မနက်အိပ်ရာနိုးလို့ မျက်စိဖွင့်လိုက်တာနဲ့ မြင်စရာတွေ ပေါ်လာတယ်။ နားထဲမှာလည်း အသံတွေ ကြားလာရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့ စိတ်က “ငါ မြင်တယ်၊ ငါ ကြားတယ်” လို့ အလိုလို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
တကယ်တမ်း သေချာစောင့်ကြည့်ရင် မြင်တာက “ငါ” မဟုတ်ပါဘူး။ မျက်စိဆိုတဲ့ အကြည်ဓာတ်နဲ့ အပြင်က အဆင်း သွားတိုက်မိလို့ “မြင်သိစိတ်” လေး ပေါ်လာတာပါ။ ကင်မရာတစ်လုံးက ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်သလိုမျိုး အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ သဘာဝဖြစ်စဉ် သက်သက်ပါပဲ။
အဲဒီလို အလိုလို ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ သဘောတရားကို “ငါ့မျက်စိ၊ ငါ့အာရုံ” လို့ သွားသိမ်းပိုက်တာဟာ အမြင်မှား (ဒိဋ္ဌိ) ပါပဲ။ သောတာပတ္တိမဂ် ဆိုတာ အဲဒီလို ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေတာကို အရှိကို အရှိအတိုင်း မြင်ပြီး ခွာချလိုက်တာကို ခေါ်တာပါ။
ဒီနေ့ မျက်စိကနေ တစ်ခုခုကို မြင်တဲ့အခါ “ငါ မြင်တာလား၊ မျက်စိနဲ့ အဆင်းတိုက်လို့ မြင်စိတ်လေး ပေါ်လာတာလား” ဆိုတာကို ခွဲခြား ကြည့်ပေးပါ။
ဒီနေ့အတွက် အမေး – မျက်စိကို မှိတ်ထားရင် မြင်နေတဲ့ “ငါ” ဆိုတာ ဘယ်ရောက်သွားပါသလဲ?
Leave a Reply