မြန်မာ့လူဘောင်မှာ ဘုရားဆုပန်တယ်၊ ဆုကြီးပန်တယ် ဆိုတာကို အလွန်မြင့်မြတ်တဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုအနေနဲ့ အထင်ကြီး လေးစားတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စကို တကယ့် ဗုဒ္ဓရဲ့ တရားစစ်တရားမှန် မြင်ကွင်းကနေ သေသေချာချာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်ဖို့ လိုပါတယ်။ ပထမဆုံး သိထားရမယ့် အရေးကြီးဆုံးအချက်က ဘုရားဆုပန်တဲ့ အချိန်မှာ ဘုရားအလောင်းဟာ “ပုထုဇဉ်” သက်သက်သာ ဖြစ်တယ် ဆိုတာပါပဲ။ ပုထုဇဉ်ဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့သန္တာန်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ စိတ်တွေဟာ အရိယာတွေလို ကိလေသာကင်းစင်နေတဲ့ စိတ်မျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။

မာန နှင့် ဒိဋ္ဌိ၏ သိမ်မွေ့သော လှည့်စားမှု

ဘုရားဆုပန်တယ်ဆိုတဲ့ ဖြစ်စဉ်ကို အရိယာအမြင်နဲ့ ကြည့်မယ်ဆိုရင် “ငါကဲ့သို့သော ယောက်ျားကောင်း ရှိလျက်နဲ့ သတ္တဝါတွေ ဒုက္ခမရောက်စေရဘူး” ဆိုတဲ့ အတွေးကနေ မြစ်ဖျားခံတာပါ။ ဒီနေရာမှာ “ငါ” ဆိုတာက (ဒိဋ္ဌိ) အစွဲဖြစ်ပြီး၊ “ယောက်ျားကောင်း” ဆိုတာက (မာန) ဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်တော့ အရိယာအမြင်မှာ “ငါ” ဆိုတာလည်း မရှိသလို၊ ပုဂ္ဂိုလ်သတ္တဝါ ယောက်ျား မိန်းမ ဆိုတာလည်း မရှိပါဘူး။ အရာရာဟာ အကြောင်းကြောင့် အကျိုးဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ရုပ်နာမ် ဓမ္မဖြစ်စဉ်တွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ဆုကြီးပန်တဲ့ အချိန်မှာတော့ ဒီအနတ္တ သဘောကို ထိုးထွင်းမသိသေးဘဲ၊ အတ္တဒိဋ္ဌိနဲ့ မာန အားကြီးလွန်းတဲ့အတွက် ဒီလို ဆုပန်ခြင်းမျိုး ဖြစ်လာရတာပါ။ ဒါကြောင့် တည့်တည့်ပြောရရင် ဆုပန်တယ်ဆိုတာ ကိလေသာရဲ့ တွန်းအားတစ်ခုဖြစ်လို့၊ သာဓုခေါ်စရာ၊ အားကျစရာ ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။

ကိလေသာ၏ နောက်ဆုံး ထောင်ချောက်

ဒါဟာ တရားအားထုတ်နေတဲ့ ယောဂီတွေ၊ သောတာပန်ဖြစ်ရန် အားထုတ်နေသူ (သေက္ခအလောင်းအလျာ) တွေအတွက် အလွန်အရေးကြီးတဲ့ သတိပေးချက်ပါ။ တရားအားထုတ်လို့ ဉာဏ်တွေ ပွင့်လာ၊ တရားသဘောတွေ သိလာလေလေ၊ သတ္တဝါတွေကို သနားပြီး လူအများကိုလည်း သိစေချင်လေလေ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကိလေသာက နောက်ဆုံးလက်နက်အနေနဲ့ “မင်းတစ်ယောက်တည်း သံသရာက ထွက်မသွားပါနဲ့ဦး၊ လူအများလွတ်အောင် ဘုရားဆုပန်လိုက်ပါ” ဆိုပြီး လှည့်စားတတ်ပါတယ်။ ဒီလို ဘုရားအလောင်းလို မာန်မာနမျိုး ဝင်လာပြီဆိုရင် ဒါဟာ ကိလေသာက မိမိကို သံသရာထဲ ဆက်ဆွဲထားဖို့ တဖက်လှည့်နဲ့ လှည့်စားလိုက်တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဘုရားရှင်၏ စကားတော်ကို အပြည့်အဝ နားမထောင်ခြင်း

ပွင့်တော်မူသမျှ မြတ်စွာဘုရားတိုင်းရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အလိုဆန္ဒနဲ့ သဗ္ဗညုတဉာဏ်တော်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က “သံသရာကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်ဖို့” ပါပဲ။ ဘုရားရှင်တိုင်းက သစ္စာလေးပါးနဲ့ အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ ကိုဟောပြီး၊ မဂ္ဂင်အကျင့်ကို ချက်ချင်းကျင့်ဖို့ လမ်းညွှန်ပါတယ်။ ဒါဟာ သတ္တဝါတိုင်းအတွက် အကောင်းဆုံးနဲ့ အမှန်ကန်ဆုံး အလုပ်ဟာ “ယခုဘဝမှာပင် သံသရာမှ ထွက်ရန်” ဖြစ်လို့ပါပဲ။ အဲဒီလို ပွင့်တော်မူဆဲ ဘုရားရှင်က ချက်ချင်းထွက်ဖို့ ဟောနေပါလျက်နဲ့၊ အဲဒီစကားကို မလိုက်နာဘဲ သံသရာထဲ ဆက်နေဖို့ ဆုပန်တယ်ဆိုတာဟာ ဘုရားစကားကို အပြည့်အဝ နားမထောင်သူ၊ မှန်မှန်ကန်ကန် မလုပ်ဆောင်သူလို့ ဆိုရပါမယ်။

သံသရာအပေါ် ဘုရားရှင်၏ သဘောထား

မြတ်စွာဘုရားရှင် ကိုယ်တော်တိုင်က (သူ့ရဲ့ ဘုရားအလောင်း ဘဝတွေရော၊ ဘုရားဖြစ်စဉ် ဘဝမှာပါ) သံသရာဆိုတာကို လက်ဖျစ်တစ်တွက်စာလေးတောင် မချီးမွမ်းခဲ့ပါဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ဘုရားဆုပန်ဖို့၊ ဆုကြီးပန်ဖို့ မတိုက်တွန်းခဲ့ပါဘူး။ ယခုဘဝမှာပဲ သံသရာက လွတ်ကြောင်းကို အားထုတ်ဖို့သာ ဟောကြားခဲ့တာပါ။ ဒါကြောင့် အရိယာသာဝကတွေ အနေနဲ့ ဘုရားအလောင်းတွေကို အားကျဖို့ မလိုပါဘူး။ ကိလေသာ အပြည့်နဲ့ သံသရာထဲ ဆက်နေမယ့် ဘဝတွေဖြစ်လို့ သနားရင်သာ သနားရပါမယ်။

အတုယူရမည့် အဓိပတိတရားများ

ဆုကြီးပန်တွေဆီကနေ ငါဆိုတဲ့ အတ္တ၊ ဒိဋ္ဌိ၊ မာနတွေကို အတုယူစရာ မလိုပေမယ့်၊ တကယ်တမ်း အတုယူ အားကျရမယ့် အရာတစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒ၊ ဝီရိယ၊ စိတ္တ၊ ဝီမံသာ ဆိုတဲ့ “အဓိပတိတရားလေးပါး” ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ မိမိတို့လိုလားတဲ့ အရိယာပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်ဖို့၊ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် ထိုင်ပြီး ဆုတောင်းနေလို့ မရပါဘူး။ အဲဒီ ဆုကြီးပန်တွေမှာ ရှိခဲ့တဲ့ မဆုတ်မနစ်သော အဓိပတိတရားလေးပါးကို အတုယူ လက်ကိုင်ပြုပြီး၊ ယခုဘဝမှာပင် သံသရာမှ လွတ်မြောက်အောင် ဉာဏ်နဲ့ တွန်းတင် အသုံးချရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဤသည်သာလျှင် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ အလိုကျ တကယ့် လက်တွေ့ကျသော ကျင့်စဉ်ဖြစ်ပါကြောင်း ရေးသားတင်ပြလိုက်ရပါသည်။