ကျနော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ရဟန်းသံဃာတော်တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေ၊ ကြီးမားတဲ့ အကုသိုလ် ဒုစရိုက်မှုတွေနဲ့ ဝိနည်းဖောက်ဖျက်မှု သတင်းတွေကို ကြားရတဲ့အခါ အင်မတန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ကြရပါတယ်။ ဒီလို ဆိုးရွားတဲ့ ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းဖို့အတွက် ဥပဒေတွေ ပိုတင်းကျပ်မယ်၊ အပြစ်ပေး အရေးယူမှုတွေ ပိုလုပ်မယ် ဆိုတာမျိုးတွေဟာ အပေါ်ယံ အကာအကွယ်တွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ တကယ့် ရောဂါဇာစ်မြစ်ကို အပြီးတိုင် ဖယ်ရှားပစ်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့ အဲဒီလို ပြင်ပကနေ အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်နေရုံနဲ့ လုံးဝ မလုံလောက်ပါဘူး။ အကုသိုလ် ဒုစရိုက်တွေကို အမှန်တကယ် အမြစ်ပြတ်ချင်ရင် မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ကို မဖြစ်မနေ ရယူဖို့သာ လိုအပ်ပါတယ်။

အဆိပ်ပြင်းသော မြွေဟောက်ကို မှန်ကန်ထဲ ထည့်ထားခြင်း (ဥပမာ)

ဒီအခြေအနေကို ရှင်းလင်းသွားအောင် ဥပမာတစ်ခုနဲ့ လေ့လာကြည့်ရအောင်ပါ။ အလွန် အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မြွေဟောက်ကြီး တစ်ကောင်ကို လုံခြုံထူထဲတဲ့ မှန်ကန်ကြီး တစ်ခုထဲမှာ ထည့်လှောင်ထားတယ် ဆိုပါစို့။ အဲဒီ မှန်ကန်ကြီးထဲမှာ ရှိနေသရွေ့တော့ မြွေဟောက်ဟာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ပေါက်လို့ မရတဲ့အတွက် အန္တရာယ် ကင်းတယ်လို့ ထင်ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါဟာ အပြင်ကနေ ပိတ်လှောင်ထားလို့သာ ဘာမှ မလုပ်နိုင်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ မြွေဟောက်ရဲ့ အစွယ်ထဲက သေစေနိုင်တဲ့ အဆိပ်တွေကတော့ အပြည့်အဝ ရှိနေဆဲပါပဲ။ တစ်ချိန်ချိန်မှာ မှန်ကန်ကြီး ကွဲသွားတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အဖုံး ပွင့်သွားတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အခွင့်အရေး ရတာနဲ့ အဲဒီမြွေဟာ အနီးအနားက လူတွေကို အသက်အန္တရာယ် ပေးမှာ အသေအချာပါပဲ။

တကယ်လို့ အဲဒီမြွေကို ဘယ်တော့မှ အန္တရာယ် မပေးနိုင်အောင် လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် မှန်ကန်ကြီးကို ပိုထူအောင် လုပ်နေမယ့်အစား၊ သူ့ရဲ့ အစွယ်နဲ့ အဆိပ်အိတ်ကို အမြစ်ကနေ ဆွဲနှုတ် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ဖို့ပဲ လိုပါတယ်။ အဆိပ် မရှိတော့ဘူး ဆိုရင်တော့ မှန်ကန်ထဲမှာ ထည့်မထားလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ ဒုက္ခပေးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ပုထုဇဉ် သဘာဝဆိုတာ အဲဒီ အဆိပ်ပြင်းတဲ့ မြွေဟောက်ကြီးနဲ့ အတိအကျ တူညီပါတယ်။ ပြင်ပက ဥပဒေတွေ၊ စည်းမျဉ်းတွေ၊ ပြစ်ဒဏ်တွေ ဆိုတာ မှန်ကန်ကြီးနဲ့ တူပါတယ်။ အဲဒီ စည်းကမ်းတွေအောက်မှာ နေနေရလို့သာ အပြစ်မလုပ်ဘဲ ငြိမ်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ စိတ်အစဉ်မှာ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ လိုချင်တပ်မက်မှု၊ မကျေနပ်မှု၊ “ငါ” လို့ ထင်မှတ်နေမှု ဆိုတဲ့ ကိလေသာ အဆိပ်တွေကတော့ အပြည့်အဝ ရှိနေဆဲပါပဲ။ အခွင့်အရေးလည်းရမယ်၊ ဘယ်သူမှလည်း မသိနိုင်ဘူးလို့ ထင်လာတဲ့ အခိုက်အတန့်မျိုးမှာ အဲဒီ ကိလေသာ အဆိပ်တွေဟာ ရာဇဝတ်မှုတွေ၊ အကုသိုလ် ဒုစရိုက်တွေအဖြစ် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတတ်ပါတယ်။

ဝိပဿနာဉာဏ်ဖြင့် ကိလေသာအဆိပ်ကို ဖယ်ရှားခြင်း

ဒီကိလေသာ အဆိပ်တွေကို အပြီးတိုင် ဖယ်ရှားပစ်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းကတော့ မိမိခန္ဓာကိုယ်မှာ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘာဝတရားတွေကို တိုက်ရိုက် လေ့လာတဲ့ ဝိပဿနာအလုပ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ကျနော်တို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပူလောင်မှု၊ အေးစက်မှု၊ တင်းမာမှု၊ နာကျင်မှုတွေ အချိန်နဲ့အမျှ ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလို ပေါ်လာတဲ့အခါ “ဒါဟာ ငါခံစားနေရတာ၊ ငါ့ကိုယ်ကြီး နာနေတာ” ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ တွယ်တာမယ့်အစား၊ အကြောင်းရှိလို့ ပေါ်လာတဲ့ ဖောက်ပြန်မှု သက်သက်ပဲလို့ အရှိအတိုင်း ကြည့်ပါ။

ထို့အတူပါပဲ၊ အာရုံတွေနဲ့ တိုက်မိလို့ သိလိုက်တဲ့ ဝိဉာဏ် ကလေးတွေဟာလည်း အမြဲတမ်း ခိုင်မာနေတဲ့ အကောင်အထည်တွေ မဟုတ်ပါဘူး။ မြင်သိ၊ ကြားသိ၊ တွေးသိ စတဲ့ ဝိဉာဏ် တွေဟာ ခဏလေး ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ပြန်ချုပ်ပျောက်သွားတဲ့ သဘာဝတရားတွေ သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီလို ရုပ်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုနဲ့ ဝိဉာဏ် ရဲ့ ဖြစ်ပျက်နေမှုကို ကိုယ်တိုင်ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်းသိမြင်လာတဲ့အခါ၊ အရာရာကို ပိုင်ဆိုင်ချင်နေတဲ့ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲအမှားကြီးဟာ အလိုလို ကွာကျသွားပါတယ်။

“ငါ” ဆိုတာ တကယ်မရှိဘူးလို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသွားတဲ့ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် ပေါ်လာတဲ့အခါ၊ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ သန္တာန်မှာ “ငါ့အတွက်၊ ငါ့ချမ်းသာဖို့အတွက်” ဆိုပြီး သူတစ်ပါးကို ဒုက္ခပေးချင်တဲ့ စိတ်၊ ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်ချင်တဲ့ စိတ်တွေ လုံးဝ ချုပ်ငြိမ်းသွားပါတော့တယ်။ အဆိပ်အိတ်ကို အမြစ်ကနေ ဆွဲနှုတ်လိုက်သလိုပါပဲ။

နိဂုံး

မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ကို ရရှိသွားတဲ့ အရိယာ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ မိမိရဲ့ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ရမယ် ဆိုရင်တောင်မှ သူတစ်ပါးကို ထိခိုက်နစ်နာစေမယ့် အကုသိုလ် ဒုစရိုက်မှုတွေ၊ ဝိနည်းဖောက်ဖျက်မှုတွေကို လုံးဝ (လုံးဝ) မကျူးလွန်တော့ပါဘူး။ အပြင်ကနေ ဥပဒေတွေနဲ့ လိုက်လံ တင်းကျပ်နေစရာ မလိုတော့ဘဲ၊ အတွင်းစိတ်ကနေ အလိုအလျောက် ဖြူစင် သန့်ရှင်းသွားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သံဃာ့အဖွဲ့အစည်း အတွင်းက ဆိုးရွားတဲ့ ပြဿနာတွေကို အမှန်တကယ် အမြစ်ဖြတ်ချင်တယ် ဆိုရင်၊ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ သဘာဝကို တိုက်ရိုက် လေ့လာပြီး မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ဆီကို မဆုတ်မနစ် လျှောက်လှမ်းကြပါစို့လို့ ကျနော် လေးနက်စွာ တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ပါတယ်။