မြတ်စွာဘုရားရှင်ရဲ့ သာသနာတော်မှာ သင်္ကန်းဝတ်လာကြတဲ့ ရဟန်းတော်များဟာ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ လွတ်မြောက်အောင် ထွက်ပြေးမယ့်သူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ သို့သော်လည်း လက်တွေ့မြေပြင်မှာ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေပေမယ့် ရှေ့ကို တစ်လှမ်းမှ မရောက်ဘဲ လည်ထွက်နေတာတွေကို တွေ့ရပါတယ်။ အကြောင်းရင်းကတော့ ရပ်ရွာဖွံ့ဖြိုးရေး၊ လူမှုရေး ပြဿနာဖြေရှင်းရေး၊ လောကီပညာရေး လမ်းညွှန်မှု ဆိုတဲ့ မိမိနဲ့ မသက်ဆိုင်တဲ့ လောကီတာဝန်တွေကို ယူထားခြင်းပါပဲ။ ဒီကိစ္စတွေဟာ သံသရာကနေ ထွက်ပြေးမယ့်သူရဲ့ ခြေသလုံးကို နောက်ကနေ အတင်းဆွဲထားတဲ့ လောကီကြိုးတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

သံကြိုးတပ်လျက် ထွက်ပြေးနေသူ (ဥပမာ)

ဒီအခြေအနေကို ထင်ရှားသွားအောင် ဥပမာတစ်ခုနဲ့ ကြည့်ရအောင်ပါ။ တောမီး အကြီးအကျယ် လောင်နေတဲ့ နေရာတစ်ခုကနေ လွတ်မြောက်အောင် အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးနေတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိတယ် ဆိုပါစို့။ သူပြေးရမယ့် လမ်းကလည်း ရှင်းနေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ ခြေသလုံး နှစ်ဖက်မှာ အလွန်လေးလံတဲ့ သံကြိုးခွေကြီးတွေကို ချည်နှောင်ထားတယ်။ အဲဒီ သံကြိုးတွေရဲ့ တစ်ဖက်စွန်းက မီးလောင်နေတဲ့ သစ်ပင်ကြီးတွေမှာ သွားငြိနေတယ်။ အဲဒီလူဟာ ဘယ်လောက်ပဲ အားသွန်ခွန်စိုက် ပြေးနေပါစေ၊ သံကြိုးက ဆွဲထားတဲ့အတွက် ရှေ့ကို မရောက်နိုင်ဘဲ နောက်ဆုံးမှာ မီးလောင်ကျွမ်းခံရမှာ အသေအချာပါပဲ။ သူ တကယ် လွတ်မြောက်ချင်တယ် ဆိုရင် ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေရုံနဲ့ မရဘဲ၊ သူ့ခြေသလုံးကို ဆွဲထားတဲ့ သံကြိုးတွေကို အရင်ဆုံး ပြတ်တောက်အောင် ဖြတ်ပစ်ရပါမယ်။

ကျနော်တို့ လည်ပတ်နေရတဲ့ သံသရာကြီးဟာ အဲဒီ တောမီးလောင်နေတဲ့ နေရာနဲ့ အတိအကျ တူညီပါတယ်။ ရဟန်းတော်တွေဟာ မီးဘေးကနေ ထွက်ပြေးမယ့်သူတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ လူမှုရေး ခေါင်းဆောင်လုပ်တာ၊ ပဋိပက္ခတွေကို ဝင်ရှင်းပေးတာ၊ လောကီရေးရာတွေမှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတာတွေဟာ ခြေသလုံးကို နောက်ကနေ ဆွဲထားတဲ့ သံကြိုးတွေပါပဲ။ ဒီကြိုးတွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မဖြတ်တောက်သရွေ့ သံသရာဆိုတဲ့ တောမီးထဲကနေ ဘယ်တော့မှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

လက်တွေ့ ဝိပဿနာ၏ လုပ်ငန်းစဉ် ၃ ရပ်

ဒီလို လောကီကြိုးတွေကို ဖြတ်တောက်ဖို့အတွက် အပြင်ဘက်က လူမှုရေး ကိစ္စတွေကို ရှောင်ပြေးနေရုံနဲ့ မပြီးသေးပါဘူး။ မိမိခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ တကယ်ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အရှိတရားကို တိုက်ရိုက် လေ့လာတဲ့ အောက်ပါ တိကျတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ် (၃) ရပ်ကို မဖြစ်မနေ လက်တွေ့ အကောင်အထည်ဖော်ရပါမယ်။ ဤတတိယအချက်ကို လုံးဝ မချန်လှပ်ဘဲ အပြည့်အဝ ပေါင်းစပ် ကျင့်သုံးမှသာ လွတ်မြောက်မှု ပန်းတိုင်ကို ရောက်ရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

၁။ ရုပ်တရား၏ ဖောက်ပြန်မှုကို အရှိတိုင်း လေ့လာခြင်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပူလာတာ၊ အေးလာတာ၊ တင်းမာလာတာ၊ နာကျင်လာတာတွေ ပေါ်လာတဲ့အခါ “ငါ့ကိုယ်ကြီး နာတယ်၊ ကိုက်တယ်” လို့ မတွေးပါနဲ့။ ဒါဟာ ရုပ်တရားရဲ့ ဖောက်ပြန်တတ်တဲ့ သဘာဝတစ်ခု ပေါ်လာတာပဲလို့ သိပြီး၊ အဲဒီ ဖောက်ပြန်မှု တိုးလာတာ၊ လျော့သွားတာတွေကို ပျောက်ချင်တဲ့ လောဘ၊ မကျေနပ်တဲ့ ဒေါသတွေနဲ့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း ကင်းကင်းနဲ့ ဧည့်သည်ကို ကြည့်သလို သက်သက် စောင့်ကြည့် လေ့လာရပါမယ်။

၂။ ဝိဉာဏ် ၏ ဖြစ်ပျက်ကို စောင့်ကြည့်ခြင်း နာမ်တရားကို လေ့လာတဲ့အခါမှာ အပြင်က အသံကြားရင် ကြားသိတဲ့ ဝိဉာဏ် ကလေး ပေါ်လာတယ်၊ အတွေးဝင်လာရင် ကြံတွေးတဲ့ ဝိဉာဏ် ကလေး ပေါ်လာတယ် လို့ အရှိအတိုင်း သိလိုက်ပါ။ အဲဒီ ဝိဉာဏ် ကလေးတွေဟာ “ငါ” ဆိုတဲ့ အကောင်အထည် မဟုတ်ဘဲ၊ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာပြီး အကြောင်းကုန်တာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ပျက်သွားတဲ့ သဘာဝတရားတွေ သက်သက်သာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်ရပါမယ်။

၃။ အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်မှုကို ဉာဏ်ဖြင့် ဖြတ်တောက်ခြင်း ဒီအချက်ဟာ ဝိပဿနာအလုပ်မှာ မပါမဖြစ်တဲ့ အရေးအကြီးဆုံး အဆင့် ဖြစ်ပါတယ်။ ရုပ်နဲ့ ဝိဉာဏ် ရဲ့ ဖြစ်ပျက်ကို သိရုံနဲ့ မရပ်တန့်ဘဲ၊ ခန္ဓာမှာ ဝေဒနာတစ်ခု ပေါ်လာတဲ့အခါ အဲဒီ ဝေဒနာရဲ့ နောက်ကို တဏှာ (လိုချင်တပ်မက်မှု) နဲ့ ဒေါသ (မကျေနပ်မှု) တွေ ဆက်မလိုက်လာအောင် ဉာဏ်နဲ့ တိတိကျကျ ဖြတ်တောက်ရပါမယ်။ ဖဿကြောင့် ဝေဒနာ ဖြစ်လာတဲ့အခါ၊ အဲဒီ ဝေဒနာဟာ ဝေဒနာသက်သက်သာ ဖြစ်တယ်၊ ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်သွားတာပဲ လို့ တိုက်ရိုက် တွေ့မြင်လိုက်တာနဲ့ ပဋိစ္စသမုပ္ပါဒ် လည်ပတ်မှုကြီးဟာ အဲဒီနေရာမှာတင် အပြီးတိုင် ပြတ်တောက်သွားပါတယ်။

နိဂုံး

ဒီလို ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် လေ့လာခြင်းဖြင့် အကြောင်းအကျိုးကို ဖြတ်တောက်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်လေးဟာ မိမိရဲ့ ခြေသလုံးကို နောက်ကနေ ဆွဲထားတဲ့ လောကီကြိုးတွေကို ဉာဏ်သန်လျက်နဲ့ အပြတ်ပိုင်းချလိုက်တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ လောကီ လူမှုရေး အရှုပ်အရှင်းတွေဆိုတာ ဖြေရှင်းလေ ပိုရှုပ်လေ ဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့မှ အဆုံးသတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် သံသရာကနေ အမှန်တကယ် ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်လိုသူတိုင်း မိမိကိုယ်ကို ချည်နှောင်ထားတဲ့ လောကီကြိုးတွေကို ဖြတ်တောက်ပြီး တကယ့် လွတ်မြောက်ရာလမ်းကို ယနေ့ပဲ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လျှောက်လှမ်းကြပါစို့။