ကျွန်တော်တို့က အရာရာကို “ငါ့အလိုကျ ဖြစ်ရမယ်” ဆိုပြီး စိတ်ထဲက အမိန့်ပေးနေတတ်ကြတယ်။
“ဒီအလုပ် ပြီးကို ပြီးရမယ်”
“ဟိုလူ ငါ့ကို ဒီလို မပြောသင့်ဘူး”
“ကားမပိတ်သင့်ဘူး” စသဖြင့်ပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ပြန်မေးကြည့်ပါ။ ကိုယ့်ဆံပင် ဖြူတာကိုရော ကိုယ်တားလို့ ရရဲ့လား? အခုချက်ချင်း ခေါင်းမကိုက်နဲ့လို့ အမိန့်ပေးလို့ ရရဲ့လား?
ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်တောင် ကိုယ်မပိုင်ရင်၊ ကိုယ့်ဘေးနားက လူတွေနဲ့ အခြေအနေတွေကို ပိုင်စိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာဟာ ပင်ပန်းရုံပဲ ရှိပါလိမ့်မယ်။

အနတ္တ ဆိုတာ “ဘာမှ မလုပ်ဘဲ လက်လွတ်စပယ် နေလိုက်တာ” မဟုတ်ပါဘူး။
လုပ်စရာရှိတာကို အကောင်းဆုံး လုပ်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖြစ်လာမယ့် ရလဒ်ကတော့ “သူ့သဘော (အကြောင်းအကျိုး) အတိုင်းပဲ ဖြစ်မယ်” ဆိုတာကို ကြိုပြီး လက်ခံထားလိုက်တာပါ။

အဲဒီလို လက်ခံလိုက်ရင် “ငါထင်သလို ဖြစ်မလာလို့” ဆိုပြီး ခံစားနေရတဲ့ ဒုက္ခတွေ အများကြီး လျော့သွားပါလိမ့်မယ်။

ဒီနေ့တော့ “ငါ့သဘော” ထက် “ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘော” ကို ဦးစားပေးပြီး ကြည့်ကြည့်လိုက်ပါဦး။

ရလဒ်ကို ပိုင်ဆိုင်ချင်စိတ် (အတ္တ) နည်းလေလေ၊ စိတ်ပေါ့ပါးလေလေပါပဲ။