နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ ခရီးသွားလာမှုတွေ၊ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုတွေ ကြားထဲမှာ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာအလုပ်ကို မျက်ခြည်မပြတ် လက်တွေ့ကျင့်ကြံနေကြတဲ့ ယောဂီသူတော်စင် အပေါင်းတို့…
ယနေ့ခေတ် မြို့ပြ နေထိုင်မှု ဘဝမှာ ကျနော်တို့ဟာ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ကားစီးခြင်း၊ ရထားစီးခြင်း စတဲ့ ခရီးသွားလာမှုတွေအတွက် အချိန်များစွာ ပေးဆပ်နေကြရပါတယ်။ ရုံးသွားရုံးပြန် အချိန်တွေ၊ ခရီးဝေး သွားရတဲ့ အချိန်တွေမှာ ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရတဲ့အခါ ဒီအချိန်တွေကို “အချိန်ဖြုန်းရတဲ့ အချိန်တွေ၊ ပင်ပန်း ငြီးငွေ့စရာ အချိန်တွေ” လို့ သတ်မှတ်တတ်ကြပါတယ်။ အများစုကတော့ ကားစီးနေရင်း ဖုန်းပွတ်ကြတယ်၊ သီချင်းနားထောင်ကြတယ်၊ သို့မဟုတ် ပြင်ပက မြင်ကွင်းတွေကို ငေးကြည့်ရင်းနဲ့ အတိတ်က အကြောင်းအရာတွေ၊ အနာဂတ်က အစီအစဉ်တွေ ဆိုတဲ့ အတွေးဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာ အသိလွတ်စွာ မျောပါသွားတတ်ကြပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ခန္ဓာရဲ့ အရှိတရားကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း သိမြင်လိုတဲ့ ယောဂီ တစ်ယောက် အတွက်တော့၊ ရွေ့လျားနေတဲ့ ကားပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ပြင်ပ မြင်ကွင်းတွေကို ကြည့်နေရတဲ့ အချိန်ဟာ အင်မတန် အဖိုးတန်လှတဲ့ လက်တွေ့ စမ်းသပ်ခန်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာပါတယ်။ ကားက ရှေ့ကို ရွေ့လျားသွားတာနဲ့ အမျှ ပြင်ပက အာရုံတွေဟာ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေတဲ့ အတွက်၊ ကိုယ့်သန္တာန်မှာ ပေါ်လာတဲ့ “သိစိတ်” (ဝိဉာဏ်) လေးတွေရဲ့ လျင်မြန်လှတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို အနီးကပ် မျက်ခြည်မပြတ် လေ့လာခြင်း ပြုလုပ်ဖို့ အကောင်းဆုံးသော အခွင့်အရေးကြီး တစ်ရပ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ကားစီးနေရင်း ပြင်ပကို ကြည့်တဲ့အခါ ဝိဉာဏ်ရဲ့ သဘာဝကို ဘယ်လို စတင် သတိထားမိအောင် လုပ်မလဲ၊ ဘယ်လို ဉာဏ်နဲ့ လေ့လာမလဲ ဆိုတာကို အသေးစိတ် ခွဲခြမ်း လေ့လာကြည့်ကြပါစို့။
၁။ ရွေ့လျားနေသော မြင်ကွင်းနှင့် ဝိဉာဏ်၏ သဘာဝ
ကားမှန်ပြတင်းပေါက် ကနေ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေတဲ့ အချိန်၊ ကျနော်တို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ယန္တရားမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသလဲ ဆိုတာကို အရင်ဆုံး ဉာဏ်နဲ့ ထောက်လှမ်းကြည့်ဖို့ လိုပါတယ်။
သာမန်အားဖြင့်တော့ “ငါ လမ်းမကြီးကို ကြည့်နေတယ်၊ သစ်ပင်တွေကို မြင်နေတယ်၊ လူတွေကို မြင်နေတယ်” လို့ ထင်မှတ်တတ်ကြပါတယ်။ တကယ်တမ်း ပကတိ အရှိတရားမှာတော့ အဲဒီလို ခိုင်မြဲတဲ့ “ငါ” က ကြည့်နေတာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ ကားက အရှိန်နဲ့ ရွေ့လျားနေတဲ့ အတွက် ပြင်ပက အဆင်းအာရုံ (ရူပါရုံ) တွေဟာ မိမိရဲ့ မျက်စိ (စက္ခုဒွါရ) ဆီကို လျှပ်တစ်ပြက် လာရောက် တိုက်ခတ် သွားကြပါတယ်။
သစ်ပင် တစ်ပင်ကို မြင်လိုက်တဲ့ စက္ကန့်ပိုင်းလေး အတွင်းမှာ အဲဒီ သစ်ပင် ဆိုတဲ့ အာရုံကို သိလိုက်တဲ့ “မြင်သိ ဝိဉာဏ်” လေး ပေါ်လာပါတယ်။ ကားက ရှေ့ကို ရောက်သွားတဲ့ အတွက် အဲဒီ သစ်ပင်ဟာ မျက်စိရှေ့ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။ အာရုံ ပျောက်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ အဲဒီ အာရုံကို သိနေတဲ့ မြင်သိ ဝိဉာဏ်လေး ဟာလည်း အစားထိုးစရာ အကြွင်းအကျန် လုံးဝ မရှိဘဲ ချက်ချင်း ပြန်လည် ချုပ်ပျောက်သွားပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ဆိုင်းဘုတ် တစ်ခုကို ထပ်မြင်ပြန်ပါတယ်။ အဲဒီ ဆိုင်းဘုတ်ကို သိတဲ့ ဝိဉာဏ် အသစ် တစ်ခု ထပ်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ပြန်ပျက်သွား ပြန်ပါတယ်။
ဒီလို အာရုံတစ်ခု လာတိုက်လိုက်၊ မြင်သိ ဝိဉာဏ်လေး ပေါ်လာလိုက်၊ ချက်ချင်း ပြန်ပျက်သွားလိုက် ဖြစ်နေတဲ့ ယန္တရားကြီးဟာ ကားရဲ့ အရှိန်ကြောင့် အလွန် လျင်မြန်လွန်းလှပါတယ်။ အဲဒီလို လျင်မြန်လွန်းတဲ့ ဝိဉာဏ်လေးတွေရဲ့ အစားထိုး ဖြစ်ပျက်နေမှုကို သတိမကပ်နိုင်တဲ့ အခါ၊ ပုထုဇဉ်တို့ရဲ့ စိတ်က အဲဒါကြီးကို တဆက်တည်း တသားတည်း အနေနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီး “ငါ မြင်နေတယ်” ဆိုတဲ့ အတ္တ အမြင်ကို အလိုအလျောက် ဖန်တီးလိုက်ပါတော့တယ်။
၂။ ရုပ်ရှင်ဖလင်လိပ်နှင့် ကားပြတင်းပေါက် ဥပမာ
ဒီသဘောတရားကို ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ မြင်သာစေဖို့ ရုပ်ရှင်ပြစက်မှာ အသုံးပြုတဲ့ “ရုပ်ရှင်ဖလင်လိပ်” ရဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံနဲ့ နှိုင်းယှဉ် လေ့လာကြည့်ကြပါစို့။
ရုံထဲမှာ ရုပ်ရှင်ကား တစ်ကားကို ကြည့်နေတဲ့ အခါ၊ မင်းသား မင်းသမီးတွေ လှုပ်ရှား သွားလာနေတာကို ဆက်တိုက် တသားတည်း မြင်တွေ့နေရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်း ပြခန်းထဲက ဖလင်လိပ်ကို သွားကြည့်မယ် ဆိုရင် အဲဒီ လှုပ်ရှားမှု ဆိုတာ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ ရပ်တန့်နေတဲ့ ဓာတ်ပုံ (Frame) လေးတွေ တစ်ပုံချင်းစီကို အလွန် မြန်ဆန်တဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ အလင်းရောင် ထိုးပြီး ဆက်တိုက် ပြသနေခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဓာတ်ပုံလေးတွေ တစ်ပုံချင်းစီ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အမြန်နှုန်းကို သာမန် မျက်စိနဲ့ မလိုက်နိုင်တဲ့ အခါ၊ လှုပ်ရှားမှု အစစ်အမှန်ကြီး လို့ အထင်မှား သွားရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။
ကျနော်တို့ ကားစီးရင်း အပြင်ကို ကြည့်နေတဲ့ ဖြစ်စဉ် ဟာလည်း အဲဒီ ရုပ်ရှင်ဖလင်လိပ် လိုပါပဲ။ မျက်စိရှေ့ကို ရောက်လာတဲ့ အာရုံ တစ်ခုချင်းစီတိုင်းမှာ “မြင်သိ ဝိဉာဏ်” ဆိုတဲ့ အသိစိတ်လေးတွေဟာ ဖလင်လိပ် ပေါ်က ဓာတ်ပုံလေးတွေ တစ်ပုံချင်းစီလိုပဲ သီးခြားစီ ဖြစ်ပေါ် ချုပ်ပျောက် နေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဝိပဿနာ ယောဂီ တစ်ယောက်ဟာ ကားစီးနေတဲ့ အချိန်မှာ ရုပ်ရှင် ဇာတ်လမ်းထဲ မျောပါသွားတဲ့ ပရိသတ်လို မနေဘဲ၊ ဖလင်လိပ်ရဲ့ သဘာဝကို သိနေတဲ့ စက်ဆရာလို နေရပါမယ်။ အပြင်က မြင်ကွင်းတွေကို “ဆက်တိုက်ကြီး” လို့ မမြင်ဘဲ၊ “ဪ… ဒီအာရုံလေး လာတိုက်တယ်၊ သိစိတ်လေး ပေါ်လာတယ်၊ ပျက်သွားတယ်။ နောက်အာရုံ တစ်ခု လာတိုက်တယ်၊ သိစိတ် အသစ်လေး ပေါ်လာတယ်၊ ပျက်သွားတယ်” လို့ ဉာဏ်နဲ့ ခွဲခြမ်းပြီး ဖြတ်တောက် လေ့လာနေရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
၃။ ဇာတ်လမ်းကို ဖယ်ရှား၍ သိစိတ်ကိုသာ အနီးကပ် လေ့လာခြင်း
ကားစီးရင်း သတိကပ်ဖို့ စတင်တဲ့ အခါ အခက်အခဲဆုံး အပိုင်းကတော့ “ဇာတ်လမ်း” တွေရဲ့ နောက်ကို လိုက်ပါသွားခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
လမ်းမှာ လှပတဲ့ ကားတစ်စီးကို မြင်လိုက်တယ် ဆိုပါစို့။ မြင်သိ ဝိဉာဏ်လေး ပေါ်လာပြီး ပျက်သွားပေမယ့်၊ ချက်ချင်း ဆိုသလိုပဲ “တွေးသိ ဝိဉာဏ်” က ဝင်လာပါတယ်။ “ဒီကားလေး လှလိုက်တာ၊ ဘယ်လောက် ပေးရမလဲ မသိဘူး၊ ငါသာ စီးရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ” ဆိုတဲ့ အတွေး ဇာတ်လမ်းတွေ ဆက်တိုက် ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒီ ဇာတ်လမ်းတွေ ဝင်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် လောဘစိတ်တွေ ပါလာပြီး အရှိတရားကို လေ့လာဖို့ မျက်ခြည်ပြတ် သွားပါတော့တယ်။ ယာဉ်ကြော ပိတ်ဆို့နေတာကို မြင်ရင်လည်း “ဘယ်တော့မှ ရောက်မှာလဲ၊ မြန်မြန် သွားပါတော့လား” ဆိုပြီး ဒေါသ ဇာတ်လမ်းတွေ ဝင်လာတတ်ပါတယ်။
ဒါကြောင့် ကားစီးရင်း လေ့လာမှု စတင်တဲ့ အခါ အောက်ပါ လက်တွေ့ အဆင့်များကို စနစ်တကျ အသုံးချရပါမယ်။
အဆင့် (၁) – အာရုံကို လွတ်လပ်စွာ ဝင်ရောက်ခွင့်ပေးခြင်း: ကားပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ကြည့်တဲ့အခါ တစ်စုံတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် စူးစိုက် မကြည့်ပါနဲ့။ မျက်စိကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထားပြီး မြင်ကွင်းတွေကို သဘာဝအတိုင်း ဖြတ်သန်းသွားခွင့် ပြုလိုက်ပါ။ ဘာကိုမှ အမည်နာမ မတပ်ပါနဲ့။ သစ်ပင်လို့ မတွေးပါနဲ့၊ လူလို့ မတွေးပါနဲ့။ အဆင်းအာရုံ (အရောင်အသွေး၊ ပုံသဏ္ဌာန်) သက်သက် အနေနဲ့သာ ဝင်ရောက်ခွင့် ပေးလိုက်ပါ။
အဆင့် (၂) – တိုက်ခိုက်မှုနှင့် သိစိတ်ကို သတိပြုခြင်း: အာရုံတစ်ခု မျက်စိရှေ့က ဖြတ်သွားတိုင်း “ငါ မြင်တယ်” လို့ မယူဆဘဲ၊ “မျက်စိနဲ့ အာရုံ တိုက်မိသွားလို့ မြင်သိစိတ်လေး ပေါ်လာတာပဲ” လို့ ကြားဖြတ် သတိပြုလိုက်ပါ။ ကားက မြန်မြန် မောင်းနေရင် အာရုံတွေကလည်း မြန်မြန် ဝင်လာပါမယ်။ အဲဒီအခါ သိစိတ်လေးတွေ မြန်မြန် ပေါ်လာတာကို နောက်ခံ အသိနဲ့ အသာအယာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပါ။
အဆင့် (၃) – ချက်ချင်း ချုပ်ပျောက်သွားမှုကို မျက်မှောက်ပြုခြင်း: ဒါဟာ အရေးအကြီးဆုံး အဆင့်ပါ။ အာရုံ ဖြတ်သွားတာနဲ့ အဲဒီ အာရုံကို သိလိုက်တဲ့ စိတ်ကလေး ဟာလည်း နောက်ကို ပြန်ပါမသွားဘဲ ချက်ချင်း လေထဲ လွင့်ပါသွားသလို ပျောက်ကွယ်သွားတာကို တွေ့အောင် ကြည့်ပါ။ “ပေါ်လာပြီး ပျက်သွားတယ်၊ အစားထိုးစရာ မကျန်ဘူး” ဆိုတဲ့ သဘာဝကို ကားစီးနေတဲ့ အချိန် အတွင်းမှာပဲ အကြိမ်ပေါင်း ရာထောင်ချီပြီး လက်တွေ့ မျက်မှောက်ပြု နေနိုင်ပါတယ်။
၄။ ခရီးသွားရင်း အနတ္တကို မျက်မှောက်ပြုခြင်း
ဒီလို ပြင်ပကို ကြည့်နေတဲ့ သိစိတ်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို အနီးကပ် မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာနေရင်းနဲ့၊ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အင်မတန် နက်နဲတဲ့ အနတ္တ သဘောတရားကို အလိုအလျောက် ထိုးထွင်း သိမြင်လာပါလိမ့်မယ်။
ကားစီးနေတဲ့ အချိန်မှာ ကားမောင်းသူက သင့်ကို လိုရာခရီး ပို့ဆောင်ပေးနေတာ ဖြစ်ပြီး သင်ဟာ ကားရဲ့ အရှိန်ကို ထိန်းချုပ်လို့ မရပါဘူး။ ထို့အတူပါပဲ၊ မျက်စိရှေ့မှာ ဖြတ်သန်းသွားမယ့် မြင်ကွင်းတွေကိုလည်း သင် ကြိုတင် ရွေးချယ် စီမံလို့ မရပါဘူး။ အမြင်မတော်တာတွေလည်း ဝင်လာနိုင်တယ်၊ လှပတာတွေလည်း ဝင်လာနိုင်ပါတယ်။ မျက်စိဖွင့်ထားသရွေ့ အဲဒီ အာရုံတွေဟာ ဝင်လာမှာဖြစ်ပြီး၊ ဝင်လာတိုင်း မြင်သိ ဝိဉာဏ် ဆိုတာဟာ သူ့အလိုလို အလိုအလျောက် ပေါ်ပေါက်လာမှာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒီ ဖြစ်စဉ်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ “ငါ မြင်ချင်တယ်” လို့ ဆန္ဒပြုလို့ မြင်ရတာ မဟုတ်သလို၊ “မမြင်ချင်ဘူး” လို့ တားဆီးလို့လည်း မရပါဘူး။ အကြောင်းတရား (မျက်စိ + အာရုံ + အလင်းရောင်) ဆုံစည်းမှုကြောင့်၊ အကျိုးတရား (မြင်သိ ဝိဉာဏ်) ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ယန္တရား သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အတ္တက ဝင်ရောက် စီမံ ဖန်တီးနေတာ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့သဘောသူ ဆောင်ပြီး အစိုးမရတဲ့ ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်တွေချည်းသာ လည်ပတ်နေတာကို ကားပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်းနဲ့ပဲ ကိုယ်တွေ့ ဉာဏ်နဲ့ အပြည့်အဝ လက်ခံ သိမြင်သွားပါလိမ့်မယ်။
၅။ အချိန်ဖြုန်းခြင်းမှသည် တန်ဖိုးအရှိဆုံး လေ့ကျင့်ကွင်းသို့
ဒီလို သတိကပ် လေ့လာနိုင်စွမ်း ရှိလာတဲ့အခါ၊ နေ့စဉ် ခရီးသွားရတဲ့ အချိန်တွေဟာ ငြီးငွေ့စရာ၊ ပင်ပန်းစရာ လုံးဝ မဟုတ်တော့ပါဘူး။
ယခင်က ယာဉ်ကြော ပိတ်ဆို့နေရင် ဒေါသထွက် ခဲ့ရပါတယ်။ ယခုအခါမှာတော့ ကားရပ်နေတဲ့ အချိန်မှာတောင် မျက်စိရှေ့က အာရုံတွေ အပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ ဝိဉာဏ်လေးတွေကို တည်ငြိမ်စွာ လေ့လာနေနိုင်တဲ့ အတွက်၊ သောက ကင်းဝေးပြီး အလွန် အေးချမ်းတဲ့ အချိန်လေးတွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ခရီးရှည်ရှည်၊ ဘယ်လောက်ပဲ ကားကြပ်ကြပ်၊ ကိုယ့်ရဲ့ သန္တာန်မှာတော့ ရုပ်နာမ် ဖြစ်ပျက်မှုကို လေ့လာစရာ ကုန်ကြမ်းတွေ အများကြီး ရနေတဲ့ အတွက် အချိန်တိုင်းဟာ အဖိုးတန်လှတဲ့ တရားစခန်း ဝင်နေရသလို အလိုအလျောက် ဖြစ်သွားပါတော့တယ်။
နိဂုံး
အချုပ်အားဖြင့် ဆိုရလျှင်၊ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ် ဆိုသည်မှာ သီးသန့် နေရာတစ်ခု၊ သီးသန့် အချိန်တစ်ခုကို ရွေးချယ်ပြီးမှ ပြုလုပ်ရမည့် အလုပ် မဟုတ်ပါ။ မိမိ၏ နေ့စဉ် လှုပ်ရှား ဖြတ်သန်းနေရသော ဘဝ၏ နေရာတိုင်း၊ အချိန်တိုင်းသည် ဝိပဿနာ ဉာဏ်ကို အထက်မြက်ဆုံး သွေးပေးနိုင်သော အကောင်းဆုံး လေ့ကျင့်ကွင်းကြီးများသာ ဖြစ်ပါသည်။
ထို့ကြောင့် ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ ယောဂီ သူတော်စင် အပေါင်းတို့ အနေဖြင့် နောင်တစ်ကြိမ် ကားပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသော အခါတိုင်း၊ ပြင်ပ မြင်ကွင်းများ နောက်သို့ အတွေး ဇာတ်လမ်းများ ဖန်တီး၍ မျောပါသွားမည့် အစား၊ မျက်စိ တံခါးပေါက်မှ လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်ပေါက်လာပြီး ချက်ချင်း ချုပ်ပျောက်သွားသော “ဝိဉာဏ်” အသိစိတ်လေးများကို အရှိကို အရှိတိုင်း ဉာဏ်ဖြင့် မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာသွားကြပါစို့။ ဤသို့ အချည်းနှီး ကုန်လွန်သွားမည့် အချိန်များကို ဝိပဿနာ အလုပ်ဖြင့် အကျိုးရှိစွာ အသုံးချခြင်းဖြင့်၊ အတ္တ အစွဲအလမ်းများကို အမြစ်ပြတ် ခွာချကာ တကယ့် လွတ်လပ် ငြိမ်းချမ်းမှု အစစ်အမှန်ဆီသို့ အဟန့်အတား မရှိ ဖြောင့်တန်းစွာ လျှောက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်ပါကြောင်း အလေးအနက် တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ရပါသည်။
Leave a Reply