နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ အခိုက်အတန့်တိုင်းမှာ ပကတိ အရှိတရားကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ဖို့ မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာနေကြတဲ့ ယောဂီသူတော်စင် အပေါင်းတို့…

လောကကြီးကို ဖြတ်သန်းတဲ့အခါ ကျနော်တို့ရဲ့ မျက်စိရှေ့၊ နားရှေ့မှာ ကိုယ့်အလိုကျတဲ့ အရာတွေ ကြုံရသလို၊ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတဲ့ အရာတွေလည်း အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်နေတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလို ကြုံလာတဲ့အခါ သာမန်အားဖြင့် “ဒါကတော့ မှားနေပြီ၊ ဒါကတော့ ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဆိုပြီး အပြင်က အာရုံတွေကို အကဲဖြတ်၊ ဝေဖန် တွေးတောတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ့် ဝိပဿနာဉာဏ်နဲ့ အရှိတရားကို ရှာဖွေနေတဲ့ ယောဂီ တစ်ယောက်အတွက်တော့၊ အပြင်က အာရုံတွေဆီကို စိတ်လွှတ်ထားမယ့်အစား၊ မိမိရဲ့ အတွင်းသန္တာန်မှာ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ “စိတ်အစဉ် (ဝိဉာဏ်)” တွေကိုသာ တိုက်ရိုက် လှည့်၍ လေ့လာခြင်း က အရေးကြီးဆုံးသော လက်တွေ့ အလုပ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

၁။ မှန်ပြင်ပေါ်က အရိပ်ကို ဆေးကြောသူ ဥပမာ

ပြင်ပအာရုံကို လွှတ်ချပြီး အတွင်းစိတ်ကို လေ့လာရမယ့် သဘောတရားကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်သာစေဖို့ “မှန်ပြင်ပေါ်က အရိပ်ကို ဆေးကြောသူ” ရဲ့ ဥပမာနဲ့ နှိုင်းယှဉ် ကြည့်နိုင်ပါတယ်။

လူတစ်ယောက်ဟာ မှန်ရှေ့မှာ ရပ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မျက်နှာမှာ ပေကျံနေတဲ့ အညစ်အကြေးတွေကို မြင်ရတယ် ဆိုပါစို့။ အဲဒီအခါ မှန်ထဲက အရိပ်ကြီးကို သဘောမကျလို့ ဆိုပြီး မှန်ပြင်ကို သွားပြီး အတင်း ပွတ်တိုက် ဆေးကြောနေမယ် ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ မျက်နှာ ပြောင်စင်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ့် အညစ်အကြေးက မိမိရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာသာ ရှိနေတာ ဖြစ်တဲ့အတွက်၊ ကိုယ့်မျက်နှာကိုသာ ကိုယ်တိုင် ပြန်လည် သန့်စင်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ပြင်ပက မြင်ကွင်းတွေ၊ အသံတွေ ဆိုတဲ့ အာရုံတွေဟာ အဲဒီ မှန်ပြင်ပေါ်က အရိပ်တွေ လိုပါပဲ။ အဲဒီ အာရုံတွေကို “မကောင်းဘူး၊ ပြောင်းလဲပစ်ရမယ်” လို့ လိုက်လံ ဝေဖန် တွေးတောနေတာဟာ မှန်ပြင်ကို သွားပွတ်တိုက်နေတာနဲ့ အတိအကျ တူညီပါတယ်။ တကယ်တမ်း ဉာဏ်နဲ့ ထောက်လှမ်းကြည့်ရမှာက အဲဒီ အာရုံကြောင့် မိမိရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ၊ စိတ်အစဉ်မှာ ဘယ်လို သိစိတ်လေးတွေ၊ ဝိဉာဏ်လေးတွေ ပြောင်းလဲ ပေါ်ပေါက်လာသလဲ ဆိုတဲ့ အတွင်းက အရှိတရားကိုသာ တိုက်ရိုက် လေ့လာခြင်း ပြုလုပ်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

၂။ စိတ်အစဉ်၏ ပြောင်းလဲမှုကို တိုက်ရိုက် လေ့လာခြင်း

အပြင်က အာရုံတစ်ခု ဝင်လာတဲ့အခါ ဇာတ်လမ်းနောက် မမျောဘဲ စိတ်အစဉ်ကိုသာ အောက်ပါအတိုင်း အနီးကပ် ဖြတ်တောက် ကြည့်ရှုရပါမယ်။

အာရုံကို အာရုံမပြုဘဲ သိစိတ်ကို ရှုခြင်း: အမြင်မတော်တာ တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရရင် အဲဒီအရာကို ဆက်ပြီး အာရုံမပြုပါနဲ့။ အဲဒီအစား “ဪ… မြင်သိ ဝိဉာဏ်လေး ပေါ်လာပါလား” လို့ မြင်လိုက်တဲ့ သိစိတ်လေး ပေါ်လာပုံကို အရင်ဆုံး သတိကပ်လိုက်ပါ။

အတွေး ဝိဉာဏ်များကို အကဲခတ်ခြင်း: ပြီးတာနဲ့ အဲဒီ မြင်ကွင်း အပေါ်မှာ သဘောမကျဘူးလို့ တွေးလိုက်တဲ့ “တွေးသိ ဝိဉာဏ်” လေးတွေ ဆက်တိုက် ပေါ်လာတာကို ခပ်ခွာခွာလေးကနေ နောက်ခံအသိနဲ့ စောင့်ကြည့်ပါ။ အပြင်က အရာဝတ္ထုကို ဝေဖန်မယ့်အစား၊ “သဘောမကျတဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ပြန်ပျက်သွားပါလား” လို့ အတွင်းစိတ်ရဲ့ ဖြစ်ပေါ် ချုပ်ပျောက်နေမှုကိုသာ အေးအေးဆေးဆေး အကဲခတ် လေ့လာလိုက်ပါ။

၃။ လွတ်လပ်သော ဉာဏ်ဖြင့် အေးချမ်းခြင်း

ဒီလို ပြင်ပအာရုံကို ဝေဖန်မယ့်အစား ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်အစဉ်ကိုသာ မျက်ခြည်မပြတ် တိုက်ရိုက် လေ့လာနိုင်စွမ်း ရှိလာတဲ့အခါ၊ လောကကြီးကို ပြုပြင်ဖို့ အားထုတ်နေတဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေ အားလုံး အလိုအလျောက် ရပ်တန့်သွားပါလိမ့်မယ်။

အာရုံ ဆိုတာ သူ့အကြောင်းနဲ့သူ တိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတာ ဖြစ်သလို၊ အဲဒီအပေါ်မှာ တုံ့ပြန်နေတဲ့ စိတ်အစဉ် ဆိုတာကလည်း အကြောင်းတိုက်ဆိုင်တိုင်း ပေါ်လာပြီး လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ချုပ်ပျောက်သွားတဲ့ “အနတ္တ သဘာဝ” ယန္တရား သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်းကို တိုက်ရိုက် မျက်မှောက်ပြုလာနိုင်ပါတယ်။

ပြင်ပအာရုံတွေ ဘယ်လိုပဲ ပြောင်းလဲနေပါစေ၊ မိမိရဲ့ အတွင်းသန္တာန်မှာတော့ အဲဒီ အာရုံတွေကို အပေါ်စီးကနေ တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ဉာဏ်အလင်း သက်သက်သာ ရှိနေတဲ့အတွက်၊ မည်သည့် အခြေအနေမှာမဆို တုန်လှုပ်ခြင်း ကင်းတဲ့ လွတ်လပ်မှု အရသာကို လက်တွေ့ ခံစားနေရမည် ဖြစ်ပါကြောင်း အလေးအနက် တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ရပါသည်။