ရဟန်းသံဃာတော်များအနေနဲ့ နေ့စဉ် ဆွမ်းခံကြွရ၊ စာဝါချရ၊ စာသင်ရ၊ ကျောင်းကိစ္စတွေ စီမံရ၊ ဒကာ ဒကာမတွေနဲ့ ဆက်ဆံရစတဲ့ နေ့စဉ်ဘဝ လည်ပတ်မှုကြီးထဲမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ အမြဲ ကြုံတွေ့နေရတတ်ပါတယ်။ ဒီလို လည်ပါတ်နေတဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေရဲ့ တကယ့် တရားခံ အစစ်က ဘာလဲဆိုတာကို ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် လေ့လာကြည့်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

ဒီလို ပင်ပန်းရခြင်းရဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းက “ငါ လုပ်နေတယ်၊ ငါ ပင်ပန်းတယ်၊ ငါ တာဝန်ကျေရမယ်” ဆိုတဲ့ သက္ကာယဒိဋ္ဌိ (ငါဆိုတဲ့ အစွဲ) ကြောင့်ပါပဲ။ နေ့စဉ် လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို လုပ်ဆောင်နေတဲ့အခါမှာ အဲဒီ “ပုဂ္ဂိုလ်၊ သတ္တဝါ၊ ငါ” ဆိုတဲ့ အထင်မှားမှု (Misconception) ဝင်လာတဲ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ ကြီးမားလာပြီး ကိလေသာကြောင့် ပင်ပန်းမှု ကို အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီပင်ပန်းမှုတွေကို အဆုံးသတ်ဖို့အတွက် အလုပ်တွေ အကုန်လုံးကို ပစ်ချထားခဲ့ဖို့ မဟုတ်သလို၊ တောထဲတောင်ထဲ သွားပုန်းနေဖို့လည်း မလိုအပ်ပါဘူး။ အရှင်ဘုရားတို့ လက်တွေ့ကျကျ လုပ်ရမှာက ကိုယ့်ခန္ဓာမှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ “သိစိတ်” (ဝိဉာဏ်) ကို တိုက်ရိုက် စောင့်ကြည့်တဲ့ စိတ္တာနုပဿနာ အလုပ်ကို လုပ်ဖို့ပါပဲ။

ပင်ပန်းတယ်လို့ ခံစားရတဲ့အခါ “ငါ ပင်ပန်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ ပင်ပန်းတဲ့ ခံစားမှု (ဝေဒနာ) နဲ့ သိစိတ် (ဝိဉာဏ်) က သူ့အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတာပါလား” လို့ ခွဲခြားပြီး အရှိကို အရှိအတိုင်း ကြည့်လိုက်ပါ။ စိတ်တစ်ခု ဖြစ်လာတိုင်း သတိထားလိုက်ရင် အဲဒီစိတ်က ချက်ချင်း ပျက်သွားတာကို လက်တွေ့ မြင်တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတာကို မြင်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် “ဪ… ဒီပင်ပန်းတဲ့ စိတ်ဆိုတာလည်း ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်သွားတဲ့ အနိစ္စ သဘောတရားပါလား၊ ငါ ပိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်တဲ့ အနတ္တ သဘောတရားပါလား” လို့ ဆင်ခြင်ပါ။ ဒီလို အရှိတရားကို အရှိတိုင်း မှန်မှန်ကန်ကန် ကြည့်တတ်လာတဲ့အခါ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲဟာ ကွာကျသွားပါလိမ့်မယ်။ ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်ရှားနေရပေမယ့် စိတ်ထဲမှာ “ငါ” ပါဝင်ပတ်သက်မှု မရှိတော့တဲ့အတွက် စိတ်ရဲ့ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုတွေဟာ သိသိသာသာကို လျော့ကျသွားပါလိမ့်မယ်။

လောကီကိစ္စတွေ၊ သမုတိနယ်ပယ်က သတ်မှတ်ချက်တွေ နောက်ကို လိုက်ပြီး တွေးတောပူပန်နေမယ့်အစား လက်ရှိ ပစ္စုပ္ပန်တည့်တည့်က ရုပ်နာမ်ဖြစ်စဉ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်လိုက်တာနဲ့ ကိလေသာရဲ့ ပူလောင်မှုတွေကနေ ခဏတာ ငြိမ်းအေးသွားတာကို တွေ့ရမှာပါ။

အရှင်ဘုရားတို့အနေနဲ့ စာပေသင်ကြားခြင်း (ဂန္ထဓုရ) သက်သက်၊ ပညတ်တွေသက်သက်မှာပဲ အချိန်မကုန်စေဘဲ၊ လက်တွေ့ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာအလုပ်ကို နေ့စဉ်ဘဝမှာ အချိန်မရွေး နေရာမရွေး ပေါင်းစပ် အားထုတ်ကြည့်ပါ။ ဒါဟာ နေ့စဉ် လည်ပတ်နေတဲ့ ဒုက္ခသံသရာစက်ဝိုင်းကြီးကို လက်တွေ့ကျကျ ရပ်တန့်ပစ်နိုင်မယ့်၊ သောတာပန် ပန်းတိုင်ဆီ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လှမ်းနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက် အစစ်အမှန်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။