဟောယောင်ဆောင်ပြီး လွဲမှားစွာ ယုံကြည်နေကြတာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ဥပမာအားဖြင့် ပန်းတစ်ပွင့် လှူလိုက်ရုံနဲ့ အပါယ် ၉၁ ကမ္ဘာ လွတ်တယ်ဆိုတာမျိုး၊ သေခါနီးအချိန်လေးမှာ စိတ်ကလေး ထားတတ်ရုံနဲ့ နတ်ပြည်ရောက်တယ်ဆိုတာမျိုး စတဲ့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိတဲ့ လွယ်လွယ်လမ်းလိုက်တဲ့ အယူအဆတွေနဲ့ ဒုက္ခသစ္စာကို ဖုံးလွှမ်းထားကြပါတယ်။ တချို့ကလည်း နတ်တွေ၊ သိကြားတွေ လာစောင့်ရှောက်မယ်ဆိုတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို မျှော်လင့်နေတတ်ကြပါတယ်။ တကယ်တော့ လောကကြီးမှာ ပြုလုပ်ဖန်ဆင်းသူဆိုတာ မရှိဘဲ၊ အရာအားလုံးဟာ အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ အကျိုးတရား (သင်္ခါရတရား) တွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီလို ယုတ္တိမတန်တဲ့ အယူအဆတွေကို စွန့်လွှတ်ပြီးပြီဆိုရင် ကျနော်တို့ အာရုံပြုရမှာက မိမိခန္ဓာကိုယ်မှာ တကယ့် လက်တွေ့ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အရှိတရားပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ခန္ဓာမှာ ပေါ်လာတဲ့ သိစိတ်ဆိုတာ ဝိဉာဏ် သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီ ဝိဉာဏ် ကလေးတွေဟာ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေတာ မဟုတ်ဘဲ၊ အာရုံနဲ့ ဒွါရ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ပြန်ပျက်သွားတဲ့ သဘောတရားတွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီ အရှိတရားကို ဉာဏ်နဲ့ တိုက်ရိုက် လေ့လာတဲ့အခါမှာလည်း ပညတ်အမည်နာမတွေကို ဖယ်ခွာထားဖို့ လိုပါတယ်။ အပြင်ဘက်က လာတဲ့ အာရုံတွေကို “ငါ” လို့ မယူဆဘဲ၊ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ဖြစ်လာတဲ့ သင်္ခါရတရားတွေလို့သာ ရှုမြင်ရပါမယ်။ စိတ်ကို ကောင်းအောင်၊ ငြိမ်အောင် အတင်းအကျပ် ပြင်ဖို့ မကြိုးစားဘဲ၊ ပေါ်လာသမျှ စိတ်ကို ဧည့်သည်ကို ကြည့်သလို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိဘဲ ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျကျ စောင့်ကြည့် လေ့လာရပါမယ်။

ဒီလို လေ့လာတဲ့နေရာမှာ ဆန္ဒ၊ ဝီရိယ၊ စိတ္တ၊ ဝီမံသာ ဆိုတဲ့ အဓိပတိတရားလေးပါးကို အပြည့်အဝ အသုံးချပြီး ခန္ဓာရဲ့ ဖြစ်ပျက်ကို စောင့်ကြည့်ရပါမယ်။ ရုပ်နဲ့ ဝိဉာဏ် တို့ရဲ့ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတဲ့ သဘောကို မျက်ခြည်မပြတ် လေ့လာပါများလာတဲ့အခါ၊ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အရာမှန်သမျှဟာ တည်တံ့မှုမရှိတဲ့ ဒုက္ခသဘော၊ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်တာ ဘာတစ်ခုမှ မရှိတဲ့ အနတ္တသဘောကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်လာပါလိမ့်မယ်。

ဒီလို အရှိတရားကို တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့လာတဲ့အခါ “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်စိတ်မျိုး လုံးဝ ဝင်မလာတော့ဘဲ၊ တရားတွေက သူ့သဘောသူဆောင်ပြီး အကြောင်းအကျိုး ညီညွတ်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတာကို မှန်ကန်စွာ သဘောပေါက်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

လူ၊ ရဟန်း အရိယာတွေ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေးဆိုတဲ့ ရည်မှန်းချက် ပေါက်မြောက်ဖို့အတွက်၊ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိတဲ့ အစွဲတွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စွန့်လွှတ်လိုက်ပါ။ မိမိခန္ဓာမှာ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အရှိတရားကိုသာ တိုက်ရိုက် လေ့လာပြီး မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ဆီသို့ မဆုတ်မနစ် ဦးတည် လျှောက်လှမ်းကြပါစို့လို့ တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ရပါတယ်။