“ငါ၊ သူ၊ ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ ဆိုတာ တကယ်တော့ မရှိပါဘူး” ဆိုတဲ့ စကားဟာ ဘုရားရှင် ပွင့်ထွန်းတော်မူလာမှသာ ကြားနာခွင့်ရတဲ့ အင်မတန် နက်နဲလှတဲ့ တရားစကားပါ။ ဝိပဿနာကို အားထုတ်ဖူးသူတွေ အနေနဲ့ “ရုပ်နဲ့ နာမ်ပဲ ရှိတယ်” ဆိုတာကို ကွဲကွဲပြားပြား သိမြင်လာတဲ့အခါ၊ “ငါ” ဆိုပြီး တည်ဆောက်ထားသမျှ အရာအားလုံးဟာ ပညတ်ချက်တွေ သက်သက်ပါလား ဆိုပြီး အမြင်စင်ကြယ်ခြင်း (ဒိဋ္ဌိဝိသုဒ္ဓိ) ရဲ့ အရသာကို ခံစားဖူးကြမှာပါ။ ကျနော့်အတွက်တော့ အဲဒီအချိန်က “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကြီး ပြိုကျသွားလို့ မျက်ရည်ဖြိုင်ဖြိုင် ကျခဲ့ရတာ မနေ့တနေ့ကလိုပါပဲ။

အမှောင်ဆုံး အချိန်များနှင့် အလှည့်အပြောင်း

ဒါပေမယ့် အဲဒီလို အသိဉာဏ်လောက်နဲ့တင် လုံလောက်သွားပြီလား ဆိုတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။ အဲဒီလို သိပြီးနောက်ပိုင်း ဆယ်နှစ်လောက် ကာလအတွင်းမှာ ဆိုးနိုင်သလောက် ဆိုး၊ မိုက်နိုင်သလောက် မိုက်ခဲ့မိပါတယ်။ အကျဉ်းထောင်တွေ၊ စိတ်ကျန်းမာရေး ဆေးရုံတွေအထိ ရောက်ရလောက်အောင် အောက်ဆုံးအထိ ထိုးကျသွားခဲ့ပြီးမှသာ၊ “အမှန်တရားကို သေချာ ရှာဖွေတော့မယ်” ဆိုတဲ့ သံဝေဂနဲ့ တရားကို ပြန်လည် အားထုတ်ဖြစ်ခဲ့တာပါ။

အဲဒီလို အားထုတ်တဲ့နေရာမှာ မိုးကုတ်ဆရာတော်ဘုရားကြီးရဲ့ တရားတစ်မျိုးတည်းကိုသာ နာယူခဲ့ပါတယ်။ ဆရာတော်ကြီးက “ဖြစ်ပျက်ကိုသာ ရှုပါ” လို့ အကြိမ်ကြိမ် လမ်းညွှန်ခဲ့ပေမယ့်၊ ကျနော်ကတော့ လှည့်ပတ်ကွေ့ကောက်ပြီး ‘တွေးခေါ်ဆင်ခြင်မှု (အတွေး)’ သက်သက်နဲ့ပဲ လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့မိပါတယ်။ အကြိမ်ကြိမ် ရုန်းကန် မှားယွင်းပြီးမှသာ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပါတ်လောက်ကစလို့ (လွန်ခဲ့သော တရားအားထုတ်ချိန် ခြောက်နှစ်အတွင်းက ရေးထားသောစာ) ရုပ်နာမ်ရဲ့ “ဖြစ်ပျက်” ကို တကယ်တမ်း ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း မြင်လာခဲ့ပါတော့တယ်။

သညာ၏ လှည့်စားမှု နှင့် အတ္တဝါဒုပါဒါန် ပြိုကျခြင်း

အဲဒီလို မြင်လာတဲ့အခါ လမ်းသွားရင်းနဲ့ လူတွေကို ကြည့်လိုက်ရင် “ပုဂ္ဂိုလ် သတ္တဝါ” လို့ မမြင်တော့ဘဲ၊ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတဲ့ ရုပ်နာမ် ယန္တရားကြီးတွေ အဖြစ် အထင်းသား ရှင်းလင်းစွာ မြင်လာပါတယ်။ လူတစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ကွာခြားတယ် ဆိုတာ ပုံသဏ္ဍာန် အပေါ်ယံလေးသာ ဖြစ်ပြီး၊ အနှစ်သာရကတော့ ဒီရုပ်၊ ဒီနာမ်တွေရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှု သက်သက်ပါပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျမှ “သြော်… ပုဂ္ဂိုလ် သတ္တဝါ ဆိုတာ သညာ (မှတ်သားမှု) က ညာထားတာပါလား” ဆိုတာကို အလန့်တကြား ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြီး သိမြင်လာရပါတယ်။

ကိုဗစ်ကာလ ဖြတ်သန်းပြီးနောက် အလုပ်ခွင်ထဲ ပြန်ရောက်တဲ့ အချိန်အထိ “ဖြစ်ပျက်” ကိုသာ ဆက်တိုက် ရှုမှတ်နေရင်းနဲ့၊ ဘယ်လိုမှ ပြိုကျမယ်လို့ မထင်ထားခဲ့တဲ့ “အတ္တဝါဒုပါဒါန် (ငါဆိုတဲ့ အစွဲကြီး)” ဟာ အုတ်ရိုးကြီး ပြိုကျသွားသလို အမြစ်ပြတ် ပြုတ်ကျသွားပါတော့တယ်။ အဲဒီနေရာမှာ ဝင်ရောက်လာတာကတော့ အရာအားလုံးဟာ သူ့သဘောသူ ဆောင်နေတဲ့ “အနတ္တ” အစစ်အမှန်ပဲ ဆိုတဲ့ အမြင်ပါပဲ။

(ဒီနေရာမှာ အထူး သတိပြုစေချင်တာက “အနတ္တ” ဆိုတာ “ငါ မဟုတ်လို့၊ ငါ မပိုင်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ လက်မြှောက်အရှုံးပေးရမယ့် အဆိုးမြင်ဝါဒ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ အရှိကို အရှိအတိုင်း မှန်မှန်ကန်ကန်သိပြီး၊ တွယ်တာစွဲလမ်းနေတဲ့ အပူမီးတွေကို ငြိမ်းသတ်နိုင်ဖို့သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။)

ဖားကို မြွေကိုက်သကဲ့သို့သော စွဲလမ်းမှု

လူတွေဟာ သညာက လှည့်စားလိုက်တာနဲ့၊ ဘာလေးပဲ ခံစားရ ခံစားရ တဏှာ၊ မာန၊ ဒိဋ္ဌိ ဆိုတဲ့ ပပဉ္စတရားတွေ ဝင်လာပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ဥပါဒါန် (စွဲလမ်းမှု) တွေလိုက်၊ ကံတွေ ထပ်လုပ်နဲ့ သံသရာလည်နေကြတာပါ။ “ဒါကတော့ ငါပဲ၊ ငါ့ဘဝ သမိုင်းကြောင်းပဲ” ဆိုပြီး မွေးကတည်းက ပြုလုပ်ခဲ့သမျှ၊ ခံစားခဲ့ရသမျှတွေကို “ငါ” ဆိုတဲ့ ဒိဋ္ဌိနဲ့ အဓိပ္ပာယ် ဖော်လိုက်ကြပါတယ်။

ဒီလို အတ္တကို စွဲလမ်းထားတဲ့ ဥပါဒါန်ကြီးဟာ ဥပမာပေးရရင် မြွေက ဖားကို ကိုက်ထားသလိုပါပဲ။ အသေအလဲကို မလွတ်တမ်း အတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားကြတာပါ။ တကယ်တမ်း ရှုဉာဏ်နဲ့ ကြည့်လိုက်ရင် အဲဒီ ဥပါဒါန် ဆိုတာကလည်း ခန္ဓာငါးပါးရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှု တစ်ခုသက်သက်ပါပဲ။ “ငါ” ဆိုတဲ့ ဒိဋ္ဌိကလည်း လက်ရှိ ပေါ်လာပြီး ပျက်သွားတဲ့ စိတ်ဖြစ်ပျက် တစ်ခုပါပဲ။ အရာအားလုံးဟာ လိုချင်တပ်မက်မှု (သမုဒယသစ္စာ) ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရတဲ့ အမြဲပျက်စီးနေတဲ့ ဒုက္ခသစ္စာ အတုံးအခဲကြီး သက်သက်ပါလားလို့ ထိုးထွင်း မြင်လာပါတယ်။

ထိုမှတစ်ဆင့် ဖြစ်သမျှ၊ ပြောသမျှ၊ လုပ်သမျှ အရာအားလုံးဟာ “ငါ” ဆိုတာ တစ်စက်ကလေးမှ မပါဘဲ၊ အကြောင်းကြောင့် အကျိုးဖြစ်နေတဲ့ သက်သက် (အနတ္တ) သာ ဖြစ်တယ်လို့ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် သိလာတဲ့အတွက်၊ ဒီခန္ဓာကြီးအပေါ် ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခု၊ အပြစ်အနာအဆာကြီး တစ်ခုအဖြစ် မြင်လာပြီး၊ သူ့သဘောသူ ဆောင်နေတဲ့အပေါ်ကို ဝင်မရှုပ်ချင်တော့တဲ့ ဉာဏ်တွေ ဖြစ်လာပါတော့တယ်။

နိဂုံးချုပ် တိုက်တွန်းချက်

ဝိပဿနာ အားထုတ်နေကြသူများအတွက် အနှစ်ချုပ် တိုက်တွန်းချင်တာကတော့ “ဖြစ်ပျက်ကိုသာ ရှုတော်မူကြပါ”။ မိမိရဲ့ သတိကို အစဉ်ကပ်ထားပြီး၊ ရုပ်နာမ်တွေရဲ့ ဖြစ်ခြင်းနဲ့ ပျက်ခြင်းကိုသာ စူးစူးစိုက်စိုက် ရှုမှတ်ပါ။ ဒါမှသာ သံသရာ ဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ရာ လမ်းအစစ်ကို သေချာပေါက် မြင်တွေ့လာရမှာပါ။

ကျနော်တို့ အမြဲ ရည်မှန်းထားတဲ့အတိုင်း လူ၊ ရဟန်း အရိယာ သူတော်စင်များ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေးအတွက်၊ မိမိတို့ သန္တာန်မှာ အဓိပတိတရားလေးပါး (ပြင်းပြသော ဆန္ဒ၊ ထက်သန်သော စိတ်၊ မဆုတ်မနစ်သော ဝီရိယ၊ ထိုးထွင်းသိသော ပညာ) နဲ့သာ ပြည့်စုံအောင် ကြိုးစား အားထုတ်သွားကြမယ်ဆိုရင်၊ မိမိတို့ လိုရာပန်းတိုင်ကို ဧကန်မလွဲ ရောက်ရှိနိုင်မှာ ဖြစ်ပါကြောင်း တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ရပါတယ်။