အသံတစ်ခု ကြားတဲ့အခါ အဲဒီအသံက ကိုယ့်ကို ချီးမွမ်းတာဆို သဘောကျမယ်၊ ကဲ့ရဲ့တာဆို ဒေါသထွက်မယ်။
တကယ်တော့ ကြားတယ်ဆိုတာ နားစည်ကို လာရိုက်ခတ်တဲ့ အသံလှိုင်းတွေပါပဲ။ အဲဒီအပေါ်မှာ “ငါ့ကို ပြောတယ်” လို့ အတ္တ ဝင်သွားတဲ့အခါမှ ပူလောင်မှုက စတော့တာပါ။ ဒီသဘောကို နားလည်ဖို့ဆိုတာ “အနတ္တ” ကို သိဖို့ပါပဲ။
ဒီနေရာမှာ “အနတ္တ” ဆိုတာဟာ “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒကို ရှောင်ကြဉ်ဖို့ အထူးလိုအပ်ပါတယ်။ ငါမရှိဘူးဆိုပြီး ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်နေရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ လောကီကိစ္စတွေမှာ အဓိပတိတရားလေးပါး (ဆန္ဒ၊ ဝီရိယ၊ စိတ္တ၊ ဝီမံသာ) နဲ့ ပြည့်စုံရင် မိမိလိုတာ ပြည့်ပါတယ်။ ကိုယ်လုပ်ရမယ့် တာဝန်ကို အကောင်းဆုံး လုပ်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ လာသမျှ အာရုံတွေကိုတော့ “ငါ့အလိုကျ ဖြစ်ရမယ်” လို့ မချုပ်ကိုင်တာကိုသာ ဆိုလိုတာပါ။
ဒီနေ့ တစ်ယောက်ယောက်က ကိုယ့်ကို စကားလာပြောရင်၊ အသံကို အသံအဖြစ်သာ ကြားအောင် နားထောင်ကြည့်ပါ။
ဒီနေ့အတွက် အမေး – ဝင်လာတဲ့ အသံလှိုင်းတွေကို ငါက ဘာလို့ အပိုင်သိမ်းပြီး ခံစားနေရတာလဲ?
Leave a Reply