ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တရားအားထုတ်ဖို့ တိုက်တွန်းလိုက်ရင် လူအများစုဆီက ပြန်ကြားရလေ့ရှိတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိပါတယ်။ “ဪ… ကျွန်တော်တို့က ပါရမီမှ မပါတာဗျာ။ ပါရမီ မပြည့်သေးတော့ ဒီဘဝ ဒီလောက်နဲ့ပဲ တင်းတိမ်ရမှာပေါ့။ နောက်ပွင့်မယ့် ဘုရားကျမှပဲ ကျွတ်တမ်းဝင်တော့မယ်။”

ဒီစကားကို ကြားရတိုင်း ကျွန်တော် သနားမိတယ်။ သူတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သနားတာထက် ကျွန်တော်က သူတို့ကို ပိုသနားမိတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒီစကားဟာ “နှိမ့်ချမှု”မဟုတ်လို့ပါပဲ။ ဒါဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သနားအောင် လုပ်ပြနေတဲ့ “သိမ်ငယ်စိတ်” (Inferiority Complex) တစ်မျိုးသာ ဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်တမ်းကျတော့ “ပျင်းရိခြင်း” အတွက် အကောင်းဆုံး ခေါင်းစဉ်တပ်မှု တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။

သင့်လက်ထဲက ရတနာကို မြင်အောင်ကြည့်ပါ

“ပါရမီ မရှိဘူး” လို့ ပြောနေတဲ့ မိတ်ဆွေ… ခင်ဗျား ကိုယ့်အခြေအနေကို ကိုယ် ပြန်သုံးသပ်ဖူးလား။

၁။ ခင်ဗျား တိရစ္ဆာန် ဖြစ်မနေဘူး၊ “လူ” ဖြစ်နေတယ်။ (ဒါ ပါရမီ မဟုတ်ဘူးလား)

၂။ ခင်ဗျား အရူးအနှမ်း ဖြစ်မနေဘူး၊ အမှားအမှန် ခွဲခြားနိုင်တဲ့ “ဦးနှောက်” ရှိနေတယ်။ (ဒါ ပါရမီ မဟုတ်ဘူးလား)

၃။ အရေးကြီးဆုံးက… သစ္စာလေးပါးကို ထုတ်ဖော်ဟောကြားထားတဲ့ “သာသနာ” နဲ့ ကြုံနေတယ်။

ဒီအချက် ၃ ချက် ဆုံစည်းဖို့ဆိုတာ လွယ်တယ် ထင်နေသလား။ ဥပမာ – သင့်လက်ထဲမှာ ယမ်းသေနတ် အကောင်းစား ရှိနေပြီ။ ကျည်ဆန်လည်း အပြည့် ရှိနေပြီ။ ပစ်မှတ် (ဒုက္ခသစ္စာ) ကိုလည်း လှမ်းမြင်နေရပြီ။ ဒါကို “ကျွန်တော့်မှာ လက်နက်မစုံသေးဘူး၊ မပစ်နိုင်သေးဘူး” လို့ ပြောနေတာဟာ ရယ်စရာ မကောင်းဘူးလား။

လက်ရှိ ရထားတဲ့ အခွင့်အရေးကိုက ခင်ဗျားတို့မှာ “ပါရမီ” အလုံအလောက် ရှိနေပြီ ဆိုတဲ့ သက်သေပါပဲ။ “ပါရမီဖြည်းဖြည်း ဖြည့်ရတာပေါ့” ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေအောက်မှာ ပိတ်မိပြီး ကိုယ့်လက်ထဲက ရွှေကို ခဲ လုံး လို့ ထင်မနေပါနဲ့။

နောက်ဘုရားကို မျှော်ခြင်း (လောင်းကစား လုပ်ခြင်း)

“ပါရမီ မပြည့်သေးလို့ နောက်ဘုရားကို မျှော်မယ်” ဆိုတဲ့ အတွေးက ပိုတောင် ကြောက်စရာ ကောင်းပါသေးတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ပြီးခဲ့တဲ့ ဆောင်းပါးတွေမှာ ပြောခဲ့သလိုပဲ။ သံသရာဆိုတာ “မီးလောင်နေတဲ့ ထောင်” ကြီးပါ။ လက်ရှိ ဂေါတမဘုရား သာသနာ ဆိုတာ “ပွင့်နေတဲ့ တံခါးပေါက်” ပါ။ မီးလောင်နေတဲ့ ထောင်ထဲမှာ တံခါးပွင့်နေတာကို မြင်ရက်သားနဲ့ မထွက်ဘဲ၊ “ငါက အားမရှိသေးဘူး၊ နောက်လာမယ့် ကယ်ဆယ်ရေးသမား လာမှပဲ သူ့ကို ပွေ့ချီခိုင်းပြီး ထွက်တော့မယ်” ဆိုပြီး မီးထဲမှာ ဆက်ထိုင်နေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ဒီဘဝမှာ လူဖြစ်ခွင့်ရတုန်း၊ သာသနာနဲ့ ကြုံတုန်းမှာတောင် ကိုယ့်စိတ်ကို မပြင်နိုင်ရင်၊ အပါယ်ကျစေမယ့် အလုပ်တွေ လုပ်နေရင်… နောက်ဘုရား ပွင့်တဲ့အချိန်မှာ ခင်ဗျား ဘယ်ရောက်နေမယ် ထင်သလဲ။ ငရဲအိုးထဲ ရောက်နေမလား၊ ခွေး ဖြစ်နေမလား။ ဘယ်သူ အာမခံနိုင်သလဲ။ သေချာပေါက် လက်ထဲ ရောက်နေတဲ့ အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်ပြီး၊ မသေချာတဲ့ အနာဂတ်ကို မျှော်ကိုးတာဟာ အင်မတန် မိုက်မဲတဲ့ လောင်းကစားမှုပါပဲ။

ပါရမီ ဆိုတာ “အခု” လုပ်မှ ရတာ

လူတွေက ထင်နေကြတယ်။ ပါရမီ ဆိုတာ ဘဏ်ထဲက ငွေလိုမျိုး အတိတ်ဘဝတွေက စုဆောင်းခဲ့မှ ထုတ်သုံးလို့ ရတာမျိုးလို့ ထင်နေကြတယ်။ တကယ်တော့ ပါရမီ ဆိုတာ “အလေ့အကျင့်” ပါပဲ။

• ဒီနေ့ စိတ်မတိုအောင် တစ်ခါ ထိန်းလိုက်တာဟာ “ခန္တီပါရမီ” တစ်စက် ဖြည့်လိုက်တာပါပဲ။

• ဒီနေ့ ငါစွဲကို လျှော့ဖို့ တစ်ခါ ကြိုးစားလိုက်တာဟာ “ပညာပါရမီ” တစ်စက် ဖြည့်လိုက်တာပါပဲ။

• ဒီနေ့ ၁၅ မိနစ်လောက် တရားထိုင်လိုက်တာဟာ “ဝီရိယပါရမီ” တစ်စက် ဖြည့်လိုက်တာပါပဲ။

“ပါရမီ မပြည့်သေးဘူး” လို့ ညည်းတွားနေမယ့်အစား၊ အဲဒီ မပြည့်သေးတဲ့ ရေအိုးထဲကို ဒီနေ့ကစပြီး ရေတစ်စက်ချင်း စထည့်လိုက်ပါ။ ရေတစ်စက်မှ ထပ်မထည့်ဘဲ ထိုင်ညည်းနေရုံနဲ့ ဘယ်တော့မှ ရေပြည့်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

နိဂုံး

မိတ်ဆွေတို့… “ပါရမီ မရှိဘူး” ဆိုတဲ့ စကားဟာ ပျင်းတဲ့လူတွေ၊ ကြောက်တဲ့လူတွေ၊ တာဝန်မယူရဲတဲ့ လူတွေရဲ့ “ဆင်ခြေ” သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

တကယ်လို့ ခင်ဗျားက ဒီဘဝမှာ ဒုက္ခကနေ မလွတ်မြောက်ချင်ဘူး၊ သံသရာမှာ ဆက်ပြီး ပျော်ပါးချင်သေးတယ် ဆိုရင်တော့ အဲဒီ ဆင်ခြေကို ဆက်သုံးနေပါ။ ဒါပေမဲ့… “ငါ ဒီ မီးလောင်ပြင်ကနေ လွတ်မှ ဖြစ်မယ်” လို့ တကယ် စိတ်ရင်းနဲ့ ဆန္ဒရှိတယ် ဆိုရင်တော့… အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ ဆင်ခြေကို အခုချက်ချင်း လွှင့်ပစ်လိုက်ပါ။

ခင်ဗျားမှာ လိုအပ်တဲ့ အရည်အချင်း (ပါရမီ) အားလုံး ရှိနေပါပြီ။ လိုအပ်နေတာက “ငါ လုပ်မယ်” ဆိုတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ လက်တွေ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှု (ဝီရိယ) တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။

ထက်အောင်