အရှင်ဘုရားတို့ထဲမှာဖြစ်စေ၊ သာသနာ့ဘောင်မှာဖြစ်စေ မကြာခဏ ကြားရတတ်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ “ခုခေတ်က သာသနာကုန်ခါနီးပြီ၊ မဂ်ဖိုလ်ရဖို့ဆိုတာ အင်မတန် ခဲယဉ်းသွားပြီ” ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေတွေပါပဲ။ ဒီလို သံသယတွေဟာ တကယ်တော့ မိမိကိုယ်တိုင် တရားမအားထုတ်ချင်တဲ့အခါ ပေးလေ့ရှိတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။

မြတ်စွာဘုရားရဲ့ သာသနာတော်ဟာ နှစ်ပေါင်း ၂၅၀၀ ကျော်လာပြီဖြစ်ပေမယ့် သံသရာက လွတ်မြောက်ကြောင်း တရားတော်တွေ၊ ပိဋကတ်တော်တွေဟာ အထင်အရှား ရှိနေဆဲပါ။ သာသနာ ၅၀၀၀ ဆိုတဲ့ သတ်မှတ်ချက်ဟာ ဘုရားဟော ပါဠိတော်မှာ မပါဝင်ဘဲ အဋ္ဌကထာဆရာတွေက ဖွင့်ဆိုထားတာသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အမှန်တကယ်တော့ တရားအားထုတ်လို့ ရနေတဲ့၊ အရိယာတွေ ရှိနေတဲ့ အခြေအနေဟာ သာသနာ တည်တံ့နေခြင်းရဲ့ ပြယုဂ်ပါပဲ။ ဒါကြောင့် သောတာပန်အဖြစ်ကနေ ရဟန္တာအထိ ပန်းတိုင်ဟာ ဒီခေတ်မှာလည်း တကယ်ပဲ လက်လှမ်းမီနေဆဲပါ။

ဒီပန်းတိုင်ကို ရောက်ဖို့အတွက် တန်ခိုးပြာဋိဟာတွေ၊ ထူးဆန်းတဲ့ အစီအမံတွေ မလိုပါဘူး။ မိမိခန္ဓာမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ရုပ်တရားနဲ့ သိစိတ်ဖြစ်တဲ့ ဝိဉာဏ် ကို စနစ်တကျ လေ့လာဖို့ပဲ လိုတာပါ။ စိတ္တာနုပဿနာကို လက်တွေ့အားထုတ်တဲ့အခါ စိတ်ကို ကောင်းအောင် ပြင်ဖို့ မကြိုးစားဘဲ၊ စိတ်ရဲ့ သဘာဝဖြစ်တဲ့ ဖြစ်ပြီးပျက်နေတဲ့ အနိစ္စသဘော၊ အစိုးမရတဲ့ အနတ္တသဘောကို အရှိကို အရှိအတိုင်း “သိ” နေဖို့သာ လိုအပ်ပါတယ်။

ဒီလို လက်တွေ့အားထုတ်ရာမှာ “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒကို ရှောင်ကြဉ်ပြီး လွတ်မြောက်မှုအတွက် ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူ ကြိုးစားရပါမယ်။ အောင်မြင်မှုဆိုတာ ဆန္ဒ၊ ဝီရိယ၊ စိတ္တ၊ ဝီမံသာ ဆိုတဲ့ အဓိပတိတရားလေးပါးနဲ့ ပြည့်စုံရင် မလွဲမသွေ ပေါ်ပေါက်လာမယ့် အကျိုးတရားသက်သက် ဖြစ်ပါတယ်။ သံသရာမှ လွတ်မြောက်လိုတဲ့ ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒ၊ မဆုတ်မနစ်တဲ့ ဝီရိယ၊ စူးစိုက်တဲ့ စိတ္တနဲ့ ပညာဖြင့် ဆင်ခြင်တဲ့ ဝီမံသာတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် သောတာပတ္တိမဂ်ဆိုတဲ့ ပန်းတိုင်ဟာ အရှင်ဘုရားတို့ လက်တစ်ကမ်းမှာ ရှိနေပါတယ်။

သင်္ကန်းတောင်းစဉ်က “သံသရာဝဋ်ဒုက္ခက လွတ်အောင် လုပ်လို၍” ဆိုတဲ့ မူလကတိကဝတ်ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းပါ။ ခေတ်ကာလကို အပြစ်မတင်ဘဲ၊ သံသရာလည်နေတဲ့ ဒုက္ခကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာအလုပ်ကို ယနေ့ပဲ စတင်တော်မူကြပါ။ ဒါမှသာ အရှင်ဘုရားတို့ဟာ အကြွေးကင်းစင်ပြီး သံဃာရတနာစစ်စစ် အရိယာများအဖြစ် အမှန်တကယ် ရပ်တည်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။