ကျနော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာဖြစ်စေ၊ သံဃာ့အဖွဲ့အစည်းမှာဖြစ်စေ အမှားအယွင်း တစ်ခုခု ဖြစ်လာပြီဆိုရင် စည်းကမ်းချက်တွေ ထပ်ထုတ်ဖို့၊ ဥပဒေတွေ ပိုတင်းကျပ်ဖို့ အလွယ်တကူ စဉ်းစားတတ်ကြပါတယ်။ စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ ပိတ်လှောင်လိုက်ရင် အကုသိုလ်တွေ၊ ဖောက်ဖျက်မှုတွေ ရပ်တန့်သွားမယ်လို့ ထင်တတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် စည်းကမ်းဆိုတာ အပြင်ပန်း ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ ထိန်းချုပ်နိုင်တာပါ။ အတွင်းစိတ်ကိုတော့ စည်းကမ်းနဲ့ ပိတ်လှောင်လို့ မရပါဘူး။ အမှန်တကယ် စိတ်ကို ဖြူစင်သွားစေချင်ရင် အတင်းအကျပ် ပိတ်လှောင်တာထက် ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်အမြင် ပွင့်လင်းလာအောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းကသာ အထိရောက်ဆုံး ဖြစ်ပါတယ်။

သော့ခတ်ထားသော အခန်းနှင့် မီးရောင်ထွန်းလင်းခြင်း (ဥပမာ)

ဒီသဘောတရားကို ရှင်းလင်းသွားအောင် ဥပမာတစ်ခုနဲ့ လေ့လာကြည့်ရအောင်ပါ။ အခန်းကျဉ်းလေး တစ်ခုထဲမှာ လူတစ်ယောက်ကို ထည့်ပြီး သော့ခတ် ပိတ်လှောင်ထားတယ် ဆိုပါစို့။ အဲဒီလူဟာ အပြင်ထွက်ပြီး ဘာအမှားမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး၊ ဘာပစ္စည်းမှ မခိုးနိုင်တော့ဘူး ဆိုတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အပြင်ထွက်ချင်တဲ့စိတ်၊ ဖောက်ဖျက်ချင်တဲ့စိတ်တွေဟာ အမြဲတမ်း ပူလောင် ဆူပွက်နေမှာပါပဲ။ တံခါးပွင့်တာနဲ့ သူဟာ အရင်ကထက် ပိုဆိုးတဲ့ အမှားတွေကို ကျူးလွန်မိနိုင်ပါတယ်။ ဒါဟာ စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ အတင်းအကျပ် ပိတ်လှောင်ထားခြင်းရဲ့ သဘာဝပါ။

ဒါပေမယ့် နောက်တစ်နည်းကတော့ အမှောင်ထဲမှာ စမ်းတဝါးဝါး ဖြစ်နေတဲ့ သူ့ကို မီးရောင် လင်းထိန်သွားအောင် ထွန်းပေးလိုက်ခြင်းပါပဲ။ မီးလင်းသွားတဲ့အခါ သူ့ရှေ့မှာ ရှိနေတာတွေဟာ အမှိုက်သရိုက်တွေ၊ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မြွေဟောက်တွေ ဖြစ်နေမှန်း သူကိုယ်တိုင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်သွားပါတယ်။ အဲဒီလို မြင်သွားပြီဆိုရင် သူ့ကို “ဒီအရာတွေကို မကိုင်နဲ့” လို့ အတင်းအကျပ် ပိတ်လှောင် တားမြစ်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်က အန္တရာယ်ကို မြင်သွားတဲ့အတွက် အလိုအလျောက် ရှောင်ရှားသွားပါလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ ဉာဏ်အမြင် ပွင့်လင်းခြင်းရဲ့ စွမ်းအင်ပါပဲ။

ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် လေ့လာခြင်းဖြင့် ဉာဏ်အမြင် ဖွင့်လှစ်ခြင်း

ဝိနည်းဖောက်ဖျက်မှုတွေ၊ လောကီအာရုံ ခုံမင်မှုတွေကို တားဆီးရာမှာလည်း အတိအကျ ဒီသဘောတရားပါပဲ။ အပြင်က စည်းကမ်းတွေနဲ့ ချုပ်ချယ်နေမယ့်အစား၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တကယ်ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အရှိတရားကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်အောင် လေ့လာရပါမယ်။

ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြုံတွေ့ရတဲ့ ပူလောင်မှု၊ အေးစက်မှု၊ တင်းမာမှု ဆိုတဲ့ ဖောက်ပြန်တဲ့ သဘောတရားတွေကို “ငါ၊ ငါ့ဟာ” လို့ အမည်နာမတွေ မတပ်ဘဲ သဘာဝအတိုင်း ဧည့်သည်ကို ကြည့်သလို စောင့်ကြည့်ပါ။ ဒီဖောက်ပြန်မှုတွေဟာ ခဏလေးပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ပြန်ပျောက်သွားတာကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်。

ထို့အတူပဲ မျက်စိ၊ နား စတဲ့ အာရုံတံခါးတွေကနေ ဝင်လာတဲ့ အာရုံတွေကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ ဝိဉာဏ် ကလေးတွေကိုလည်း အနီးကပ် ခြေရာခံပါ။ မြင်လိုက်တဲ့၊ ကြားလိုက်တဲ့၊ တွေးလိုက်တဲ့ ဝိဉာဏ် ဟာ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေတဲ့ အရာလုံးဝ မဟုတ်ဘဲ၊ ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားတဲ့ သဘာဝတရားမျှသာ ဖြစ်ကြောင်းကို ဉာဏ်နဲ့ ကပ်ပြီး ကြည့်ပါ။

ဒီလို ရုပ်နဲ့ ဝိဉာဏ် တို့ရဲ့ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတဲ့ အရှိတရားကို တိုက်ရိုက် သိမြင်လာတဲ့အခါ၊ အရင်က အသေအလဲ ဆုပ်ကိုင်ထားချင်တဲ့ လောကီအာရုံတွေဟာ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မြွေဟောက်တွေလိုပဲ အန္တရာယ်များမှန်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သဘောပေါက်သွားပါတယ်။

နိဂုံး

အဲဒီလို ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်အမြင် ပွင့်လင်းသွားပြီ ဆိုရင် အရာရာကို ချုပ်ကိုင်ချင်တဲ့ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲပြုတ်ကျသွားပြီး အတင်းအကျပ် ပိတ်လှောင်ထားစရာ မလိုတော့ဘဲ အတွင်းစိတ်ကနေ အလိုအလျောက် ဖြူစင်သွားပါတယ်။ ဒါကြောင့် အပြစ်ပေးခြင်း၊ စည်းမျဉ်းထုတ်ခြင်းဆိုတဲ့ အပေါ်ယံ ဖြေရှင်းနည်းတွေထက်၊ စိတ်ကို အမှန်တကယ် ဖြူစင်စေနိုင်မယ့် ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာအလုပ်ကိုသာ ဇောက်ချ ကြိုးစားကြပါစို့လို့ ကျနော့်အနေနဲ့ လေးနက်စွာ တိုက်တွန်းချင်ပါတယ်။