ရဟန်းဘောင်ကို စတင်ဝင်ရောက်လာတဲ့ ရှင်သာမဏေ ဘဝမှာကတည်းက အရှင်ဘုရားတို့ အတိအလင်း ရွတ်ဆိုခဲ့တဲ့ ကတိကဝတ်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ “သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲက လွတ်မြောက်လို၍ အရှင်ဘုရားလက်ထဲမှ သင်္ကန်းနဲ့ တပည့်တော်ကို ရှင်သာမဏေပြုပေးပါ” ဆိုတဲ့ စကားပါပဲ။ ဒီစကားကို နှုတ်ကနေ ရွတ်ဆိုပြီး၊ ဒီကတိကို ပေးပြီးမှသာ သာသနာ့ဘောင်ထဲကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာ အဲဒီမူလရည်ရွယ်ချက်ကို မေ့လျော့ပြီး စာပေသင်ကြားခြင်း (ဂန္ထဓုရ) သက်သက်နဲ့ပဲ အချိန်ကုန်နေသလားဆိုတာ အလေးအနက် ပြန်လည်ဆန်းစစ်ဖို့ လိုနေပါပြီ။

သာသနာမှာ စာပေသင်ယူခြင်းသက်သက်ဖြင့် နေထိုင်ခွင့်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ “ဂန္ထဓုရ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ ဘုရားဟော ပါဠိတော်စစ်စစ်မှာ လုံးဝမပါဘဲ၊ ဓမ္မပဒ အဋ္ဌကထာမှာသာ ၁၅ ကြိမ်တိတိ ပါဝင်နေတာဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်လို့ မြတ်စွာဘုရားက သာသနာ့ဘောင်မှာ ရည်ရွယ်ချက် နှစ်မျိုး ခွင့်ပြုခဲ့တယ်ဆိုရင် သင်္ကန်းတောင်းတဲ့အခါမှာလည်း ဂန္ထဓုရအတွက် တောင်းတဲ့ သင်္ကန်းတောင်းရယ်၊ ဝိပဿနာဓုရအတွက် တောင်းတဲ့ သင်္ကန်းတောင်းရယ် ဆိုပြီး နှစ်မျိုး ရှိရမှာပါ။ ဒါပေမယ့် လက်တွေ့မှာ သင်္ကန်းတောင်းက တစ်ခုတည်းပဲ ရှိပြီး၊ အဲဒါဟာ သံသရာက လွတ်မြောက်ဖို့အတွက်သာ တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

အရှင်ဘုရားတို့ နေ့စဉ် သုံးစွဲနေတဲ့ ဆွမ်း၊ သင်္ကန်း၊ ကျောင်း၊ ဆေး ဆိုတဲ့ ပစ္စည်းလေးပါးဟာ ဒကာ၊ ဒကာမတွေက မြတ်စွာဘုရားကို ယုံကြည်ကြည်ညိုပြီး မြတ်စွာဘုရားအလိုကျ သံသရာလွတ်ကြောင်း လုပ်မယ့်သူတွေအဖြစ် ရည်မှန်းလှူဒါန်းထားတာ ဖြစ်တဲ့အတွက်၊ အရှင်ဘုရားတို့ဟာ မြတ်စွာဘုရားထံကနေ ချေးယူစားသောက်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအကြွေးဟာ ဘယ်အချိန်မှာ ကျေသလဲဆိုရင် သံသရာက လွတ်မြောက်ဖို့ ကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်သွားတဲ့ အချိန် (အနည်းဆုံး သောတာပန် ဖြစ်တဲ့အချိန်) မှသာ ကျေတာပါ။ အကယ်၍ တရားအားထုတ်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိဘဲ၊ သံသရာက လွတ်အောင် မကြိုးစားဘဲ ဒီအတိုင်း စာချ၊ စာသင်သက်သက်နဲ့ စားသောက်နေမယ်ဆိုရင် အကြွေးယူထားပြီး ပြန်ဆပ်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိသူတွေ ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။ အကြွေးယူထားပြီး ပြန်ဆပ်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိသူကို မြတ်စွာဘုရားက “လူယုတ်မာ” လို့ ပညတ်ထားပါတယ်။ ဝိနည်းကို သိလျက်နဲ့ ချိုးဖောက်သူကိုလည်း “အလဇ္ဇီ” (အရှက်မရှိသူ) လို့ ဆိုထားပါတယ်။ ပုထုဇဉ်ဘဝဆိုတာ အင်မတန် ကြောက်ဖို့ကောင်းပါတယ်။

ဝိနည်းဘယ်လောက်ပဲ လိုက်နာနေပါစေ၊ စာပေတွေ ဘယ်လောက်ပဲ တတ်ကျွမ်းနေပါစေ၊ သဒ္ဓါတရား ဘယ်လောက်ပဲ ရှိနေပါစေ၊ ပုထုဇဉ်မှန်သမျှဟာ အပါယ်လေးပါးကို ပရမ်းပတာ ကျရောက်တတ်တဲ့ “ဝိနိပါတိကဘေး” အမြဲသင့်နေပါတယ်။ ဒီဘေးကနေ လွတ်ဖို့ဆိုတာ ရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ အကြောင်းအကျိုး ဖြစ်ပျက်နေမှုကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လေ့လာပြီး၊ မမြဲတဲ့ အနိစ္စသဘော၊ ပိုင်စိုးမှုမရှိတဲ့ အနတ္တသဘောကို ထိုးထွင်းသိမြင်တဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ ဉာဏ်နဲ့မှသာ ရနိုင်မှာပါ။

ဒါကြောင့် သာသနာ့ဘောင်မှာ အချိန်တွေ အလဟဿ မကုန်ဆုံးစေဘဲ၊ မိမိရဲ့ မူလကတိကဝတ်ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းပါ။ စာပေသင်ကြားခြင်းဆိုတဲ့ လမ်းလွှဲမှာ ရပ်တန့်မနေဘဲ၊ ကိုယ့်ခန္ဓာမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ရုပ်နာမ်သဘာဝတွေကို တိုက်ရိုက် လေ့လာတဲ့ ဝိပဿနာအလုပ်ကို ယနေ့ပဲ စတင်လိုက်ပါ။ ဒါမှသာ မြတ်စွာဘုရားအပေါ် တင်နေတဲ့ အကြွေးကျေပြီး၊ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။