နိဒါန်း – အခမ်းအနားမှူး သက်သက် ဖြစ်နေသော ဘဝများ
ရဟန်းရှင်လူ အပေါင်းတို့… ကျွန်တော်တို့ ဗုဒ္ဓဘာသာ လောကမှာ နေ့စဉ် မြင်တွေ့နေရတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခု ရှိပါတယ်။ အလှူပွဲတွေ၊ ဥပုသ်နေ့တွေမှာ ဒကာ ဒကာမတွေက ဘုန်းကြီးရှေ့မှာ ဒူးထောက်၊ လက်အုပ်ချီပြီး “အရှင်ဘုရား… သရဏဂုံ သုံးပါးနှင့်တကွ…” ဆိုပြီး သီလတောင်းကြတယ်။ ဘုန်းကြီးတွေက ယပ်တောင်ကို ကိုင်၊ မြင့်မြတ်တဲ့ နေရာကနေ “ဗုဒ္ဓံ သရဏံ ဂစ္ဆာမိ…” ဆိုပြီး ဦးဆောင် ရွတ်ဖတ်ပေးကြတယ်။ ဒကာ ဒကာမတွေကလည်း လိုက်ဆိုကြတယ်။
ကြည့်လိုက်ရင်တော့ သိပ်ကို ကြည်ညိုစရာ ကောင်းတဲ့ သာသနာ့ မြင်ကွင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့… ကျွန်တော် ဒီနေ့ ရဲရဲကြီး မေးခွန်းထုတ်ချင်တာကတော့… အဲဒီလို သူများတွေကို သရဏဂုံ တင်ပေးနေတဲ့၊ ရှေ့ကနေ တိုင်ပေးနေတဲ့ ရဟန်းတွေကိုယ်တိုင်ကရော… “သရဏဂုံ တကယ် တည်ရဲ့လား” ဆိုတာပါပဲ။
အဖြေကတော့… “မတည်ပါဘူး”။ သောတာပန် မဖြစ်သေးသရွေ့… ဘယ်ရဟန်းမှ သရဏဂုံ မတည်ပါဘူး။
၁။ သရဏဂုံ ဆိုတာ ပါးစပ်ရွတ်ရုံ မဟုတ်ပါ
“သရဏဂုံ” ဆိုတာ “ကိုးကွယ်ရာ၊ အားထားရာ၊ လဲလျောင်းရာ” လို့ အဓိပ္ပာယ် ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာ “ကိုးကွယ်တယ်” ဆိုတာ ဘုရားစင်ရှေ့မှာ ဦးချရုံ သက်သက်ကို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ “ဘုရားရှင်ရဲ့ စကားကို အပြည့်အဝ နားထောင်ခြင်း၊ တရားတော်ကို အပြည့်အဝ လိုက်နာခြင်း” ကို ဆိုလိုတာပါ။
ဥပမာ – ခင်ဗျားက ဆရာဝန်တစ်ယောက်ကို “ဆရာ… ကျွန်တော့်ရောဂါကို ကုပေးပါ၊ ဆရာ့ကို အားကိုးပါတယ်” လို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာဝန်က “ဒီဆေးကို သောက်ပါ” လို့ ပေးလိုက်တဲ့အခါ ခင်ဗျား မသောက်ဘူး။ လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်။ ဒါဆိုရင် ခင်ဗျား အဲဒီဆရာဝန်ကို “အားကိုးရာ” အဖြစ် သတ်မှတ်တာ ဟုတ်ပါ့မလား။ မဟုတ်ပါဘူး။ ပါးစပ်က ပြောရုံသက်သက်ပါပဲ။
ထို့အတူပါပဲ။ ဘုရားရှင်က “ချစ်သားတို့… ရုပ်နာမ် ဓမ္မတွေကို ဝိပဿနာ ရှုကြလော့၊ သတိပဋ္ဌာန် တရားကို ပွားများကြလော့” လို့ ညွှန်ကြားခဲ့တယ်။ ဆေးပေးခဲ့တယ်။ အရှင်ဘုရားတို့က “ဗုဒ္ဓံ သရဏံ ဂစ္ဆာမိ” လို့ ပါးစပ်က အော်ပြီး… ဘုရားခိုင်းတဲ့ “ဝိပဿနာအလုပ်” ကိုတော့ပြီးအောင် မလုပ်ကြဘူး။ ဒါဟာ ဘုရားစကားကို နားမထောင်တာပါ။ ဘုရားစကားကို နားမထောင်ရင်… ဘုရားကို ကိုးကွယ်ရာအဖြစ် ဆည်းကပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘုရားကို လှောင်ပြောင်နေတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
(ဒါကြောင့် ဘုရားအလောင်း ဆုကြီးပန်များ၊ အဂ္ဂသာဝက၊ မဟာသာဝက ဆုပန်များကလဲ သရဏဂုံမတည်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သာမာန်လူများထက်တော့ သာပါတယ်။ သူတို့က သူတို့ဘုရားဖြစ်ဖို့၊ အဂ္ဂသာဝက၊ မဟာသာဝက ဖြစ်ဖို့ ကို ပိုလိုလားလို့ ဘုရားပြောတာကို မလိုက်နာနိုင်ကြတာပါ။ ဒါပေမယ့် သရဏဂုံမတည်ဘူးဆိုတဲ့အထဲမှာတော့ တူတူပဲ ပါပါတယ်။)
၂။ ပုထုဇဉ် သရဏဂုံ ဟူ၍ မရှိပါ
တချို့က ထင်ကြတယ်။ “ငါတို့က ပုထုဇဉ်ပေမယ့် ဘုရားကို ယုံကြည်ပါတယ်၊ သရဏဂုံ တည်ပါတယ်” တဲ့။ ဒါ လုံးဝ မှားပါတယ်။ ပုထုဇဉ် မှန်သမျှ သရဏဂုံ မတည်နိုင်ပါဘူး။
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ပုထုဇဉ်ရဲ့ စိတ်ဟာ “မုန်တိုင်းထဲက သစ်ရွက်” လို ဖြစ်နေလို့ပါ။ ဒီဘဝမှာတော့ သင်္ကန်းဝတ်ပြီး ဘုရားကို ရှိခိုးနေမယ်။ နောင်ဘဝ လူပြန်ဖြစ်တဲ့အခါ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ မိဘတွေနဲ့ တွေ့ရင် ဘာသာခြား ဖြစ်သွားမယ်။ နတ်ကိုးကွယ်တဲ့သူ ဖြစ်သွားမယ်။ ဘုရားကို စွန့်ပစ်ဖို့ ဝန်မလေးတဲ့ စိတ်မျိုး ရှိနေသရွေ့… အဲဒီလူ (သို့မဟုတ်) အဲဒီရဟန်းဟာ “သရဏဂုံ ပျက်နေသူ” သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ့်ဟာကိုယ် သဒ္ဓါသိပ်ပြင်းထန်နေတယ်လို့ ထင်ရင် ဒေါ်လာ ၁၀ ဘီလျံလောက်ပေးမယ် သုံးချင်ရာ သုံးဆိုခဲ့ရင်၊ ဒီဒေါ်လာ ၁၀ ဘီလျံကို ဗုဒ္ဓသာသနာ တိုးတက်ဖို့အတွက် ပေးခဲ့ပြီး ကိုယ်အနစ်နာခံပြီး ဘာသာပြောင်းလိုက်မယ်လို့ စိတ်ကူးကောင်းစိတ်ကူးမှာပါ။ သရဏဂုံအစစ်က အဲလို ဘယ်တော့မှ မလုပ်ပါဘူး။ သရဏဂုံအစစ်က ဘာအကြောင်းပြချက်နဲ့မှ မစွန့်ပါဘူး။
ခဏတာ ဟန်လုပ်ပြီး ကိုးကွယ်ပြနေတာကို “သရဏဂုံ တည်တယ်” လို့ မသတ်မှတ်ပါဘူး။
၃။ သောတာပန် ဖြစ်မှ သရဏဂုံ စတင်တည်သည်
ဒါဆိုရင် ဘယ်အချိန်မှာ သရဏဂုံ တည်သလဲ။ “သောတာပန်” ဖြစ်တဲ့ အချိန်ကျမှသာ စတင် တည်ပါတယ်။
သောတာပန် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဟာ… လည်ပင်းကို ဓားနဲ့ တေ့ပြီး “ဘုရားကို မကိုးကွယ်နဲ့၊ စွန့်လွှတ်လိုက်” လို့ ခြိမ်းခြောက်ရင်တောင်မှ အသေခံလိုက်မယ်၊ ဘုရားကို မစွန့်တော့ပါဘူး။ ဘဝပေါင်း ဘယ်လောက်ပဲ ကျင်လည်ရပါစေ… ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာ ရတနာမြတ်သုံးပါးကလွဲပြီး တခြားအရာကို ဘယ်တော့မှ မကိုးကွယ်တော့ပါဘူး။ အဲဒီလို စိတ်ဓာတ်အဆင့် ရောက်သွားမှသာ… “သရဏဂုံ တည်ပြီ” လို့ ခေါ်တာပါ။
ဒါကြောင့်… သောတာပန် မဖြစ်သေးတဲ့ ရဟန်းတစ်ပါးဟာ ပါးစပ်က သရဏဂုံ ဘယ်လောက်ရွတ်ရွတ်… တကယ်တမ်းကျတော့ “သရဏဂုံမဲ့ နေသူ” သာ ဖြစ်ပါတယ်။
၄။ လမ်းပြသူ ကိုယ်တိုင် မျက်စိကန်းနေခြင်း
ဒီနေ့ခေတ်မှာ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက… ရဟန်းတော်များစွာဟာ ဒကာ ဒကာမတွေအတွက် “လမ်းပြပုဂ္ဂိုလ်” တွေလို လုပ်နေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်ကျတော့ “သောတာပန်” ဖြစ်ရေးလမ်းစဉ်ကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားကြဘူး။ လမ်းပြသူ ကိုယ်တိုင်က မျက်စိကန်းနေရင်… နောက်လိုက်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် ခရီးရောက်အောင် ပို့နိုင်မလဲ။
အရှင်ဘုရားတို့… သူများကို “သရဏဂုံ တည်ကြပါစေ” လို့ တိုင်ပေးနေရုံနဲ့ မလုံလောက်ပါဘူး။ ကိုယ်တိုင်က သံသရာထဲမှာ မျောနေတဲ့ “ဒုက္ခသည်” ဖြစ်နေတုန်းပဲ ဆိုတာကို သတိရပါ။ ကိုယ်တိုင် ရေနစ်နေတဲ့သူက သူများကို ကယ်တင်လို့ မရပါဘူး။
၅။ အနှစ်သာရကို ရှာဖွေခြင်း
ဒါကြောင့်… ရဟန်းကောင်း ရဟန်းမြတ် ဖြစ်ချင်တယ် ဆိုရင်… “ငါ့မှာ သရဏဂုံ ရှိပြီးသား” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မလိမ်ပါနဲ့။ သောတာပန် မဖြစ်သေးသရွေ့… အရှင်ဘုရားတို့ရဲ့ သရဏဂုံဟာ “အကာ” သက်သက်သာ ရှိပါသေးတယ်။
၁။ ဘုရားရှင်ရဲ့ စကားကို “အပြည့်အဝ” နားထောင်ပါ။ (စာသင်ရုံ မဟုတ်၊ လက်တွေ့ ကျင့်ပါ)။ ၂။ အရိယာ သူတော်ကောင်းများရဲ့ လမ်းစဉ်ကို လိုက်နာပါ။ ၃။ ကိုယ့်နှလုံးသားထဲမှာ ကိလေသာ ငြိမ်းအေးတဲ့ “အရိယာ ဓာတ်” ကိန်းအောင် လုပ်ပါ။
နိဂုံး
ရဟန်းသံဃာတော်များ ခင်ဗျာ… ပါးစပ်က ရွတ်ဆိုခြင်းသည် အပေါ်ယံသာ ဖြစ်သည်။ ဝိပဿနာ ကျင့်ကြံ၍ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် ရမှသာလျှင် စစ်မှန်သော သရဏဂုံ ဖြစ်သည်။
သောတာပန် မဖြစ်သေးသော ရဟန်းသည် ဘုရားသားတော် အစစ် မဟုတ်သလို၊ သရဏဂုံ တည်သူလည်း မဟုတ်ပါ။ ထိုအမှန်တရားကို လက်ခံပြီး… ယခုဘဝတွင် သရဏဂုံ အစစ် ရရှိအောင် ကြိုးစားအားထုတ်ကြပါစို့။
အမှန်တရားသည်သာ လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်သည်။
ထက်အောင်