ဝိပဿနာဆိုတာ လက်ရှိဖြစ်နေတာကို ဝင်မစွက်ဖက်ဘဲ အရှိအတိုင်း ကြည့်တဲ့အလုပ်ပါ။
တရားထိုင်လို့ နာကျင်လာရင် “ငါ နာတယ်၊ မြန်မြန် ပျောက်ချင်တယ်” ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ မကြည့်ပါနဲ့။ “နာကျင်တဲ့ သဘောတရားလေး ဖြစ်ပေါ်နေတယ်” လို့ပဲ ခပ်ခွာခွာလေးကနေ အသာလေး စောင့်ကြည့်ပါ။ အတင်းပျောက်အောင် ပြုပြင်စရာ မလိုပါဘူး။ သောတာပန်ဖြစ်ရန် အားထုတ်နေသူ (သေက္ခအလောင်းအလျာ) တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီအရှိတရားကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ သိဖို့ကသာ အရေးကြီးဆုံးပါ။
နာတာက တစ်ခု၊ သိနေတာက တစ်ခုလို့ ကွဲကွဲပြားပြား မြင်လာရင်၊ အဲဒီနာကျင်မှုထဲမှာ “ငါ” မရှိတော့ပါဘူး။ ဘယ်အရာမှ ကြာကြာမခံဘဲ ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်သွားတာကို ကိုယ်တိုင် မြင်လာပါလိမ့်မယ်။ အဲဒါဟာ ဝိပဿနာဉာဏ်ပါပဲ။
ဒီနေ့ ခန္ဓာမှာ ဘာခံစားချက်ပဲ ပေါ်လာပေါ်လာ ပိုင်ရှင်မလုပ်ဘဲ သက်သက်လေး ကြည့်နေပေးပါ။
ဒီနေ့အတွက် အမေး- ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ခံစားချက်တွေကို ပြုပြင်မနေဘဲ သက်သက်လေး စောင့်ကြည့်လို့ ရပါသလား?
Leave a Reply