စနေနေ့ မနက်ခင်း ၁၀ နာရီဆိုတာ တစ်ပတ်တာ ပင်ပန်းမှုတွေကို လျှော်ဖွပ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အနားပေးနေကြတဲ့ အချိန်ဖြစ်ပါတယ်။ ရုံးပိတ်ရက်မို့ ရုံးမသွားရဘူး၊ အလုပ်မလုပ်ရဘူးဆိုပြီး “ငါ အနားရပြီ” လို့ ထင်မှတ်နေကြပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဝိပဿနာအမြင်နဲ့ သေချာဆန်းစစ်ကြည့်မယ်ဆိုရင် “ရုပ်အတွက် ပိတ်ရက်ရှိပေမယ့်၊ နာမ် (စိတ်) အတွက် ပိတ်ရက်ဆိုတာ မရှိဘူး” ဆိုတာကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။

၁။ တဏှာဆိုတဲ့ သူဌေးကြီး

ကျွန်တော်တို့ ရုံးက သူဌေးက စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ပိတ်ရက်ပေးပေမယ့်၊ စိတ်ထဲက “တဏှာ (လိုချင်မက်မောမှု)” ဆိုတဲ့ သူဌေးကတော့ ခဏလေးတောင် ပိတ်ရက်မပေးပါဘူး။

“ဟိုသွားလိုက်ပါဦး”

“ဒီအစားအစာလေး စားလိုက်ပါဦး”

“ဖုန်းလေး ပွတ်လိုက်ပါဦး”

ဆိုပြီး အာရုံ ၆ ပါးနောက်ကို အနားမနေတမ်း စေခိုင်းနေတာပါ။ ခန္ဓာကိုယ်က အိပ်ရာထဲမှာ လှဲနေပေမယ့် စိတ်ကတော့ တဏှာခိုင်းစေရာနောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်နေရတုန်းပါပဲ။

၂။ အလုပ်မနားသော သဘော (သင်္ခါရ)

စိတ်ဆိုတာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်ရင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ အကြောင်းကုန်ရင် ပျက်စီးသွားတဲ့ သဘောတရားသာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူက “ငါ ဒီနေ့ ပိတ်ရက်မို့ အနားယူလိုက်ဦးမယ်” လို့ ရပ်တန့်နေလို့ မရပါဘူး။ အိပ်ပျော်နေရင်တောင် ဘဝင်စိတ်အနေနဲ့ အလုပ်လုပ်နေရတာပါ။ ဒါဟာ စိတ်ကို ကိုယ်ပိုင်စိုးလို့ မရဘူးဆိုတဲ့ အနတ္တ သဘောပါပဲ။

၃။ စစ်မှန်သော အနားယူခြင်း

ဒါဆိုရင် စိတ်အတွက် ပိတ်ရက် ဘယ်တော့ရမလဲ

စိတ်ကို ရပ်တန့်ခိုင်းလို့ မရပေမယ့်၊ စိတ်ရဲ့ ပူလောင်မှုကိုတော့ “သတိ ” နဲ့ အနားပေးလို့ ရပါတယ်။

ဒီနေ့ စနေနေ့မှာ…

ကော်ဖီသောက်နေရင် “သောက်နေတယ်” လို့ သိလိုက်ပါ။

ထိုင်နေရင် “ထိုင်နေတယ်” လို့ သိလိုက်ပါ။

အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာရင် “တွေးနေပါလား” လို့ သိလိုက်ပါ။

အဲဒီလို သိနေတဲ့ ခဏမှာ တဏှာရဲ့ ခိုင်းစေမှုတွေ ရပ်တန့်သွားပါတယ်။ အတိတ်ကို ပြန်တွေးပြီး ပူလောင်တာတွေ၊ အနာဂတ်ကို တွေးပြီး စိုးရိမ်တာတွေ ငြိမ်းသွားပါတယ်။ အဲဒါဟာ စိတ်အတွက် တကယ့် “ပိတ်ရက်စစ်စစ်” ပါပဲ။

မိတ်ဆွေ… ဒီနေ့ ရုပ်ကို အနားပေးရင်းနဲ့၊ စိတ်ကိုလည်း သတိလေးကပ်ပြီး အကုသိုလ်အပူမီးတွေကနေ ခဏလောက်ဖြစ်ဖြစ် “ပိတ်ရက်” ပေးလိုက်ကြရအောင်ပါ။