ကျနော် ရေးသားတဲ့ စာတွေရဲ့ အဓိက ရည်မှန်းချက်ကတော့ ဗုဒ္ဓရဲ့ အဆုံးအမ အစစ်အမှန်ကို ထိုးထွင်းသိမြင်ပြီး သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ့် လူ၊ ရဟန်း အရိယာပုဂ္ဂိုလ်တွေ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီဆောင်းပါးမှာတော့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် တော်တော်များများ လက်ခံထားကြတဲ့ သရဏဂုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျနော်တို့ လက်တွေ့ကျကျ ဆန်းစစ်ကြည့်ကြပါမယ်။ ပုထုဇဉ်ဆိုတာ ရဟန်းပဲဖြစ်စေ၊ လူပဲဖြစ်စေ သရဏဂုံ အမှန်တကယ် မတည်သေးပါဘူး ဆိုတဲ့ အကြောင်းကို အကျိုးအကြောင်း ခိုင်ခိုင်လုံလုံနဲ့ တင်ပြသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ပုထုဇဉ်တို့၏ မရှောင်လွှဲနိုင်သော သဘာဝလက္ခဏာများ

ပုထုဇဉ်ဆိုတာ သဘာဝအားဖြင့်ကိုက ယိမ်းယိုင်လွယ်၊ ဖောက်ပြန်လွယ်တဲ့ သဘောရှိပါတယ်။ “ဘာကြောင့် ပုထုဇဉ်တွေမှာ သရဏဂုံ မတည်နိုင်တာလဲ” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ဖြေဖို့အတွက် ပုထုဇဉ်တို့ရဲ့ မရှောင်လွှဲနိုင်တဲ့ စရိုက်လက္ခဏာတွေထဲက ပင်မကျောရိုးဖြစ်တဲ့ အချက် (၂) ချက်ကို အရင်ဆုံး နားလည်ထားဖို့ လိုပါတယ်။ အဲဒါတွေကတော့-

(၁) များစွာသော ဆရာတို့၏ မျက်နှာကို မော်ကြည့်တတ်၊ ဖူးမျှော်တတ်ခြင်း။

(၂) များစွာသော ကာမဂုဏ်ငါးပါးတို့၌ တပ်မက်ခြင်းနှင့် ကိလေသာများခြင်း ဆိုတဲ့ အချက်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီစရိုက်လက္ခဏာတွေ ကိန်းအောင်းနေသရွေ့တော့ ဘယ်လို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးမဆို မိမိရဲ့ အကျိုးစီးပွား၊ လာဘ်လာဘ၊ လိုအင်ဆန္ဒတွေနဲ့ ကြုံလာတဲ့အခါ မှန်ကန်တဲ့ အသိဉာဏ်နဲ့ ခိုင်မြဲတဲ့ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ပါတယ်။ ဒီလို သဘာဝရှိတဲ့ ပုထုဇဉ်တွေဟာ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာကို အစစ်အမှန် ခိုကိုးရာအဖြစ် နှလုံးမသွင်းနိုင်ကြတာဟာ ဆန်းကြယ်တဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး။

နှုတ်ဖျားက သရဏဂုံနှင့် လက်တွေ့မကျသော ယုံကြည်မှု

ကျနော်က “ပုထုဇဉ်တွေ သရဏဂုံ မတည်ဘူး” လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ လူပုဂ္ဂိုလ် တော်တော်များများက လက်ခံနိုင်ကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ “ငါတို့က နေ့တိုင်းလိုလို ဘုရားရှေ့မှာ ဗုဒ္ဓံ သရဏံ ဂစ္ဆာမိ ကနေ သံဃံ သရဏံ ဂစ္ဆာမိ အထိ ရွတ်ဆိုနေတာပဲ။ တချို့ဆိုရင် ဒီသရဏဂုံကို အကြိမ်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီပြီးတောင် ရွတ်ထားသေးတယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့ သရဏဂုံ တည်တယ်” လို့ ပြောချင်ကြပါလိမ့်မယ်။

ဒါပေမယ့် လက်တွေ့မှာတော့ ဒီလို ပါဠိလို ရွတ်ဆိုနေမှုဟာ ဘုရားရှင်ကို မိမိတို့ရဲ့ တကယ့် လဲလျောင်းရာ၊ ပုန်းအောင်းရာ၊ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ ကယ်တင်မယ့် မှီခိုရာအဖြစ် သတ်မှတ်ပါတယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ် နှလုံးသွင်းမှုမျိုး စိတ်ထဲမှာ အမှန်တကယ် မရှိကြပါဘူး။ ဒီသရဏဂုံဆိုတဲ့ စာသားကို ဂါထာမန္တန်တစ်ခုလို သဘောထားပြီး ရွတ်ဆိုနေကြတာသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို ရွတ်ဆိုခြင်းအားဖြင့် သရဏဂုံတည်ခြင်းရဲ့ အကျိုးကို ရလိမ့်မယ်လို့ တွေးထင်နေခြင်းဟာ အင်မတန်မှ ဉာဏ်နည်းလွန်းပြီး လက်တွေ့မကျစွာ စဉ်းစားနေခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သရဏဂုံ တကယ်တည်၊ မတည် သိချင်ရင် စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဥပမာတစ်ခု ရှိပါတယ်။ ဘုရားကို တကယ်ပဲ ကိုးကွယ်ရာ၊ ပုန်းအောင်းရာ၊ လဲလျောင်းရာ အဖြစ် သတ်မှတ်သလား ဆိုတာကို ဒီလို စစ်ဆေးကြည့်ပါ။

တရားသူကြီး တစ်ယောက်က ခင်ဗျားကို ခေါ်ပြီး “ခင်ဗျား ဒီအမှုမှာ ထောင်ကျဖို့ သို့မဟုတ် သေဒဏ်ကျဖို့ ၉၉.၉၉၉၉၉၉ ရာခိုင်နှုန်း သေချာနေတယ်။ ၀.၀၀၀၀၀၁ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ လွတ်နိုင်ချေ ရှိတယ်” လို့ ပြောလိုက်မယ် ဆိုပါစို့။ ပိုဆိုးတာက “ဒီအမှု ပြီးသွားရင်လည်း နောက်ထပ် အမှုပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် အဲဒီ ဖြစ်တန်စွမ်း (Probability) အတိုင်းပဲ ခင်ဗျား ဆက်ပြီး ရင်ဆိုင်ရဦးမယ်” လို့ ထပ်ပြောလိုက်မယ်ဆိုရင် ခင်ဗျား ဘယ်လို ခံစားရမလဲ။

ဒီစကားကို ကြားရတဲ့သူ အနေနဲ့ အပြင်းအထန်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားမှာ အသေအချာပါပဲ။ “ဒီတရားသူကြီးက မတရားဘူး။ ဒီလိုဆို ငါ တချိန်ချိန် ကျိန်းသေ ထောင်ကျတော့မှာပေါ့။ ဒါဟာ အင်မတန် ဆိုးရွားတဲ့ အဖြစ်ဆိုးကြီးပဲ။ ဒီအဖြစ်ကြီးကနေ လွတ်အောင် ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ” လို့ ချက်ချင်း မေးခွန်းထုတ်မိကြမှာပါ။ မေးပြီးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဒီဘေးအန္တရာယ်ကြီးကနေ လွတ်ရာလွတ်ကြောင်းကို အသက်နဲ့ရင်းပြီး လေးလေးနက်နက်ကို ကြိုးစားအားထုတ်တော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

တကယ်တော့ မြတ်စွာဘုရားရှင်က ပုထုဇဉ်တွေ သေတဲ့အခါ အပါယ်လေးဘုံကို ကျရောက်သွားမယ့်သူ အရေအတွက်ဟာ “ပထဝီမြေကြီးလောက် ရှိပြီး”၊ လူ့ဘဝ၊ နတ်ဘဝစတဲ့ သုဂတိဘုံကို ရောက်မယ့်သူကတော့ “လက်သည်းခွံပေါ်က မြေမှုန်လောက်သာ ရှိတယ်” လို့ အတိအလင်း မိန့်မှာတော်မူခဲ့တာ ရှိပါတယ်။ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သံသရာဘေး၊ အပါယ်ဘေးကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ လွတ်လမ်းကတော့ “သောတာပန်ဖြစ်အောင် လုပ်တာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်” လို့လည်း အတိအကျ ပြသခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် စာဖတ်သူ မိတ်ဆွေတို့က မြတ်စွာဘုရားရဲ့ စကားကို စောစောက ဥပမာထဲက တရားသူကြီးပြောတဲ့ စကားလောက်တောင် အလေးအနက် မထားကြပါဘူး။ တကယ် မယုံကြည်ကြပါဘူး။ မြတ်စွာဘုရားစကားကို မယုံကြည်ဘူးဆိုတာ သက်သေပြဖို့ တခြားအဝေးကြီးမှာ သွားရှာနေစရာ မလိုပါဘူး။ အခုချိန်အထိ သောတာပန် မဖြစ်သေးတာကပဲ အကြီးမားဆုံး သက်သေပါပဲ။

အဲဒီလို တကယ် မယုံကြည်ဘဲနဲ့၊ ကိုယ်သေချာ နားမလည်တဲ့ ဘာသာစကားတစ်ခုနဲ့ ဘုရားဆင်းတုတော်ရှေ့မှာ ရွတ်ရုံနဲ့၊ ဘုန်းကြီးတွေနဲ့ အတူတူ လိုက်ရွတ်ဆိုရုံနဲ့ သရဏဂုံတည်ခြင်းရဲ့ အကျိုး (ဘုရားကို ယုံကြည်ပြီး သံသရာဘေး၊ အပါယ်ဘေးကို ကြောက်လို့ သောတာပန်ဖြစ်အောင် လုပ်ခြင်းနဲ့ သောတာပန်ဖြစ်ခြင်းဆိုတဲ့ အကျိုး) ကို ရလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်နေတာဟာ အင်မတန်ကိုပဲ အကျိုးအကြောင်း မဆီလျော်တဲ့ ကိစ္စရပ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဝိနည်းကျိုးပေါက်မှုနှင့် ရဟန်းပုထုဇဉ်တို့၏ သရဏဂုံ

ဒါက လူပုဂ္ဂိုလ်တွေဘက်ကို ပြောတာပါ။ ဒါဆိုရင် ပုထုဇဉ် ရဟန်းတွေရော… သူတို့လည်း ပုထုဇဉ် ဖြစ်နေခြင်းဆိုတဲ့ သဘာဝတရားကို အသက်စွန့်ပြီး လေးလေးစားစား အားထုတ်မနေခြင်းဟာ သူတို့မှာ သရဏဂုံ မတည်သေးခြင်းရဲ့ ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေပါပဲ။

ဒီနေရာမှာ ပိုပြီး ထူးခြားတဲ့ အချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ သူတို့က ဘုရားကို ပုထုဇဉ် လူတွေလောက်တောင် မယုံကြဘူး ဆိုတာပါပဲ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင် ဆိုတာက အဲဒီဘာသာကို အယုံအကြည် မရှိဆုံး လူတွေ ဖြစ်နေတတ်လို့ပါ။ သူတို့ကိုယ်တိုင် တီထွင်ပြီး သူတို့အလိုကျ ဖြစ်အောင်၊ သူတို့လိုချင်တာတွေ လူတွေ လိုက်နာအောင် ဖန်တီးဟောပြောထားသူတွေက၊ သူတို့ပြောတဲ့စကားက အလိမ်အညာဆိုတာ သူတို့ဟာသူတို့ သိပြီးသားမို့ လုံးဝကို မယုံကြတာပါ။ ဒါဟာ စိတ်ရဲ့ ငြင်းဆန်လို့မရတဲ့ သဘာဝတရားတစ်ခုပါပဲ။

ဒီတော့ မြတ်စွာဘုရားက ရဟန်းတွေအတွက် အတိအလင်း ပညတ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းတွေ ရှိပါတယ်။ ဥပမာ – “ပိုက်ဆံမကိုင်ရ” ဆိုတာမျိုးပါ။ ငွေကြေးကိုင်တွယ်ခြင်းဟာ ကာမဂုဏ်ကို မစွန့်လွှတ်တဲ့အတွက် “ရဟန်းတောင် မဟုတ်ဘူး” ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပေါက်တဲ့အထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဟောထားပါလျက်နဲ့၊ ငွေကိုင်နေတဲ့ ရဟန်းတွေဟာ ဘုရားဟောကို တကယ် ယုံကြည်ပါရဲ့လား။ ဘုရားကို ကိုးကွယ် ပုန်းအောင်း လဲလျောင်းရာအဖြစ် တကယ် သတ်မှတ်ပါတယ် ဆိုတာဟာ လုံးဝ မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းမြင်သာနေတဲ့ အချက်ပါပဲ။

ရဟန်းတစ်ပါးဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ ဝိနည်းလုံရပါမယ်။ ဒါမှသာ ဘုရားပြောတာကို ယုံတယ်၊ ဘုရားကို ကိုးကွယ်သယောင်ယောင် ရှိတယ်လို့ မှတ်ယူရမှာပါ။ အဲဒီတော့ အနည်းဆုံး သတ်မှတ်ချက်ဖြစ်တဲ့ ဝိနည်းကိုတောင် မလိုက်နာတဲ့၊ ငွေကိုင်တဲ့ ဘုန်းကြီးတွေ၊ ရဟန်းတွေဟာ သရဏဂုံ မတည်ဘူးဆိုတာ ရှင်းပါတယ်။

ဒီအကြောင်းကို ဘာလို့ ဒီလို အဆင့်ဆင့် စဉ်းစားစစ်ဆေးနေရသလဲ ဆိုတော့၊ ရဟန်းတွေက ဝိနည်း (ပါစိတ် အာပတ်) အရ လူတွေ၊ သာမဏေတွေကို မိမိတို့ရရှိထားတဲ့ မဂ်ဖိုလ်ရကြောင်း ထုတ်ဖော်မပြောရလို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ (ပြောခဲ့ရင် ဘိက္ခုအပေါ် အကြည်ညိုပျက်စေတဲ့ အပြစ် သင့်ပါတယ်။) ဒီတော့ ရဟန်းတွေ သရဏဂုံ တည်မတည် သိချင်ရင် ငွေကိုင်သလား၊ မကိုင်ဘူးလား ဆိုတာနဲ့ ကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် ရှင်းပါတယ်။

တကယ်လို့ ငွေမကိုင်ဘူး၊ ဝိနည်းလိုက်နာတယ် ဆိုရင်တောင် နောက်တဆင့် ဆက်ကြည့်ရပါဦးမယ်။ ရဟန္တာဖြစ်တဲ့အထိ တရားအားထုတ်နေသလား။ သူ့ရဲ့ ဦးတည်ချက်က သီလလုံခြုံရုံ သက်သက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် အရိယာဖြစ်ရေးလား ဆိုတာကို ကြည့်ရပါမယ်။ လူတွေကို ဟောပြောတဲ့အခါ သံသရာလွတ်ကြောင်း တရားတွေကိုပဲ ဟောနေသလား၊ တခြား လောကီကိစ္စတွေ၊ စီးပွားရေး လူမှုရေးတွေကို ဟောနေသလား ဆိုတာကိုလည်း ကြည့်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီလို လောကီအာရုံတွေကနေ မကင်းဘူး ဆိုရင်လည်း ဒီရဟန်းဟာ သရဏဂုံ မတည်တဲ့ ရဟန်းဆိုတာ ရှင်းလင်းမြင်သာပါတယ်။

ဆရာများစွာ၏ မျက်နှာကို မော်ကြည့်ရသော ဘေး

ဒီလောက်အထိ ရှင်းလင်းနေပါလျက်နဲ့ ပုထုဇဉ်တွေ သရဏဂုံ မတည်တာကို လိုက်ပြီး အပြစ်ပြောမယ် ဆိုရင်တော့ ကျနော့်လောက် မိုက်တဲ့သူ ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘုရားသက်တော်ထင်ရှား ရှိစဉ် အခါတုန်းကတော့ မြတ်စွာဘုရားကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ဖူးတွေ့ရပြီး၊ ဘုရားကို အသက်လောက် ကြည်ညိုကာ ဘုရားပြောတာ မှန်သမျှကို လိုက်နာတဲ့အတွက် ပုထုဇဉ်ဘဝနဲ့တင် သရဏဂုံ အကျိုးခံစားရသူတွေ ရှိနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘုရား မရှိတော့တဲ့ ဒီဘက်အချိန်မှာတော့ ဘုရားကို မြင်ဖို့ဆိုတာ “အရိယာသာဝက” တနည်းအားဖြင့် အရိယာဖြစ်မှသာ “တရားကို မြင်ပြီး ဘုရားကို မြင်တယ်” ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်း မြင်ရတဲ့နည်းပဲ ရှိပါတော့တယ်။

ပုထုဇဉ်တွေ ဘာကြောင့် သရဏဂုံ မတည်သလဲဆိုတော့ ပုထုဇဉ်တွေမှာ “အမျိုးမျိုးသော ဆရာတို့ရဲ့ မျက်နှာကို မော့ကြည့်ရသော ဘေး” ဆိုတာ သင့်နေလို့ပါပဲ။ ဒါဟာ ပုထုဇဉ်ရဲ့ မရှောင်နိုင်တဲ့ လက္ခဏာရပ်တစ်ခုပါ။

ဥပမာအားဖြင့် – ကျနော်ပြောတာကို ဖတ်တယ်၊ နားထောင်တယ်။ “ကိုထက်အောင် ပြောတာ ဟုတ်လောက်တယ်၊ သဘောကျတယ်” လို့ ခံစားရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အိမ်ပြန်ရောက်လို့ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးပါးနဲ့ တွေ့တဲ့အခါကျတော့ ဘုန်းကြီးက “မင်းတို့က ဗုဒ္ဓံ သရဏံ ဂစ္ဆာမိ၊ ဓမ္မံ သရဏံ ဂစ္ဆာမိ၊ သံဃံ သရဏံ ဂစ္ဆာမိ လို့ ရွတ်လိုက်ရင် သရဏဂုံ တည်ပြီးသားပဲ၊ သရဏဂုံ အကျိုးရပြီးသားပဲ။ ဒါဟာ ရှေးဆရာတော်ကြီးတွေ အစဉ်အဆက် လက်ခံခဲ့ကြတာ၊ ဟောခဲ့တာပဲ” လို့ ပြောလိုက်ရင်၊ “တင်ပါ့ဘုရား” ဆိုပြီး၊ “ဟုတ်တယ်၊ ကိုထက်အောင် မသိလို့ လျှောက်ပြောနေတာ။ အစဉ်အဆက် ဆရာတော်ကြီးတွေ မမှားဘူး၊ ဗုဒ္ဓံ သရဏံ ဂစ္ဆာမိ ဆိုတဲ့ စကားမှာ တန်ခိုးရှိတယ်၊ အဲဒီတန်ခိုးကြောင့် ငါတို့က သရဏဂုံ တည်ပြီးသား” လို့ ချက်ချင်း ပြန်ယူဆလိုက်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒီကနေ တစ်ဆင့် ထွက်ရပ်ပေါက် ဝိဇ္ဇာဓိုရ် ဆိုတာမျိုးနဲ့ တွေ့ပြန်ရော။ “ငါ့သား၊ ငါ့မြေး မင်း ဗုဒ္ဓံ သရဏံ ဂစ္ဆာမိ ကို အကြိမ်ပေါင်း တသောင်းတိတိ သောကြာနေ့တိုင်း ရွတ်နိုင်ရင် တလကြာတဲ့အခါ ရွှေလမ်းငွေလမ်း ပွင့်သွားမယ်၊ ရန်သူမျိုးငါးပါး ဘေးကလည်း တသက်လုံး လွတ်သွားမယ်” လို့ ပြောလိုက်ပြီ ဆိုပါစို့။ အဲဒီအခါ ကျနော်ပြောတာရော၊ ဘုန်းကြီးပြောတာရော အကုန်မေ့သွားပြီး “ဒီ ဝိဇ္ဇာဓိုရ် ပြောတာကမှ အမှန်ပဲ” ဆိုပြီး အဲဒါကို ရွတ်တော့မယ်လို့ အဓိဋ္ဌာန်လုပ်လိုက်တာတို့ ဘာတို့ ဖြစ်ကုန်ပါလိမ့်မယ်။

အဲဒီကမှတဆင့် ဗေဒင်ဆရာဆီ ရောက်သွားပြီး၊ ဗေဒင်ဆရာက “ဘုရားကိုးဆူလှည့်ပြီး ဗုဒ္ဓံ သရဏံ ဂစ္ဆာမိ ကို ဘုရားတစ်ဆူမှာ အကြိမ်တစ်ထောင်ရအောင် ရွတ်တဲ့ ယတြာချေလိုက်လို့ရှိရင် ဘေးအန္တရာယ် ကြုံရကိန်းလည်း လွတ်သွားမယ်၊ ရောင်းချင်တဲ့ မြေကွက်လည်း ထွက်သွားမယ်၊ လိုချင်နေတဲ့ အိမ်ကြီး အိမ်ကောင်းလည်း ရဖို့ ကျိန်းသေတယ်” လို့ ဆိုလိုက်ရင်တော့… ပထမ ပြောခဲ့တဲ့ ကျနော့်ကိုရော၊ ဘုန်းကြီးကိုရော၊ ဝိဇ္ဇာဓိုရ် ဆိုသူကိုရော အကုန်မေ့သွားပြီး “ဗေဒင်ဆရာ ခိုင်းတဲ့ ယတြာက ကုသိုလ်လည်းရတယ်၊ ကောင်းတာလုပ်ရင် ကောင်းတာဖြစ်မှာ သေချာတယ်” ဆိုပြီး ဗေဒင်ဆရာနောက်ကို ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်သွားဦးမှာပါပဲ။ ဒါကို “အမျိုးမျိုးသော ဆရာတို့ရဲ့ မျက်နှာကို မော့ကြည့်ရသော ဘေး” လို့ ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီသဘာဝဟာ လူတွေတင် မဟုတ်ပါဘူး၊ ရဟန်းတွေ အတွက်ဆိုရင်လည်း သရဏဂုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မိုးကုတ်ဆရာတော်က တမျိုးပြောထားတယ်၊ မဟာစည်ဆရာတော်က တမျိုးပြောထားတယ်၊ မဟာဂန္ဓာရုံဆရာတော်က တမျိုးပြောထားတယ်၊ လယ်တီဆရာတော်က တမျိုးပြောထားတယ်၊ မင်းကွန်းဆရာတော်က တမျိုးပြောထားတယ်။ ဒါကြောင့် “ထက်အောင် ပြောတာ ယုံစရာလား” ဆိုပြီး ဆရာအမျိုးမျိုးရဲ့ အာဘော်တွေကြားမှာ လေတိုက်ရာ ယိမ်းကာ လုပ်ချင်ရာ လုပ်နေကြဦးမှာပါ။ ဒါဟာလည်း ပုထုဇဉ် ရဟန်းပီသစွာ အမျိုးမျိုးသော ဆရာတို့ရဲ့ မျက်နှာကို မော့ကြည့်နေတာပါပဲ။

အရိယာလမ်းစစ်ဖြင့်သာ သရဏဂုံတည်ပါစေ

ဒီလို အမျိုးမျိုးသော ဆရာတို့ရဲ့ မျက်နှာကို မော့မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တဲ့ ပုထုဇဉ်တွေက မြတ်စွာဘုရား မျက်နှာတခုတည်းကိုသာ ကြည့်တဲ့ သရဏဂုံတည်ရမယ်လို့ မျှော်လင့်နေရင် ကျနော့်ထက် မိုက်တဲ့သူ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ပုထုဇဉ်တွေမှာ သရဏဂုံ မတည်ဘူးဆိုတာကိုလည်း ကောင်းကောင်း သိပါတယ်။

မိတ်ဆွေတို့ဘဝက ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတော့ ဘုရားကလဲ မရှိတော့ဘူး။ ဆုံးသွားပြီ။ တရားက ဘယ်ဟာအမှန် ဘယ်ဟာအမှားမှန်လဲ မိတ်ဆွေတို့ မခွဲခြားတတ်တော့ဘူး။ သံဃာ ဆိုပြီး ကိုးကွယ်နေတာကလဲ သရဏဂုံတောင် မတည်တဲ့ သရဏဂုံ တည်ဖို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမယ် ဆိုတာကိုတောင် သေချာမဟောတတ်တဲ့ ဘုန်းကြီးတွေ ဖြစ်နေတော့ မိတ်ဆွေတို့မှာ ကိုးကွယ်ရာ မရှိပါဘူး။ ဒီထက် ပိုဆိုးတာက ကိုးကွယ်ရာ အတုတွေကိုပါ ကိုးကွယ်နေရမှတော့ အခုကြုံနေရတဲ့ မိတ်ဆွေတို့ရဲ့ လောကီ ဒုက္ခတွေဟာ နည်းသေးတယ်၊ မိတ်ဆွေတို့ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ကောင်းအောင် ကြိုးစားနေနိုင်လွန်းလို့ ဒီလောက်ပဲ ဒုက္ခရောက်တာလို့ပဲ ပြောရပါမယ်။

အနှစ်ချုပ်အားဖြင့်တော့ မြတ်စွာဘုရား သက်တော်ထင်ရှား မရှိတော့ပြီမို့ ပုထုဇဉ်ဘဝနဲ့ သရဏဂုံ အစစ်အမှန် တည်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်းလည်း အပြတ်အသတ် သိထားတာမို့၊ တကယ့် ခိုကိုးရာအစစ်ကို လိုချင်ရင် အရိယာဖြစ်အောင် အားထုတ်ကြပါ။ ရဟန်းများကိုလဲ အရိယာဖြစ်အောင် အားထုတ်ဖို့ တိုက်တွန်းကြပါ။ အဓိပတိတရားလေးပါး (ဆန္ဒ၊ ဝီရိယ၊ စိတ္တ၊ ဝီမံသာ) နဲ့ ပြည့်စုံအောင် လက်တွေ့ကျင့်ကြံအားထုတ်ရင် မိမိတို့ လိုချင်တဲ့ လွတ်မြောက်မှု ပန်းတိုင်ကို မလွဲမသွေ ပြည့်ဝမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါမှသာ တရားကိုမြင်ပြီး ဘုရားကိုမြင်ကာ၊ သရဏဂုံ အစစ်အမှန် တည်ပါလိမ့်မယ်လို့ အလေးအနက် တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ရပါတယ်။