လောကမှာ လူသားတွေဟာ ဘဝရဲ့ မသေချာ မရေရာမှုတွေ၊ အခက်အခဲတွေကို ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် လက်ခံကျင့်သုံးလာခဲ့တဲ့ အလေ့အထတွေ၊ ယုံကြည်မှု (Dogma) တွေကို အလွယ်တကူ မှီခိုတတ်ကြပါတယ်။ ဒီအလေ့အထတွေဟာ လူမှုရေးအရ စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ပေးနိုင်ပေမယ့်၊ တကယ့် သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ လမ်းကြောင်းမှာတော့ တထစ်ချ အကန်းယုံ ယုံကြည်လိုက်ဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး။ အထူးသဖြင့် ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ အနေနဲ့ အရှိတရားကို ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်းလေ့လာဖို့ အထူးလိုအပ်ပါတယ်။
အစဉ်အလာ ယုံကြည်မှုများနှင့် လက်တွေ့ အရှိတရား
ယနေ့ခေတ်မှာ ဘာသာရေးဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ယတြာချေတာတွေ၊ အခမ်းအနား ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် လုပ်တာတွေ၊ လောကီ ကြီးပွားချမ်းသာရေးအတွက် ရည်ရွယ်တဲ့ ဆုတောင်းပွဲတွေကို ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် အလေ့အထတွေအဖြစ် လုပ်ဆောင်နေကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါတွေဟာ မြတ်စွာဘုရားရဲ့ တကယ့် အဆုံးအမ အစစ်အမှန်တွေ ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကို ဝေဖန်ဆန်းစစ်ဖို့ လိုပါတယ်။ သတ္တဝါဆိုတာ တကယ်မရှိဘဲ ရုပ်နဲ့ နာမ် အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်ပြီး အစဉ်မပြတ် ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘောတရားသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့ အရှိတရားကို မျက်ကွယ်ပြုပြီး၊ “ငါ” ဆိုတဲ့ အတ္တအမြင်နဲ့ လောကီအကျိုးစီးပွားကို ရှာဖွေနေခြင်းဟာ လွဲမှားတဲ့ ဥပါဒါန်တွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။
ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် လေ့လာခြင်း (ဝိဘဇ္ဇဝါဒ)
ဘိုးဘွားတွေ လုပ်ခဲ့တိုင်း အမှန်လို့ မယူဆဘဲ၊ ကိုယ့်ခန္ဓာမှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ သိစိတ် (ဝိဉာဏ်) ကို တိုက်ရိုက် လေ့လာရပါမယ်။ မျက်စိက မြင်လိုက်တဲ့အခါ၊ နားက ကြားလိုက်တဲ့အခါ ပေါ်လာတဲ့ ဝိဉာဏ်လေးတွေဟာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ဖြစ်လာပြီး ချက်ချင်း ပြန်ပျက်သွားတဲ့ သဘာဝတရားတွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို ရုပ်နာမ်တွေရဲ့ လျင်မြန်လှတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို အမီလိုက်ပြီး ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ လေ့လာခြင်းဖြင့်သာ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲအလမ်း (ဒိဋ္ဌိ) ကို ဖယ်ရှားနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အစဉ်အလာ စကားတွေနောက် လိုက်နေမယ့်အစား ခန္ဓာက ပြတဲ့ အဖြေကိုသာ ဉာဏ်နဲ့ ရှာဖွေရပါမယ်။
အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် ရုန်းထွက်ခြင်း
အမှားတွေ၊ အစွဲတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ အစဉ်အလာတွေကနေ ရုန်းထွက်ပြီး သောတာပတ္တိမဂ် ခရီးစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းဖို့ဆိုရင် ခိုင်မာတဲ့ အင်အားစုတွေ လိုအပ်ပါတယ်။ ဒါဟာ အဓိပတိတရားလေးပါးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
• ဆန္ဒာဓိပတိ: ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် အလေ့အထဆိုတဲ့ သံယောဇဉ်တွေထက်၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်လိုတဲ့ ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒကို မွေးမြူရပါမယ်။
• ဝီရိယာဓိပတိ: အကန်းယုံ ယုံကြည်မှုတွေကို တွန်းလှန်ပြီး၊ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် အလုပ်ကို နေ့စဉ်ဘဝမှာ မဆုတ်မနစ်သော လုံ့လနဲ့ အားထုတ်ရပါမယ်။
• စိတ္တာဓိပတိ: ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ဖိအားတွေ၊ အစဉ်အလာကို မလိုက်နာလို့ ဝေဖန်မှုတွေကြားမှာ တုန်လှုပ်ယိမ်းယိုင်မသွားတဲ့ ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကို တည်ဆောက်ရပါမယ်။
• ဝီမံသာဓိပတိ: မိမိ လက်ခံကျင့်သုံးနေတဲ့ အရာတွေဟာ တကယ်ပဲ ဒုက္ခချုပ်ငြိမ်းရာ နိဗ္ဗာန် (နိရောဓ) ဆီကို သွားတဲ့ လမ်းကြောင်း (မဂ္ဂ) ဟုတ်မဟုတ် ဆိုတာကို ဉာဏ်နဲ့ အမြဲတမ်း စစ်ဆေး လေ့လာရပါမယ်။
ရတနာစစ်ကိုသာ ရှာဖွေမှီခိုခြင်း
ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ အနေနဲ့ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် ကိုးကွယ်လာခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုတည်းနဲ့ ပုထုဇဉ် သဘာဝကို မစွန့်နိုင်သေးတဲ့၊ ဝိနည်းမလိုက်နာတဲ့ အလဇ္ဇီ၊ ဒုဿီလတွေကို အကန်းယုံ ကိုးကွယ်နေတာမျိုးကို ရပ်တန့်ရပါမယ်။ သံဃာရတနာ အစစ်အမှန်ဆိုတာ အရိယာရဟန်းများသာ ဖြစ်ပါတယ်။ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဝိပဿနာအလုပ်ကို အားထုတ်သလို၊ လက်တွေ့ကျင့်စဉ်နဲ့ အရှိတရားကို ရှာဖွေနေတဲ့ ရဟန်းများကိုသာ ရှာဖွေပြီး ဉာဏ်ပါသော ထောက်ပံ့မှုဖြင့် ပံ့ပိုးရပါမယ်။ ဒါမှသာ လူရော၊ ရဟန်းပါ အရိယာတွေ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာမယ့် လမ်းကြောင်းမှန်ကို ရောက်ရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
နိဂုံး
ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် လုပ်လာတဲ့ အလေ့အထတိုင်းဟာ အကျိုးအများဆုံး မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ အထူးသဖြင့် သံသရာမှ လွတ်မြောက်ရေးဆိုတဲ့ အမြင့်မားဆုံး ပန်းတိုင်အတွက်ဆိုရင် စာတွေ့သက်သက်၊ အစဉ်အလာ ယုံကြည်မှုသက်သက်တွေကနေ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရုန်းထွက်ရပါမယ်။ အရှိတရားကို အရှိတိုင်း လက်ခံပြီး ဝိဉာဏ်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို အနီးကပ် လေ့လာခြင်းဖြင့်သာ “ငါ” ဆိုတဲ့ မှားယွင်းစွာ ကောက်ချက်ချမှု (Misconception) ကို အဆုံးသတ်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ယနေ့ကစပြီး အစဉ်အလာဆိုတဲ့ လှောင်အိမ်ထဲက ထွက်ကာ၊ မိမိခန္ဓာက ပြသနေတဲ့ အဖြေကို ကိုယ်တိုင် ဉာဏ်နဲ့ ရှာဖွေရင်း သောတာပန် ပန်းတိုင်ဆီသို့ ခိုင်မာသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းကြပါစို့။
Leave a Reply