မိတ်ဆွေ… ခင်ဗျား ဒီနေ့ မနက် အိပ်ရာထ၊ မျက်နှာသစ်၊ ရေချိုးပြီးတာနဲ့ ဘာလုပ်သလဲ။ အလုပ်သွားဖို့၊ ကျောင်းသွားဖို့၊ ဈေးသွားဖို့ လမ်းပေါ်ထွက်တယ် မဟုတ်လား။ ရန်ကုန်လို မြို့ကြီးမှာ နေရတာ လွယ်တော့ မလွယ်ကူလှဘူး။ ကားတွေက ပိတ်၊ ရာသီဥတုက ပူ၊ လူတွေက ကြပ်… ဘတ်စ်ကားတစ်စီး လာရင် အလုအယက် တက်ရတယ်။ ကားပေါ်ရောက်ပြန်တော့လည်း သူတစ်ပါးရဲ့ ချွေးနံ့တွေ၊ ကားစပယ်ယာရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေ၊ ကားဟွန်းသံတွေနဲ့ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတာပါပဲ။
လူတိုင်းက ဒီအခြေအနေကို စိတ်ညစ်ကြတယ်။ “ဘယ်တော့မှ ဒီဒုက္ခက လွတ်မလဲ၊ ကားပိုင်စီးနိုင်မှပဲ အဆင်ပြေတော့မယ်” လို့ တွေးကြတယ်။ တချို့ကလည်း “အလုပ်တွေက ရှုပ်လိုက်တာ၊ တရားအားထုတ်ဖို့ အချိန်ကို မရပါဘူးကွာ” လို့ ညည်းတွားကြတယ်။
ဒီနေ့… ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို စကားတစ်ခွန်း ပြောချင်တယ်။ အဲဒီ ခင်ဗျားတို့ စိတ်ညစ်နေတဲ့၊ ရှောင်ပြေးချင်နေတဲ့ “ဘတ်စ်ကား” ဆိုတဲ့ နေရာဟာ… တကယ်တမ်းကျတော့ တောရိပ်တောင်ရိပ် ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်ထက် ပိုပြီး တရားထူးရနိုင်တဲ့ “ရွှေဘုံရွှေနန်း” ကြီး ဖြစ်နေတယ် ဆိုရင် ခင်ဗျား ယုံမလား။
ခင်ဗျား မယုံဘူးဆိုရင် ဆက်ဖတ်ကြည့်ပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝ အချိန် (၂) နာရီ၊ (၃) နာရီ လောက်ကို အလဟဿ လွင့်ပစ်နေတဲ့ အဖြစ်ကနေ… နိဗ္ဗာန်ကို လှမ်းတက်မယ့် လှေကားထစ်တွေအဖြစ် ဘယ်လို ပြောင်းလဲပစ်မလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ရှင်းပြပါမယ်။
၁။ တရားအားထုတ်ခြင်းအပေါ် အမြင်လွဲမှားမှုများ
ကျွန်တော်တို့ မြန်မာလူမျိုး အများစုက “တရားအားထုတ်တယ်” ဆိုတာနဲ့ ပုံစံခွက်တစ်ခုကို ပြေးမြင်ကြတယ်။ အဝတ်ဖြူဖြူ ဝတ်ရမယ်။ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ရိပ်သာတစ်ခုခုမှာ သွားနေရမယ်။ ခြင်ထောင်လေးထောင်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်၊ ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်နေရမယ်။ အဲဒီလို ပုံစံခွက်ထဲ ဝင်မှ “တရားအားထုတ်တယ်” လို့ ထင်ကြတယ်။ အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ “ငါက အလုပ်လုပ်နေရတာ၊ ရိပ်သာမသွားနိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် တရားမရနိုင်ဘူး” ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေကြီးကို ကိုယ့်ဘာသာ ဖန်တီးပြီး သံသရာထဲမှာ ပျော်မွေ့နေကြတော့တာပေါ့။
တကယ်တော့ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားက “ထိုင်နေမှ တရားမှတ်ပါ” လို့ မဟောခဲ့ပါဘူး။ သတိပဋ္ဌာန်တရားတော်ကြီးမှာ “သွားရင် သွားမှန်းသိပါ၊ ရပ်ရင် ရပ်မှန်းသိပါ၊ ထိုင်ရင် ထိုင်မှန်းသိပါ၊ အိပ်ရင် အိပ်မှန်းသိပါ” လို့ ဣရိယာပုတ် (၄) ပါးလုံးမှာ ရှုမှတ်ဖို့ လမ်းညွှန်ခဲ့ပါတယ်။
စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ရိပ်သာမှာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ထိုင်မှတ်နေတုန်း “ငါ စိတ်ငြိမ်တယ်” ဆိုတာ ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်ပါလိမ့်မယ်။ အာရုံတွေ မရှိလို့ ငြိမ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့… ကားသံတွေ၊ လူသံတွေ၊ အော်ဟစ်သံတွေကြားထဲမှာ “ငါ မဒေါသထွက်ဘူး၊ စိတ်မတိုဘူး၊ ဖြစ်ပျက်ကို မြင်တယ်” ဆိုရင်တော့… အဲဒါဟာ “အစစ်” ပါ။ စစ်တိုက်တယ်ဆိုတာ စစ်မြေပြင်မှာ တိုက်မှ အစစ်ပါ။ သေနတ်ပစ်ကွင်းမှာ ကျည်ဆန်ပစ်ရုံနဲ့ စစ်သားကောင်း မဖြစ်ပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဘတ်စ်ကား၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ရုံးခန်း၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဈေးခင်းတွေဟာ… ကိလေသာတွေကို စီးချင်းထိုးရမယ့် “စစ်မြေပြင်” တွေပါပဲ။
၂။ ဘတ်စ်ကားပေါ်က ဝိပဿနာ (လက်တွေ့ကျင့်စဉ်)
ကဲ… စာတွေ့တွေ ထားလိုက်ပါတော့။ လက်တွေ့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မနက်ဖြန် ခင်ဗျား ဘတ်စ်ကား စီးပြီ ဆိုပါစို့။ ကားပေါ်မှာ လူတွေကြပ်လို့ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရတယ်။ ပူလိုက်တာ၊ အိုက်လိုက်တာ၊ ညောင်းလိုက်တာ… ဒုက္ခတွေ စုံနေပြီ။ သာမန်အချိန်ဆိုရင် ခင်ဗျားစိတ်ထဲမှာ “စိတ်ညစ်လိုက်တာ၊ မြန်မြန် ရောက်ချင်လိုက်တာ၊ ဟိုလူကလည်း ငါ့ကို တိုးနေတယ်” ဆိုတဲ့ ဒေါသတွေ၊ လောဘတွေ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ… ခင်ဗျားရဲ့ “ဉာဏ်မျက်လုံး” ကို ဖွင့်လိုက်ပါ။
** (က) အသံကို ရှုမှတ်ခြင်း (သောတဒွါရ)** ကားဟွန်းသံတွေ၊ စပယ်ယာ အော်သံတွေ၊ ခရီးသည်တွေ စကားပြောသံတွေ ကြားနေရမယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် “ဆူညံလိုက်တာကွာ” လို့ တွေးမယ်။ ဒါက “ပညတ်” နယ်ပယ်ထဲ ရောက်သွားတာ။ “အသံ” ကို “လူ” လို့ ထင်လိုက်တာ။ အခု ပြောင်းတွေးလိုက်ပါ။ “အသံ” (ရုပ်) နဲ့ “နား” (ရုပ်) တိုက်မိလို့ “ကြားသိစိတ်” (နာမ်) လေး ပေါ်လာတာပါလား။ အဲဒီ ကြားစိတ်လေးက မြဲသလား။ မမြဲဘူး။ “မှတ်တိုင် ရောက်ပြီ” ဆိုတဲ့ အသံ ကြားလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ပျောက်သွားတယ်။ နောက်ထပ် အသံသစ်တစ်ခု ထပ်ကြားတယ်၊ ပျောက်သွားတယ်။ အဲဒီတော့ “ငါ ကြားတာ” မဟုတ်ဘူး။ “ကြားစိတ် ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတာ” ပဲ ရှိတယ်။ ဆူညံတယ်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။ “ကြားစိတ် အစဉ်အတန်း” ပဲ ရှိတော့တယ်။ အဲဒီလိုမြင်ရင် ဒေါသထွက်စရာ အကြောင်းမရှိတော့ပါဘူး။
** (ခ) အမြင်ကို ရှုမှတ်ခြင်း (စက္ခုဒွါရ)** ကားပေါ်မှာ မိန်းကလေးချောချောလေး တစ်ယောက်၊ ဒါမှမဟုတ် ယောက်ျားချောချောလေး တစ်ယောက်ကို တွေ့တယ် ဆိုပါစို့။ ပုထုဇဉ်စိတ်နဲ့ ကြည့်ရင် “လှလိုက်တာ၊ ချောလိုက်တာ” ဆိုပြီး ရာဂစိတ် (တဏှာ) ဝင်လာမယ်။ ဝိပဿနာစိတ်နဲ့ ချက်ချင်း ပြောင်းကြည့်လိုက်ပါ။ အဲဒါ “လူ” မဟုတ်ဘူး။ “မိန်းကလေး/ ယောက်ျားလေး” မဟုတ်ဘူး။ အရောင် (Color) နဲ့ မျက်လုံးအကြည် တိုက်မိလို့ ပေါ်လာတဲ့ “မြင်စိတ်” သက်သက်ပဲ။ ဓာတ်ကြီးလေးပါးနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ “ရုပ်အစုအဝေး” တစ်ခု လှုပ်ရှားနေတာပဲ။ အဲဒီ “ရုပ်” တွေကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြည့်ရင် ဆံပင်၊ အမွေး၊ ခြေသည်း၊ လက်သည်း၊ အရေပြား… ဘယ်အရာက လှစရာ ရှိလို့လဲ။ အဲဒီလို ဓာတ်သဘော ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ကြည့်လိုက်ရင် “လှတယ်၊ ချစ်ချင်တယ်” ဆိုတဲ့ စိတ် ဝင်လာစရာ အပေါက်မရှိတော့ဘူး။
** (ဂ) အထိအတွေ့ကို ရှုမှတ်ခြင်း (ကာယဒွါရ)** ကားကြပ်လို့ သူများနဲ့ တိုးမိတယ်။ ပူတယ်။ ချွေးထွက်တယ်။ “ပူလိုက်တာ” လို့ ညည်းမယ့်အစား… “ပူတယ်” ဆိုတာ တေဇောဓာတ် (မီးဓာတ်) ရဲ့ သဘောပါလား။ သူများနဲ့ တိုးမိလို့ မာကျောကျော ဖြစ်နေတာ “ပထဝီဓာတ်” (မြေဓာတ်) ရဲ့ သဘောပါလား။ လှုပ်ရှားနေတာ “ဝါယောဓာတ်” (လေဓာတ်) ပါလား။ အဲဒီ ဓာတ်သဘောတွေဟာ သူ့အကြောင်းကြောင့် သူဖြစ်နေတာ။ “ငါ” ပူနေတာ မဟုတ်ဘူး။ ရုပ်တွေ ပူနေတာ။ ရုပ်တွေ လှုပ်ရှားနေတာ။ “ငါ” ဆိုတဲ့ ကောင်ကို ဖယ်လိုက်တာနဲ့ “ငါ့ဒုက္ခ” ဆိုတာ ပျောက်သွားရော။ “ရုပ်ရဲ့ ဒုက္ခ” သက်သက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ အဲဒီတော့ စိတ်က သက်သာရာ ရသွားတယ်။
၃။ “ငါ” သည် ခရီးသည်လော၊ ယာဉ်မောင်းလော
ကျွန်တော်တို့ အမြဲတမ်း မှားနေတာက… ဒီခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို “ငါ” လို့ ထင်နေတာ။ ဒီစိတ်ကို “ငါ” လို့ ထင်နေတာ။ ဘတ်စ်ကား စီးနေရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးကြည့်ပါ။ “အခု ဘတ်စ်ကား စီးနေတာ ဘယ်သူလဲ” “ထက်အောင် စီးနေတာလား” မဟုတ်ဘူး။ ခြေထောက်က လှမ်းနေတယ် (ဝါယောဓာတ်)။ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ရွေ့လျားနေတယ်။ စိတ်က သိနေတယ်။ ရုပ်နဲ့ နာမ် နှစ်ခု ပေါင်းပြီး အလုပ်လုပ်နေတဲ့ “စက်ရုပ်ကြီး” တစ်ရုပ် လှုပ်ရှားသွားလာနေတာပဲ ရှိတယ်။ အဲဒီ စက်ရုပ်ကြီးထဲမှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ အကောင်အထည် ရှာလို့ မတွေ့ဘူး။ ကားမောင်းတဲ့သူ မရှိဘူး။ စီးတဲ့သူ မရှိဘူး။ အကြောင်း (ကံ၊ စိတ်၊ ဥတု၊ အာဟာရ) ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အကျိုးတရား အစဉ်အတန်းကြီး ရွေ့လျားနေတာ သက်သက်ပဲ။ ဒါကို “အနတ္တ” လို့ ခေါ်တယ်။
စာအုပျထဲမှာ “အနတ်တ ဆိုသညျမှာ ကိုယျပိုငျအစိုးမရခွငျး” လို့ အလှတျကကြျနရေုံနဲ့ ကိလသော မစငျပါဘူး။ ဘတျစျကားပေါျမှာ ခြှေးတလုံးလုံးနဲ့ တိုးဝှေ့နရေတဲ့အခြိနျ… “ဩောျ… ဒီခန်ဓာကွီးက ငါ့သဘောအတိုငျး မဖွစျပါလား၊ သူ့သဘောသူ ဆောငျနပေါလား၊ ထိနျးခြုပျလို့ မရပါလား” လို့ ကိုယျတိုငျ ဉာဏျနဲ့ မွငျမှသာ ကိလသော စငျမှာ ဖွစျပါတယျ။
၄။ အချိန်ကို ရွှေဖြစ်အောင် လုပ်ယူနည်း
ခင်ဗျားတို့ နေ့တိုင်း ဘတ်စ်ကားစီးချိန်၊ လမ်းလျှောက်ချိန်၊ ကားမောင်းချိန် ဘယ်လောက် ကုန်သလဲ။ အနည်းဆုံး ၂ နာရီလောက်တော့ ရှိမယ်။ တစ်နှစ်ဆိုရင် နာရီပေါင်း ၇၀၀ ကျော်ပြီ။ ၁၀ နှစ်ဆိုရင် နာရီပေါင်း ၇၀၀၀။ ခင်ဗျားတို့ “အလုပ်မအားလို့” ဆိုပြီး လွင့်ပစ်လိုက်တဲ့ အဲဒီအချိန်တွေဟာ… ရိပ်သာမှာ ၁၀ နှစ်တိတိ တရားသွားအားထုတ်တဲ့ အချိန်ပမာဏနဲ့ ညီမျှနေပါတယ်။
အံ့ဩစရာ မကောင်းဘူးလား။ ခင်ဗျားတို့က “အချိန်မရှိဘူး” လို့ ပြောနေပေမယ့်၊ တကယ်တမ်းကျတော့ နိဗ္ဗာန်ရောက်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ အချိန်တွေကို အလကား ဖြုန်းတီးပစ်နေကြတာပါ။
ကားပေါ်မှာ ထိုင်ငိုက်မယ့်အစား၊ ဖုန်းပွတ်နေမယ့်အစား၊ ဟိုတွေးဒီတွေး တွေးနေမယ့်အစား… ဝင်လေထွက်လေလေး မှတ်မလား။ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကိုပဲ သတိထားမလား။ မြင်မြင်သမျှ၊ ကြားကြားသမျှကို “ဖြစ်ပျက်” လို့ပဲ ရှုမလား။ တစ်ခုခုတော့ လုပ်လိုက်ပါ။ အဲဒီအချိန်တွေဟာ ခင်ဗျားကို သံသရာက လွတ်မြောက်စေမယ့် ရွှေရောင်အချိန်တွေ ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။
၅။ ပြဿနာကို ပုစ္ဆာအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း
ဘဝမှာ အခက်အခဲတွေ၊ အနှောင့်အယှက်တွေ ကြုံလာတိုင်း လူတွေက စိတ်ပျက်ကြတယ်။ “ငါ တရားအားထုတ်ချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေက ဆူလိုက်တာ၊ အိမ်က လူရှုပ်လိုက်တာ” ဆိုပြီး ညည်းတွားကြတယ်။
တကယ်တော့… အဲဒီ အနှောင့်အယှက်တွေကပဲ ခင်ဗျားရဲ့ “ဆရာ” တွေပါ။ တရားအားထုတ်တယ် ဆိုတာ “ဓာတ်ခွဲခန်း” (Laboratory) တစ်ခုထဲ ဝင်နေတာနဲ့ တူပါတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က “စမ်းသပ်ပစ္စည်း” (Specimen)။ ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်က “သိပ္ပံပညာရှင်” (Scientist)။ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေတွေက “ဓာတ်ကူပစ္စည်း” (Catalysts) တွေပါ။
အသံဆူဆူညံညံ ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ… ခင်ဗျားရဲ့ စိတ် ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲ။ ဒေါသထွက်သွားလား။ ဒါမှမဟုတ် “ကြားစိတ်လေး ဖြစ်သွားပါလား” လို့ သိလိုက်လား။ ဒေါသထွက်သွားရင် စမ်းသပ်မှု ကျရှုံးတယ်။ သိလိုက်ရင် စမ်းသပ်မှု အောင်မြင်တယ်။
ကားပေါ်မှာ ခြေထောက် အနင်းခံလိုက်ရတဲ့အချိန်… “ငါ့ကို နင်းရမလား” ဆိုပြီး မာနဖြစ်သွားလား။ ဒါမှမဟုတ် “ထိတွေ့မှု ဝေဒနာလေး ပေါ်သွားပါလား” လို့ သိလိုက်လား။
ဒီလို သဘောထားလိုက်ရင်… လောကကြီးမှာ စိတ်ညစ်စရာ ဆိုတာ မရှိတော့ပါဘူး။ အရာအားလုံးဟာ “ရှုမှတ်စရာ” (Object of Meditation) တွေချည်း ဖြစ်ကုန်ပါလိမ့်မယ်။ ရန်သူလာရင်လည်း ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါ။ “ငါ့ရဲ့ သည်းခံခြင်း (ခန္တီ) နဲ့ ဒေါသကို ရှုမှတ်ခြင်းကို လာစစ်ဆေးတာပါလား” လို့ တွေးလိုက်ပါ။
၆။ နိဂုံး
မိတ်ဆွေ… နိဗ္ဗာန်ဆိုတာ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ လက်တွေ့ကျင့်ကြံမှသာ ရောက်နိုင်တဲ့ ပန်းတိုင်အစစ်ပါ။ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ၊ လမ်းမပေါ်မှာ၊ ရုံးခန်းထဲမှာ… ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်က “ကိလေသာ” တွေဆီကို မလိုက်ဘဲ “အမှန်တရား” (သစ္စာ) ကို မြင်နေတဲ့ အခိုက်အတန့်တိုင်းဟာ နိဗ္ဗာန်သို့ သွားရာလမ်း (မဂ္ဂင်လမ်း) ပေါ်ကို ရောက်ရှိနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဘုရားတည်၊ ကျောင်းဆောက် လုပ်နေရုံနဲ့ သံသရာ မပြတ်ပါဘူး။ ရွှေတိဂုံဘုရားပေါ်မှာ ပုတီးစိပ်နေပေမယ့် စိတ်က “ငါ့သားသမီးတွေ စီးပွားတက်ပါစေ” လို့ တွေးနေရင် အဲဒါ “လောဘ” ပါပဲ။ သံသရာ လည်ဦးမှာပါပဲ။ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ တိုးဝှေ့နေရပေမယ့် “ရုပ်တွေ နာမ်တွေ ဖြစ်ပျက်နေပါလား” လို့ သိနေရင် အဲဒါ “ဝိပဿနာဉာဏ်” ပါပဲ။ အဲဒီ ဝိပဿနာဉာဏ်တွေ စုစည်းအားကောင်းလာတဲ့ တစ်နေ့မှာတော့… မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ် ပေါ်ပေါက်လာပြီး သံသရာပြတ်မယ့် နိဗ္ဗာန်ကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်ပါလိမ့်မယ်။
ဒါကြောင့်… ဒီနေ့က စပြီး ဆင်ခြေတွေ ပေးမနေပါနဲ့တော့။ “အလုပ်မအားလို့၊ ကျောင်းမသွားနိုင်လို့” ဆိုတဲ့ စကားတွေဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သံသရာထောင်ထဲမှာ ဆက်နေချင်လို့ ပြောတဲ့ စကားတွေပါ။ ခင်ဗျား သွားနေတဲ့ လမ်းခရီးတိုင်း၊ ခင်ဗျား ကြုံတွေ့နေရတဲ့ အာရုံတိုင်းကို “ဆရာ” တင်လိုက်ပါ။ ဆူညံသံက ခင်ဗျားရဲ့ ဆရာ။ အပူဒဏ်က ခင်ဗျားရဲ့ ဆရာ။ လူကြပ်တာက ခင်ဗျားရဲ့ ဆရာ။ သူတို့က ခင်ဗျားကို “သင်္ခါရ ဒုက္ခ” ကို လက်တွေ့ သင်ပြပေးနေတာပါ။
ဒီညနေ အိမ်ပြန်လမ်းမှာ… နားကြပ်တပ်ပြီး သီချင်းနားထောင်မယ့်အစား၊ ဖေ့စ်ဘုတ်ပွတ်ပြီး အချိန်ဖြုန်းမယ့်အစား… ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ကလေးကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပြန်ထည့်ပြီး… “ငါ သွားရမယ့် နိဗ္ဗာန်လမ်းကို ဒီကားပေါ်မှာတင် စတင် လျှောက်လှမ်းလိုက်ကြစို့” ဗျာ။
အမှန်တရားသည်သာ လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်သည်။