ဒီအချိန်ဆို ရုံးမှာ၊ လုပ်ငန်းခွင်မှာ အလုပ်အရှုပ်ဆုံး၊ ဖုန်းတွေအဝင်ဆုံး၊ “ငါ” အကြီးဆုံးအချိန်လို့ ပြောလို့ရပါတယ်။

“ငါလုပ်မှ ပြီးမှာ”
“ငါ့တာဝန်က ကြီးလိုက်တာ”
“ငါထင်သလို ဘာလို့ ဖြစ်မလာတာလဲ” ဆိုပြီး အတ္တတွေ ပူလောင်နေတတ်တဲ့ အချိန်ပေါ့။

ဒီနေ့တော့ အလုပ်လုပ်ရင်း “အနတ္တ” (မပိုင်စိုးခြင်း) သဘောလေးကို လက်တွေ့ရှာကြည့်ရအောင်။

ကျွန်တော်တို့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်ဟာ ရုံးက ကွန်ပျူတာစက်ကြီးလိုပါပဲ။
အချက်အလက် (Data) ဝင်လာရင်၊ တွက်ချက်မှု (Process) လုပ်ပြီး၊ အဖြေ (Output) ထုတ်ပေးနေတာပါ။
“ငါ” က ဝင်လုပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်ပြီး အလုပ်လုပ်နေတာပါ။

ကွန်ပျူတာ ဟန်း (Hang) နေတဲ့အချိန် “မဟန်းနဲ့” လို့ အော်ပြောလို့ မရသလိုပဲ၊
ကိုယ့်စိတ် မွန်းကြပ်တဲ့အခါ၊ အလုပ်တွေ ပုံလာတဲ့အခါ “ငါ့စိတ် မညစ်နဲ့” လို့ တားလို့မရပါဘူး။
သူ့အကြောင်းတရား (အလုပ်များခြင်း) ကြောင့် သူ့အကျိုးတရား (စိတ်ရှုပ်ခြင်း) ပေါ်လာတာပါပဲ။

ဒါကို “ငါ့ပြဿနာ” လို့ သိမ်းပိုက်လိုက်ရင် လေးလံသွားရော။
“အကြောင်းအကျိုး သဘောတရားပါလား” လို့ ခွဲမြင်လိုက်ရင်တော့ စိတ်က ပေါ့သွားရော။

အလုပ်ကိုတော့ ပြီးအောင် လုပ်ရမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရလဒ်ကို ပိုင်စိုးချင်တဲ့၊ ထိန်းချုပ်ချင်တဲ့ စိတ်ကိုတော့ ခဏလောက် ဘေးချထားလိုက်ပါ။

“ငါ လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ အကြောင်းအကျိုးတွေ လည်ပတ်နေတာ” လို့ နှလုံးသွင်းပြီး ခေါင်းထဲက ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကြီးကို လျှော့ချလိုက်ကြရအောင်ဗျာ။

ဒီနေ့အတွက် အမေး – စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို မနားတမ်း အလုပ်လုပ်နေပေမယ့်၊ စက်ရုပ်လိုပဲ “ငါ” မပါဘဲ အလုပ်လုပ်ကြည့်ရင် မကောင်းဘူးလား