တရားအားထုတ်ဖို့ ဆရာကောင်း သမားကောင်း ရှာဖွေနေကြတဲ့ သူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ မှန်ကန်တဲ့ လမ်းညွှန်မှုပေးနိုင်တဲ့ ဆရာရှိဖို့ လိုအပ်တာ မှန်ပေမယ့်၊ တကယ်တမ်း သံသရာက လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် အမှန်တရားကို တိုက်ရိုက်ပြသပေးနေတဲ့ အကောင်းဆုံး ဆရာတစ်ဆူဟာ မိမိရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ စာအုပ်တွေထဲကနေ ဖတ်မှတ်ထားတဲ့ အသိတွေဟာ သညာသိ သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဉာဏ်ဖြင့် တိုက်ရိုက် လေ့လာခြင်းကသာလျှင် အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်တဲ့ ပညာသိကို ရရှိစေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ခန္ဓာက ပြသနေတဲ့ အမှန်တရားများ

ကျနော်တို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် (ရုပ်နဲ့ နာမ်) ဟာ အချိန်တိုင်း စက္ကန့်တိုင်းမှာ အမှန်တရားတွေကို မနားတမ်း ဟောပြနေပါတယ်။ ရုပ်တရားဟာ အမြဲတမ်း ဖောက်ပြန်ပျက်စီးနေပြီး၊ နာမ်တရားဟာလည်း အမြဲတမ်း ဖြစ်ပြီး ပျက်နေပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ ခန္ဓာမှာ ပေါ်လာတဲ့ သိစိတ်ဆိုတာ ဝိဉာဏ် သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ မြင်သိစိတ်၊ ကြားသိစိတ်၊ နံသိစိတ်၊ အရသာသိစိတ်၊ အထိအတွေ့သိစိတ်၊ ကြံတွေးစိတ် အားလုံးဟာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ပြန်ပျက်သွားတဲ့ ဝိဉာဏ် တွေချည်းပါပဲ။

ဒီလို ဖြစ်ပြီးပျက်နေတဲ့ သဘောတရားတွေကို မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့် လေ့လာခြင်းကို ဝိပဿနာလို့ ခေါ်ပါတယ်။ စာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်လို့ရတဲ့ “အနိစ္စ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးထက်၊ ကိုယ့်ခန္ဓာမှာ တကယ် ပေါ်လာတဲ့ ဒေါသစိတ်ကလေး ချက်ချင်း ပြန်ပျက်သွားတာကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရတာက အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး ထိရောက်ပါတယ်။

စိတ်ကို ပြင်ဖို့ မကြိုးစားဘဲ သဘာဝကိုသာ သိခြင်း

ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆရာအဖြစ် လက်ခံပြီး လေ့လာတဲ့အခါ အများဆုံး မှားယွင်းတတ်တာက စိတ်ကို ကောင်းအောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားခြင်း၊ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားခြင်း၊ သို့မဟုတ် စိတ်ကို ပြင်ဖို့ ကြိုးစားခြင်းပါပဲ။ စိတ်ကို ပြင်ဖို့ ကြိုးစားတာဟာ “ငါလုပ်နေတယ်” ဆိုတဲ့ အစွဲ (သက္ကာယဒိဋ္ဌိ) ကို ပိုကြီးထွားစေပါတယ်။

အမှန်တကယ် လက်တွေ့ ကျင့်သုံးရမှာက စိတ်ကို ပြင်ဖို့ မကြိုးစားဘဲ၊ စိတ်ရဲ့ သဘာဝ ဖြစ်တဲ့ ဖြစ်ခြင်းနဲ့ ပျက်ခြင်း (အနိစ္စ) သဘောကို အရှိကို အရှိအတိုင်း “သိ” နေဖို့ပါပဲ။ လောဘစိတ် ပေါ်လာရင် လောဘစိတ် ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတယ်လို့ သိလိုက်ပါ။ ဒေါသစိတ် ပေါ်လာရင် ဒေါသစိတ် ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတယ်လို့ သိလိုက်ပါ။ ဧည့်သည်ကို ကြည့်သလို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိဘဲ စောင့်ကြည့်နေလိုက်ရင် အဲဒီစိတ်ကလေး ပျက်သွားတာကို လက်တွေ့ မြင်ရပါလိမ့်မယ်။

အနတ္တ အမြင် ရှင်းလင်းလာခြင်း

ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်က ပြသနေတဲ့ ဒီရုပ်နာမ်ဖြစ်စဉ်တွေကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း သိမြင်လာတဲ့အခါ၊ “ငါ”၊ “ပုဂ္ဂိုလ်”၊ “သတ္တဝါ” ဆိုတာ လုံးဝ မရှိဘဲ၊ သူ့သဘောသူဆောင်နေတဲ့ ဓမ္မသက်သက်သာ ရှိတယ်ဆိုတဲ့ “အနတ္တ” သဘောကို အပြည့်အဝ နားလည်လာပါလိမ့်မယ်။ ဒီနေရာမှာ “အနတ္တ” ဆိုတာကို “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒအဖြစ် လုံးဝ မယူဆမိဖို့ အလွန်အရေးကြီးပါတယ်။ မဂ်ဖိုလ်ဆိုတာ အကြောင်းအကျိုး ညီညွတ်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတာ ဖြစ်လို့၊ ဆန္ဒ၊ ဝီရိယ၊ စိတ္တ၊ ဝီမံသာ ဆိုတဲ့ အဓိပတိတရားလေးပါးနဲ့ ပြည့်စုံအောင် လက်တွေ့ ကျင့်ကြံအားထုတ်ရပါမယ်။

အရှင်ဘုရားတို့အနေနဲ့ စာပေသင်ကြားခြင်း သက်သက်နဲ့ အချိန်မကုန်စေဘဲ၊ မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို အကောင်းဆုံး ဆရာတစ်ဆူအဖြစ် လက်ခံလိုက်ပါ။ ခန္ဓာမှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ရုပ်တရားနဲ့ ဝိဉာဏ် တို့ရဲ့ ဖြစ်စဉ်ကို ဉာဏ်ဖြင့် မျက်ခြည်မပြတ် လေ့လာခြင်း အားဖြင့်သာလျှင် အတ္တဒိဋ္ဌိကို ခွာချကာ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်နိုင်မည် ဖြစ်ပါတယ်။