လောကကြီးမှာ လူတွေဟာ အခက်အခဲကြုံလာရင်၊ ပူလောင်မှုတွေ များလာရင် မှီခိုအားထားရာကို ရှာတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ့် သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် အားကိုးရာ အစစ်အမှန်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သေချာ စဉ်းစားကြည့်ဖို့ လိုပါတယ်။ အစဉ်အလာ ယုံကြည်မှုသက်သက်၊ ယတြာနဲ့ အခမ်းအနားတွေနောက် လိုက်နေတာဟာ တကယ့် အားကိုးရာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ့် အားကိုးရာ အစစ်အမှန်၊ သံဃာရတနာ အစစ်အမှန်ဆိုတာ ခန္ဓာပေါ် ဉာဏ်ရောက်အောင် ကြည့်တတ်တဲ့ ရဟန်းများ၊ တနည်းအားဖြင့် လက်တွေ့ ဝိပဿနာအလုပ်ကို မျက်ခြည်မပြတ် အားထုတ်နေတဲ့ ရဟန်းများသာ ဖြစ်ပါတယ်။

စာတွေ့မှသည် ခန္ဓာအသိဆီသို့

ဘာကြောင့် ဒီရဟန်းတွေကို အားကိုးရာလို့ သတ်မှတ်ရသလဲဆိုရင်၊ သူတို့ဟာ စာပေသင်ကြားခြင်း သက်သက်မှာ ရပ်မနေဘဲ၊ မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို အကောင်းဆုံး သင်ခန်းစာအဖြစ် မှတ်ယူပြီး ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း လေ့လာနေလို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ စာအုပ်ထဲက အသိဟာ ဦးနှောက်ထဲမှာ မှတ်သားထားရုံသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ တကယ်တမ်း လောကဓံနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့တဲ့အခါ ဒေါသ၊ လောဘတွေကို မတားဆီးနိုင်ပါဘူး။ ခန္ဓာပေါ် ဉာဏ်ရောက်အောင် ကြည့်တတ်တဲ့ ရဟန်းတွေကတော့ ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး။

သူတို့ဟာ ခန္ဓာမှာ ပေါ်လာတဲ့ သိစိတ် ဆိုတာ ဝိဉာဏ် ဖြစ်တယ် ဆိုတာကို ကိုယ်တွေ့ဉာဏ်နဲ့ တိုက်ရိုက် သိမြင်ကြပါတယ်။ မျက်စိက မြင်လိုက်တဲ့ မြင်သိစိတ်၊ နားက ကြားလိုက်တဲ့ ကြားသိစိတ် စတဲ့ သိစိတ်ကလေးတွေ ဖြစ်ပေါ်လာတိုင်း ဒါဟာ ဝိဉာဏ်ပါလားလို့ ချက်ချင်း သိအောင် မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်ကြပါတယ်။ ဒီလို ဝိဉာဏ်ရဲ့ လျင်မြန်လှတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို အမီလိုက်ပြီး ကြည့်နိုင်တဲ့အတွက် အာရုံတွေနောက်ကို မျောမပါတော့ဘဲ လောဘ၊ ဒေါသ စတဲ့ ကိလေသာ အပူမီးတွေကို ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်နိုင်ကြပါတယ်။

အနတ္တအမြင်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ခွန်အား

ဒီလို ခန္ဓာပေါ် ဉာဏ်ရောက်လာတဲ့အခါ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲအလမ်း (ဒိဋ္ဌိ) နဲ့ သံသယ (ဝိစိကိစ္ဆာ) တွေဟာ စကားလုံးနဲ့ ငြင်းခုံစရာမလိုဘဲ အလိုလို ကွာကျသွားပါတယ်။ တချို့က “အနတ္တ” ဆိုတာဟာ “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒလို့ လွဲမှားစွာ ထင်မှတ်တတ်ကြပါတယ်။

တကယ်တော့ အနတ္တဆိုတာ လက်မှိုင်ချရမယ့် ဝါဒ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်အလိုအတိုင်း မဖြစ်တဲ့ လောကဓံပြဿနာတွေ၊ ပြောင်းလဲနေတဲ့ သဘာဝတရားတွေကို ဉာဏ်နဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်ပြီး၊ တုန်လှုပ်မှုကင်းကင်းနဲ့ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နိုင်ဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးသော ခွန်အားတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ခန္ဓာပေါ် ဉာဏ်ရောက်တဲ့ ရဟန်းတွေဟာ ဒီအနတ္တအမြင်နဲ့ မည်သည့် လောကဓံကိုမဆို အေးချမ်းတည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင် ဖြတ်သန်းနေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။

အဓိပတိတရားလေးပါးကို လက်နက်သဖွယ် ကိုင်စွဲခြင်း

ဒီလို တည်ငြိမ်မှု၊ အေးချမ်းမှုကို အစဉ်အမြဲ ရရှိဖို့အတွက် ထိုရဟန်းများဟာ အဓိပတိတရားလေးပါးကို လက်နက်သဖွယ် အသုံးချကြပါတယ်။

• ဆန္ဒာဓိပတိ – သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်လိုတဲ့ ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒကို နှလုံးသွင်းပါတယ်။

• ဝီရိယာဓိပတိ – တွေဝေပျင်းရိမှုတွေကို တွန်းလှန်ပြီး နေ့စဉ် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ နာမ်ရုပ်ဖြစ်စဉ်ကို အနီးကပ် လေ့လာပါတယ်။

• စိတ္တာဓိပတိ – ပြင်ပ အာရုံတွေ၊ အနှောင့်အယှက်တွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ တရားအလုပ်ကို ဆက်လုပ်ပါတယ်။

• ဝီမံသာဓိပတိ – ခန္ဓာရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို ဉာဏ်နဲ့ အမြဲတမ်း စစ်ဆေး အကဲဖြတ်ပါတယ်။

ဒီအဓိပတိတရားလေးပါးနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့အတွက် သူတို့ရဲ့ ခြေလှမ်းတိုင်းဟာ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်ဆီကို မလွဲမသွေ ဦးတည်နေကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း သူတို့ဟာ မှီခိုအားထားရာ အစစ်အမှန်တွေ ဖြစ်လာတာပါ။

လူဝတ်ကြောင်တို့၏ အခန်းကဏ္ဍနှင့် တာဝန်

ခန္ဓာပေါ် ဉာဏ်ရောက်တဲ့ ရဟန်းတွေဟာ ကိုယ်တိုင်လည်း အပါယ်ဘေးက လွတ်ကင်းအောင် အရှိတရားကို အရှိတိုင်း သိမြင်အောင် ကြိုးစားနေသလို၊ လူဝတ်ကြောင် (ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ) တွေကိုလည်း မှန်ကန်တဲ့ လွတ်မြောက်ရေး လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်အောင် လက်တွေ့ ညွှန်ပြနိုင်စွမ်း ရှိကြပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ဖူးမြော်ရုံနဲ့တင် ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ လွတ်မြောက်လိုစိတ်တွေ နိုးကြားလာစေပါတယ်။

ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အဓိက ရည်မှန်းချက်ဖြစ်တဲ့ ရဟန်း အရိယာ သိန်းနဲ့ချီ ပေါ်ထွန်းရေး အောင်မြင်ဖို့ဆိုရင် လူဝတ်ကြောင်တွေ အနေနဲ့ ဒီလို ခန္ဓာပေါ် ဉာဏ်ရောက်တဲ့ ရဟန်းတွေကို အာရုံပြု ကြည်ညိုပြီး၊ အနှစ်သာရကို ဦးစားပေးတဲ့ ဉာဏ်ပါသော ထောက်ပံ့မှုနဲ့ ပံ့ပိုးရပါမယ်။ လူတွေက တရားအားထုတ်တဲ့ ရဟန်းတွေကိုသာ ပိုမို ကြည်ညိုထောက်ပံ့လာမယ်ဆိုရင် အခြားရဟန်းတွေရဲ့ ဦးတည်ချက်ဟာလည်း ဝိပဿနာလမ်းကြောင်းပေါ်ကို အလိုလို ရောက်ရှိလာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

နိဂုံး

သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ တကယ် လွတ်မြောက်ချင်တယ်ဆိုရင် စာတွေ့အသိသက်သက်၊ မှန်းဆချက်သက်သက်တွေကနေ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရုန်းထွက်ရပါမယ်。 ခန္ဓာပေါ် ဉာဏ်ရောက်အောင် ကြည့်တတ်တဲ့ ရဟန်းများကိုသာ သံဃာရတနာ အစစ်အမှန်အဖြစ် မှီခိုအားထားရပါမယ်။ ထို့အတူ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း သွားရင်းလာရင်း၊ လုပ်ငန်းခွင် ဝင်ရောက်ရင်း ပေါ်လာသမျှ စိတ်တွေကို အရှိကိုအရှိတိုင်း လက်ခံရှုမှတ်ပြီး၊ သိစိတ် (ဝိဉာဏ်) ကို အနီးကပ် လေ့လာခြင်းဖြင့် သောတာပတ္တိမဂ် ခရီးစဉ်ကို ခိုင်မာသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းကြပါစို့။