ကျနော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဝိနည်းနဲ့ မလျော်ညီတဲ့ ကိစ္စတွေ၊ သတင်းဆိုးတွေ ထွက်လာတဲ့အခါ အများစုက သံဃာ့အဖွဲ့အစည်းကြီး မျက်နှာပျက်ရတယ်၊ သိက္ခာကျတယ် ဆိုပြီး စိုးရိမ်ပူပန်တတ်ကြပါတယ်။ အဲဒီလို မျက်နှာပျက်မှာကို ကြောက်တဲ့အတွက် ပြဿနာကို ဖုံးဖိထားဖို့ ကြိုးစားတာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း ပြင်းထန်တဲ့ အာဏာစက်တွေနဲ့ အတင်းအကျပ် အရေးယူဖို့ ကြိုးစားတာမျိုးတွေကို တွေ့ရတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သေချာ တွေးကြည့်ရင် အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ပုံရိပ်ကို ကာကွယ်ဖို့ သက်သက် အာရုံစိုက်နေတာဟာ တကယ့် ရောဂါဇာစ်မြစ်ကို ဥပေက္ခာ ပြုထားတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

ရွှေချထားသော ဆွေးမြေ့နေသည့် တိုင်ကြီး (ဥပမာ)

ဒီအခြေအနေကို ရှင်းလင်းသွားအောင် ဥပမာတစ်ခုနဲ့ ပြောပြချင်ပါတယ်။ အိမ်ကြီးတစ်လုံးမှာ အဓိက ထောက်တိုင်ကြီးတစ်ခုဟာ အတွင်းထဲကနေ ခြတွေစားပြီး ဆွေးမြေ့နေတယ် ဆိုပါစို့။ အိမ်ရှင်က အဲဒီတိုင်ကြီး ကျိုးကျသွားရင် အိမ်ရဲ့ အပြင်ပန်း အလှအပ ပျက်စီးသွားမှာ၊ ဧည့်သည်တွေ အထင်သေးမှာကိုပဲ စိုးရိမ်နေပါတယ်။ ဒါကြောင့် တိုင်ကို အသစ်မလဲဘဲ၊ ဆွေးနေတဲ့ တိုင်ကြီးရဲ့ အပေါ်ယံကို အပြစ်အနာအဆာ မမြင်ရအောင် ရွှေတွေ အထပ်ထပ် ချထားလိုက်ပါတယ်။

အပြင်က ကြည့်ရင်တော့ ရွှေရောင် တဝင်းဝင်းနဲ့ လှပနေပေမယ့်၊ အတွင်းထဲက ဆွေးမြေ့နေတဲ့ အနှစ်သာရကတော့ ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားတာ မရှိပါဘူး။ အချိန်တန်ရင် အဲဒီတိုင်ကြီးဟာ ခြစားတဲ့ဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘဲ ပြိုကျပျက်စီးသွားမှာ အသေအချာပါပဲ။

သံဃာ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ မျက်နှာပျက်မှာကို စိုးရိမ်ပြီး အပေါ်ယံ စည်းကမ်းတွေ၊ အာဏာတွေနဲ့ လိုက်လံ ထိန်းချုပ်နေတာဟာ အဲဒီ ဆွေးနေတဲ့ တိုင်ကို ရွှေချနေတာနဲ့ အတိအကျ တူညီပါတယ်။

အနုနည်းဖြင့် အတွင်းစိတ်ကို ပြောင်းလဲခြင်း

ဒါဆိုရင် ကျနော်တို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ။ အဖွဲ့အစည်း ပုံရိပ်ကို အပေါ်ယံ လိုက်လံ ပြင်ဆင်နေမယ့်အစား၊ အမှန်တကယ် အရိယာဖြစ်ရေးကိုသာ ဦးတည်ပြီး အနုနည်းနဲ့ ဖိအားပေးတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်ရပါမယ်။ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲမပြုတ်သေးသရွေ့၊ ကိလေသာတွေ ရှိနေသရွေ့ အမှားဆိုတာ အချိန်မရွေး လုပ်မိနိုင်ပါတယ်။ ဒီကိလေသာတွေကို အာဏာနဲ့ ဖိနှိပ်လို့ မရပါဘူး။ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်နဲ့ ခန္ဓာကို တိုက်ရိုက် လေ့လာတဲ့ ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ်နဲ့သာ အမြစ်ဖြတ်လို့ ရနိုင်ပါတယ်။

တကယ့် အရှိတရားကို သိမြင်ဖို့အတွက် ပြင်ပက ပညတ်တွေကို ဘေးဖယ်ပြီး မိမိရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ စူးစိုက် လေ့လာရပါမယ်。 ဥပမာအားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ နာကျင်ခြင်း၊ တင်းမာခြင်း၊ လှုပ်ရှားခြင်း စတဲ့ သဘောတရားတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့အခါ “ငါ့ကိုယ်ကြီး” လို့ မသတ်မှတ်ဘဲ၊ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတဲ့ ဖောက်ပြန်မှု သက်သက်အဖြစ်သာ စောင့်ကြည့်ရပါမယ်။ လိုချင်မှု၊ မကျေနပ်မှုတွေနဲ့ ဝင်ရောက် မစွက်ဖက်ဘဲ အရှိကို အရှိတိုင်း သိနေဖို့ လိုပါတယ်။

ထို့အတူပါပဲ၊ အာရုံတွေနဲ့ တိုက်မိလို့ ပေါ်ပေါက်လာတဲ့ ဝိဉာဏ် တွေကိုလည်း အနီးကပ် ခြေရာခံရပါမယ်။ မြင်သိ၊ ကြားသိ၊ တွေးသိ စတဲ့ ဝိဉာဏ် ကလေးတွေဟာ တည်မြဲနေတဲ့ အရာတွေ မဟုတ်ဘဲ ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားတဲ့ သဘာဝတွေသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ဉာဏ်နဲ့ ကပ်ပြီး ကြည့်ရပါမယ်။ အာရုံကြောင့် ခံစားမှုတစ်ခု ပေါ်လာတိုင်း အဲဒီနောက်ကို မျောမပါသွားဘဲ ချက်ချင်း သိလိုက်တဲ့အခါ၊ ပုဂ္ဂိုလ် သတ္တဝါ ဆိုတဲ့ အထင်အမှားတွေ ပြုတ်ကျသွားပြီး ကိလေသာရဲ့ နှောင်ကြိုးတွေ အလိုလို ပြတ်တောက်သွားပါတယ်။

ဒီလို လက်တွေ့ ကျင့်ကြံလို့ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ် အစစ်အမှန် ပေါ်ပေါက်သွားပြီ ဆိုရင်တော့ ဘယ်လို အခြေအနေမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဝိနည်းကို လုံးဝ ဖောက်ဖျက်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အပြင်ကနေ ဘယ်သူကမှ စောင့်ကြည့်နေစရာ၊ အဖွဲ့အစည်း သိက္ခာကျမှာကို စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး။ အရိယာရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ စိတ်ထားကသာ အရာအားလုံးကို အလိုအလျောက် ထိန်းကျောင်းသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် အဖွဲ့အစည်း မျက်နှာပျက်မှာကို စိုးရိမ်ပြီး အပေါ်ယံ လိုက်လံ ဖုံးဖိနေမယ့်အစား၊ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာအလုပ်ကို မလုပ်မဖြစ် လုပ်လာအောင် အနုနည်းနဲ့ တွန်းအားပေးခြင်းဖြင့်သာ သာသနာတော်ရဲ့ အနှစ်သာရကို အစစ်အမှန် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကြပါစို့။