ကျနော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှာဖြစ်စေ၊ သံဃာ့အဖွဲ့အစည်းမှာဖြစ်စေ အမှားတစ်ခုခု သို့မဟုတ် ကျူးလွန်မှု တစ်ခုခုကို မြင်တွေ့ရတဲ့အခါ အလွယ်တကူ စဉ်းစားမိတာက ပြစ်ဒဏ်ပေးဖို့ပါပဲ။ ပြစ်ဒဏ်ပေးလိုက်ရင် ဒီအမှားကို နောက်နောင် ထပ်မလုပ်တော့ဘူးလို့ ယုံကြည်ထားကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လက်တွေ့မှာ ပြစ်ဒဏ်ဆိုတာ ကြောက်ရွံ့မှုကို အခြေခံပြီး ခဏတာ ဟန့်တားထားတာသာ ဖြစ်ပါတယ်။ စိတ်ထဲမှာ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ အကုသိုလ် ဇာစ်မြစ်တွေကိုတော့ ပြစ်ဒဏ်ပေးရုံနဲ့ ဘယ်တော့မှ အမြစ်ပြတ် မချေမှုန်းနိုင်ပါဘူး။

မြက်ပင်များကို အပေါ်ယံ ရိတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် အမြစ်မှ ဆွဲနှုတ်ခြင်း (ဥပမာ)

ဒီသဘောတရားကို ရှင်းလင်းသွားအောင် ဥပမာတစ်ခုနဲ့ ပြောပြချင်ပါတယ်။ ခြံဝင်းတစ်ခုထဲမှာ အပင်တွေကို ဖျက်ဆီးမယ့် ပေါင်းပင် မြက်ရိုင်းတွေ ပေါက်နေတယ် ဆိုပါစို့။ အဲဒီမြက်တွေကို ဓားနဲ့ အပေါ်ယံ ရိတ်ဖြတ်လိုက်ရင် မြေပြင်ဟာ ချက်ချင်း ရှင်းလင်းသွားသယောင် ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မြေကြီးအောက်မှာ အမြစ်တွေကတော့ ရှင်သန်နေဆဲပါပဲ။ မိုးရွာပြီး ရေရလိုက်တာနဲ့ အဲဒီ ပေါင်းပင်တွေဟာ အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး သန်မာလာပါသေးတယ်။

ပြစ်ဒဏ်ပေးပြီး အတင်းအကျပ် အကုသိုလ်ကို တားဆီးတာဟာ မြက်ကို အပေါ်ယံ ရိတ်ဖြတ်တာနဲ့ အတိအကျ တူညီပါတယ်။ အခွင့်အရေး ရတာနဲ့ (မိုးရွာတာနဲ့) အကုသိုလ်တွေဟာ အချိန်မရွေး ပြန်လည် ခေါင်းထောင်လာမှာပါ။ တကယ့် ခြံရှင်းချင်သူဟာ မြက်ကို ရိတ်မယ့်အစား အမြစ်ကနေတပါတည်း ဆွဲနှုတ်ရပါမယ်။ အဲဒီလို အမြစ်ကနေ ဆွဲနှုတ်ပစ်တဲ့ အလုပ်ဟာ ခန္ဓာကို ဉာဏ်နဲ့ လေ့လာတဲ့ ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် လေ့လာခြင်းဖြင့် အကုသိုလ်ကို အမြစ်ဖြတ်ခြင်း

အကုသိုလ်တိုင်းဟာ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲ (သက္ကာယဒိဋ္ဌိ) ကနေ စတင်တာ ဖြစ်ပါတယ်။ “ငါ့အတွက်၊ ငါ့ပစ္စည်း၊ ငါ့ခံစားချက်” လို့ ထင်မှတ်နေသရွေ့ အဲဒီ “ငါ” ကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အကုသိုလ်တွေကို မလွဲမသွေ ကျူးလွန်မိမှာပါပဲ။ ဒါကြောင့် အကုသိုလ်ကို အမှန်တကယ် တားဆီးချင်ရင် ပြစ်ဒဏ်ကို ကြောက်လို့ ရှောင်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ သဘာဝတရားကို သဘာဝတရားတိုင်း သိမြင်အောင် အောက်ပါအတိုင်း တိုက်ရိုက် လေ့လာရပါမယ်။

• ဖောက်ပြန်မှုကို အကဲခတ်ခြင်း – မိမိရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပူလောင်မှု၊ အေးစက်မှု၊ နာကျင်မှု စတဲ့ သဘောတရားတွေ ပေါ်လာတိုင်း “ငါ နာတယ်” ဆိုတဲ့ အစွဲကို ဖယ်ထားလိုက်ပါ။ ဒါတွေဟာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတဲ့ ရုပ်တရားရဲ့ သဘောသက်သက်သာ ဖြစ်တယ်လို့ မှတ်ယူပြီး၊ အဲဒီ ဖောက်ပြန်မှုတွေ ပြောင်းလဲသွားပုံကို ဧည့်သည်တစ်ယောက်လို အကဲခတ် လေ့လာပါ။

• သိမှုသဘောကို ခြေရာခံခြင်း – အာရုံခြောက်ပါးကနေ ဝင်လာတဲ့ အာရုံတွေကြောင့် သိတတ်တဲ့ ဝိဉာဏ် ကလေးတွေ အဆက်မပြတ် ပေါ်လာပါတယ်။ မြင်သိစိတ်၊ ကြားသိစိတ် အစရှိတဲ့ ဝိဉာဏ် တွေဟာ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေတဲ့ အရာတွေ လုံးဝ မဟုတ်ဘဲ၊ ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားတဲ့ သဘောတရားမျှသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို မျက်ခြည်မပြတ် ခြေရာခံပါ။

• လောင်စာကို ဖြတ်တောက်ခြင်း – အာရုံနဲ့ တိုက်မိလို့ နှစ်သက်မှု၊ သို့မဟုတ် မနှစ်သက်မှု ဆိုတဲ့ ဝေဒနာတွေ ပေါ်လာတဲ့အခါ၊ အဲဒီ ခံစားချက်နောက်ကို လိုချင်တပ်မက်မှု၊ မကျေနပ်မှုတွေ ဆက်မလိုက်အောင် ဉာဏ်နဲ့ ဖြတ်တောက်ရပါမယ်။ “ဒါဟာ ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားမယ့် သဘာဝပဲ” လို့ အရှိကို အရှိတိုင်း သိလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာပဲ အကုသိုလ် ဖြစ်စေမယ့် လောင်စာတွေ လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားပါတယ်။

နိဂုံး

ပြစ်ဒဏ်ပေးတာဟာ အပြင်ဘက်ကနေ ကြိုးတုပ်ထားတာ ဖြစ်ပြီး၊ ဝိပဿနာဉာဏ်ကတော့ အတွင်းစိတ်ကို အလိုအလျောက် ဖြူစင်စေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် လေ့လာမှု အားကောင်းလာလို့ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ် ပေါ်လာပြီဆိုရင် အပြင်ကနေ ပြစ်ဒဏ်ပေးစရာ၊ စောင့်ကြည့်စရာ လုံးဝ မလိုတော့ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင်က အကုသိုလ်ကို ရွံရှာသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အပြစ်ပေးခြင်းဆိုတဲ့ အာဏာစက်ထက်၊ အကုသိုလ်ကို အမှန်တကယ် တားဆီးပေးနိုင်တဲ့ ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ်ကိုသာ ယနေ့ပဲ ဇောက်ချ လေ့လာ အားထုတ်ကြပါစို့လို့ တိုက်တွန်း ရေးသားလိုက်ပါတယ်။