လောကလူသားတွေဟာ ဘဝမှာ အခက်အခဲ ကြုံလာတဲ့အခါ၊ အိုမင်းရင့်ရော်လာတဲ့အခါ သို့မဟုတ် ရောဂါဘယ ထူပြောလာတဲ့အခါ မှီခိုအားထားစရာ တစ်ခုခုကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေတတ်ကြပါတယ်။ ငွေကြေးဓန၊ ရာထူးအာဏာ နဲ့ မိသားစု ဆွေမျိုးတွေကို ကိုယ့်ရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ အားကိုးစရာအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ဘဝကို နှစ်မြှုပ်ထားတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ့် လက်တွေ့မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ဖောက်ပြန်လာပြီ၊ ရောဂါဝေဒနာတွေ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလာရပြီဆိုရင် အဲဒီ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ၊ ဆွေမျိုးတွေက ကိုယ့်ကိုယ်စား ဝင်နာပေးလို့ လုံးဝ မရပါဘူး။ သေမင်းဆီကို သွားတဲ့ လမ်းမှာ ဘယ်သူမှ အဖော်လိုက်ပေးလို့ မရပါဘူး။ အဲဒီလို အချိန်မျိုးမှာ တကယ်တမ်း အားကိုးရမှာက ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ အားထုတ်ထားတဲ့ ဝိပဿနာအလုပ် သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

သူများ ဝါးပေးတဲ့ ထမင်း (ဥပမာ)

ဒီသဘောတရားကို ထင်ရှားသွားအောင် ဥပမာတစ်ခုနဲ့ ကြည့်ရအောင်ပါ။ လူတစ်ယောက်ဟာ အင်မတန် ဗိုက်ဆာနေတယ် ဆိုပါစို့။ အဲဒီလူ ဗိုက်ဝသွားအောင် သူများက ထမင်းကို ဝါးပြီး ခွံ့ကျွေးလို့ မရပါဘူး။ ကိုယ်တိုင် ထမင်းကို ပါးစပ်ထဲထည့်၊ ကိုယ်တိုင် ဝါး၊ ကိုယ်တိုင် မျိုချမှသာလျှင် ဗိုက်ဆာတဲ့ ဒုက္ခကနေ ကင်းဝေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

တရားအားထုတ်တယ် ဆိုတာလည်း အတိအကျ ဒီအတိုင်းပါပဲ။ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် ဘယ်ဆရာသမားကမှ ကိုယ့်ကိုယ်စား တရားထိုင်ပေးလို့ မရပါဘူး။ စာအုပ်တွေထဲကနေ ဖတ်မှတ်ထားတဲ့ အသိတွေကလည်း တကယ့် အကျပ်အတည်းနဲ့ ကြုံလာတဲ့အခါ ကယ်တင်နိုင်စွမ်း မရှိပါဘူး။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တကယ် ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အရှိတရားကို ဉာဏ်နဲ့ တိုက်ရိုက် မြင်အောင် ကြည့်တဲ့ လက်တွေ့ ဝိပဿနာအလုပ်ကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ယူမှသာလျှင် တကယ့် အားကိုးစရာ အစစ်အမှန် ဖြစ်လာမှာပါ။

လက်တွေ့ ဝိပဿနာ၏ လုပ်ငန်းစဉ် ၃ ရပ်

ကိုယ်တိုင် အားကိုးစရာ ရှာဖွေတဲ့ နေရာမှာ အောင်မြင်မှုအတွက် ပုံသေကားချပ် စကားလုံးတွေ၊ စာတွေ့အသိတွေနဲ့ အချိန်ကုန်မခံဘဲ အောက်ပါ တိကျတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ် (၃) ရပ်ကိုသာ လက်တွေ့ အကောင်အထည် ဖော်ရပါမယ်။

၁။ ရုပ်တရား၏ ဖောက်ပြန်မှုကို အရှိတိုင်း လေ့လာခြင်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပူလာတာ၊ အေးလာတာ၊ နာကျင်လာတာတွေ ပေါ်လာတဲ့အခါ “ငါ နာတယ်” လို့ တွေးပြီး ဒေါသနဲ့ မငြင်းဆန်ပါနဲ့။ ပျောက်ချင်တဲ့ လောဘနဲ့လည်း ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်ပါနဲ့။ ဒါဟာ ရုပ်တရားရဲ့ ဖောက်ပြန်တတ်တဲ့ သဘာဝတစ်ခု ပေါ်လာတာပဲလို့ သိပြီး၊ တိုးလာတာ၊ လျော့သွားတာ၊ ပြောင်းလဲသွားတာတွေကို ဧည့်သည်ကို ကြည့်သလို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း ကင်းကင်းနဲ့ သက်သက် စောင့်ကြည့် လေ့လာရပါမယ်။

၂။ ဝိဉာဏ် ၏ ဖြစ်ပျက်ကို စောင့်ကြည့်ခြင်း နာမ်တရားကို လေ့လာတဲ့အခါမှာလည်း စိတ်ကို အတင်းအကျပ် ငြိမ်သက်အောင် မဖမ်းချုပ်ပါနဲ့။ အပြင်က အသံကြားရင် ကြားသိတဲ့ ဝိဉာဏ် ကလေး ပေါ်လာတယ်၊ အတွေးဝင်လာရင် ကြံတွေးတဲ့ ဝိဉာဏ် ကလေး ပေါ်လာတယ် လို့ အရှိအတိုင်း သိလိုက်ပါ။ အဲဒီ ဝိဉာဏ် ကလေးတွေဟာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာပြီး အကြောင်းကုန်တာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ပျက်သွားတဲ့ သဘာဝတရားတွေ သက်သက်သာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်ရပါမယ်။

၃။ အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်မှုကို ဉာဏ်ဖြင့် ဖြတ်တောက်ခြင်း ဒီအချက်ဟာ ဝိပဿနာအလုပ်မှာ မပါမဖြစ်တဲ့ အရေးအကြီးဆုံး အဆင့် ဖြစ်ပါတယ်။ ရုပ်နဲ့ ဝိဉာဏ် ရဲ့ ဖြစ်ပျက်ကို သိရုံနဲ့ မရပ်တန့်ဘဲ၊ ခန္ဓာမှာ ဝေဒနာတစ်ခု ပေါ်လာတဲ့အခါ အဲဒီ ဝေဒနာရဲ့ နောက်ကို တဏှာ (လိုချင်တပ်မက်မှု) နဲ့ ဒိဋ္ဌိ (ငါဆိုတဲ့ အစွဲ) တွေ ဆက်မလိုက်လာအောင် ဉာဏ်နဲ့ တိတိကျကျ ဖြတ်တောက်ရပါမယ်။ ဝေဒနာဟာ ဝေဒနာသက်သက်သာ ဖြစ်တယ်၊ ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်သွားတာပဲ လို့ တိုက်ရိုက် တွေ့မြင်လိုက်တာနဲ့ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ် လည်ပတ်မှုကြီးဟာ အဲဒီနေရာမှာတင် ရပ်တန့်သွားပါတယ်။ ဒီလို အကြောင်းအကျိုးကို ဖြတ်တောက်နိုင်ခြင်းဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အခိုင်မာဆုံးသော အားကိုးစရာတစ်ခု တည်ဆောက်လိုက်ခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ရဟန်းတော်များ၏ အဓိက တာဝန်

သာသနာ့ဘောင်ကို ဝင်ရောက်လာကြတဲ့ ရဟန်းတော်များဟာ “သံသရာ ဝဋ်ဒုက္ခက လွတ်အောင် လုပ်လို၍” ဆိုတဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်နဲ့ သင်္ကန်းကို တောင်းခံခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ သံသရာက လွတ်မြောက်ဖို့ဆိုရင် စာပေသင်ကြားခြင်း သက်သက်နဲ့ အချိန်မကုန်စေဘဲ ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ ဝိပဿနာ အလုပ်ကို မနားမနေ အားထုတ်ရပါမယ်။ ဒကာ၊ ဒကာမ တွေက ကိုယ့်ရဲ့ လုပ်အား၊ ချွေးနှဲစာတွေနဲ့ လှူဒါန်းထားတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးကို ဘုန်းပေး သုံးဆောင်ပြီး တရားအားမထုတ်ဘူး ဆိုရင် အကြွေးမဆပ်လိုတဲ့ သူသာ ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ရဟန်းတော်များ အနေနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပေးတဲ့ တိုက်ရိုက်အသိဉာဏ်ကို ရှာဖွေပြီး မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ကို မျက်မှောက်ပြုခြင်းသည်သာ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ အကြွေးကို အကောင်းဆုံး ဆပ်ခြင်းမည်ပါတယ်။

နိဂုံး

ဘယ်သူကမှ ကိုယ့်ကို ကယ်တင်ပေးလို့ မရပါဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပျက် ပြောင်းလဲနေတဲ့ အရှိတရားကို ကိုယ်တိုင် ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း သိမြင်အောင် ကြိုးစားခြင်းသာလျှင် တကယ့် ထွက်ပေါက် ဖြစ်ပါတယ်။ ရဟန်းတော်များရော၊ ဥပါသကာ ဥပါသိကာများပါ အားလုံး စာတွေ့အသိတွေ၊ အစဉ်အလာတွေအပေါ် မှီခိုနေတာတွေကို ရပ်တန့်ပြီး၊ ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်အမြင် ပွင့်လင်းလာအောင် လက်တွေ့ ဝိပဿနာအလုပ်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လျှောက်လှမ်းကြပါစို့။ ဤကဲ့သို့ ကျင့်ကြံအားထုတ်ခြင်းဖြင့် လူ၊ ရဟန်း အရိယာများ သိန်းနဲ့ချီ ပေါ်ထွက်လာမည်မှာ အသေအချာပင် ဖြစ်ပါသည်။