ကျွန်တော်တို့ တစ်နေ့တာလုံး ပင်ပန်းနေရတာ အလုပ်တွေ များလို့ထက် အတွေးတွေ များနေလို့ပါ။ အတိတ်က ကိစ္စတွေကို ပြန်တွေးပြီး နောင်တရလိုက်၊ မရောက်သေးတဲ့ အနာဂတ်အတွက် ကြိုတွေးပြီး ပူပန်လိုက်နဲ့ စိတ်က တစ်ခဏလေးတောင် မနားရပါဘူး။ တကယ်တော့ အတွေးဆိုတာ တကယ်ရှိနေတဲ့ အရာမဟုတ်ပါဘူး။ စိတ်က ဖန်တီးလိုက်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ သက်သက်ပါ။
တရားအားထုတ်တယ်ဆိုတာ အတွေးတွေကို ရပ်ပစ်လိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ “ဪ.. ငါ ကြံတွေးစိတ်ဖြစ်နေပါလား” လို့ သိလိုက်တာပါ။ အတွေးထဲကို ကိုယ်တိုင် ဝင်မပါဘဲ၊ မြစ်ကမ်းဘေးကနေ ရေစီးဆင်းတာကို ကြည့်နေသလိုမျိုး ခပ်ခွာခွာလေး ကြည့်တတ်ဖို့ လိုပါတယ်။
တွေးနေမှန်း သိလိုက်တဲ့ စက္ကန့်မှာပဲ အဲဒီအတွေးဟာ အလိုလို ရပ်တန့်သွားပါတယ်။ အတွေးနောက်ကို ပါမသွားတော့ဘဲ လက်ရှိ ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်ကို ပြန်ရောက်လာပါလိမ့်မယ်။
ဒီနေ့အတွက် အမေး- အခုလေးတင် တွေးလိုက်တဲ့ အတွေးက ငါ့ကို အကျိုးပြုသလား၊ ပင်ပန်းစေသလား?