တရားအားထုတ်တယ်၊ ဝိပဿနာရှုတယ်လို့ ဆိုလိုက်တာနဲ့ လူတော်တော်များများ ပြေးမြင်ကြတာက မျက်လုံးမှိတ်၊ ကိုယ်ကိုမတ်မတ်ထားပြီး စိတ်ကို ဘာမှမတွေးအောင်၊ လုံးဝငြိမ်သက်သွားအောင် အတင်းချုပ်တည်းထားတဲ့ ပုံစံမျိုးကိုပါ။

တကယ်တမ်း လက်တွေ့ထိုင်ကြည့်တဲ့အခါ ကိုယ့်စိတ်က ကိုယ်ထင်သလို ငြိမ်မနေပါဘူး။ ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့ လွင့်ချင်ရာ လွင့်နေတတ်ပါတယ်။ အဲဒီအခါကျရင် “ဟာ… ငါ့စိတ်က မငြိမ်ပါလား၊ ငါ တရားအားထုတ်လို့ မရတော့ဘူး ထင်တယ်” ဆိုပြီး စိတ်ပျက်သွားတတ်ကြပါတယ်။ တချို့ကျတော့လည်း တွေးနေတဲ့ စိတ်တွေကို အတင်း ဖိနှိပ်၊ မောင်းထုတ်ပြီး ငြိမ်အောင် အတင်းလုပ်ကြပါတယ်။

တကယ်တော့ ဝိပဿနာဆိုတာ စိတ်ကို အတင်းငြိမ်အောင် လုပ်ရတဲ့ အလုပ် မဟုတ်ပါဘူး။ “အရှိကို အရှိအတိုင်းသာ စောင့်ကြည့်ရတဲ့ အလုပ်” ဖြစ်ပါတယ်။

ငြိမ်အောင်လုပ်ခြင်း နဲ့ အရှိအတိုင်း ကြည့်ခြင်း

စိတ်ကို ဘာမှမတွေးအောင် အတင်းဖိနှိပ်ထားတာဟာ ခဏတာ စိတ်သက်သာရာရစေမယ့် သမထအလုပ် သက်သက်ပါ။ ရောဂါကို အမြစ်မပြတ်စေဘဲ အကိုက်အခဲပျောက်ဆေး သောက်ထားသလိုပါပဲ။ တရားဖြုတ်လိုက်တာနဲ့၊ အပြင်လောကနဲ့ ပြန်ထိတွေ့တာနဲ့ မူလ ပူလောင်မှုတွေ၊ အတွေးတွေက ပြန်ရောက်လာမှာပါပဲ။

ဝိပဿနာ (စိတ္တာနုပဿနာ) ရဲ့ အလုပ်ကတော့ အဲဒီလို ဖိနှိပ်ထားဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်က တွေးချင်ရင် “ဪ… တွေးတဲ့စိတ်ကလေး ဖြစ်လာပါလား” လို့ တည့်တည့် သိလိုက်ဖို့ပါပဲ။ စိတ်က မငြိမ်ဘဲ ဟိုဒီလွင့်နေရင်လည်း “စိတ်မငြိမ်တဲ့ သဘောတရားလေး ဖြစ်နေတယ်” လို့ သူ့အရှိသဘာဝအတိုင်း ဝင်မစွက်ဖက်ဘဲ ကြည့်နေလိုက်ဖို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။

“ငါ” မဟုတ်တဲ့ သဘောတရားများ

ဒီလိုလေး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စောင့်ကြည့်ပါများလာတဲ့အခါ ဉာဏ်ထဲမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာပါလိမ့်မယ်။ တွေးတဲ့စိတ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လွင့်နေတဲ့စိတ်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပျင်းနေတဲ့စိတ်ပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီစိတ်တွေဟာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာပြီးရင် သူ့အလိုလို ပြန်ပျက်သွားတာချည်းပါပဲ။

အဲဒီ ဖြစ်ပြီးပျက်သွားတဲ့ စိတ်တစ်ခုချင်းစီမှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ဖြစ်တည်မှု လုံးဝ မပါဝင်ပါဘူး။ “ငါ တွေးနေတာ” မဟုတ်ပါဘူး၊ တွေးတဲ့ နာမ်တရားလေး အလုပ်လုပ်သွားတာပါ။ “ငါ့စိတ်က မငြိမ်တာ” မဟုတ်ပါဘူး၊ မငြိမ်တဲ့ သဘောတရားလေး ဖြစ်ပေါ်လာတာပါ။

ရုပ်နဲ့နာမ်ရဲ့ အလုပ်လုပ်နေမှု သက်သက်သာ ရှိတယ်ဆိုတာကို တည့်တည့်မြင်သွားတဲ့အခါ၊ အဲဒီစိတ်တွေအပေါ်မှာ “ငါ၊ ငါ့စိတ်” ဆိုပြီး ပိုင်ရှင်ဝင်လုပ်တဲ့ အစွဲအလမ်း (ဒိဋ္ဌိ) ကြီးဟာ အလိုလို ပြုတ်ကျသွားပါတော့တယ်။

ဒါကြောင့် တရားအားထုတ်တဲ့အခါ စိတ်မငြိမ်လို့၊ ဟိုတွေးဒီတွေး တွေးနေလို့ ဆိုပြီး စိတ်မညစ်ပါနဲ့။ အဲဒီ မငြိမ်တဲ့စိတ်၊ တွေးနေတဲ့စိတ် ဆိုတာတွေဟာလည်း “ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်သွားမယ့် အနိစ္စနဲ့ အနတ္တ သဘောတရားတွေပဲ” လို့ လက်တွေ့ ရှုမှတ်စရာ အာရုံတွေအနေနဲ့သာ အသုံးချလိုက်ပါ။

ဘာသာရေး အခွံအကာတွေ၊ စာအုပ်ကြီးတွေကို ခဏချထားလိုက်ပါ။ ကိုယ့်စိတ်မှာ ပေါ်လာသမျှကို “ဖြစ်ပေါ်လာတယ်၊ ပြီးတော့ ပျက်သွားတယ်၊ ဒီထဲမှာ ငါဆိုတာ မပါဘူး” လို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့သာ စောင့်ကြည့်သွားပါ။

ကျနော်ရေးတဲ့ စာတွေရဲ့ အဓိက ရည်မှန်းချက်ကတော့ လူ၊ ရဟန်း အရိယာ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေးပါပဲ။ အမှန်တရားကို ဉာဏ်နဲ့ ကိုယ်တိုင်မြင်ပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခတွေထဲကနေ လက်တွေ့ လွတ်မြောက်နိုင်ကြပါစေ။