လူတိုင်းဟာ နေ့စဉ်ဘဝရဲ့ ပူလောင်မှုတွေ၊ ဖိအားတွေနဲ့ လောကဓံ အခက်အခဲတွေကြားထဲမှာ အေးချမ်းမှုကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေနေကြပါတယ်။ တချို့က တရားစာအုပ်တွေ ဖတ်ကြတယ်။ တချို့က တရားဟောစကားတွေ နားထောင်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်း ပြဿနာတစ်ခုခုနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့တဲ့အခါ၊ ဖတ်ထား မှတ်ထားတဲ့ စာတွေက ကိုယ့်ကို အမှန်တကယ် ကာကွယ်ပေးနိုင်ရဲ့လား ဆိုတာကို လက်တွေ့ကျကျ ပြန်ပြီး လေ့လာကြည့်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

စာအုပ်ထဲက အသိသက်သက်၏ ကန့်သတ်ချက်

စာအုပ်တွေ၊ ကျမ်းဂန်တွေထဲမှာ ရေးသားထားတဲ့ အသိတရားတွေဟာ အလွန်မှန်ကန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ပြဿနာက အဲဒီအသိတွေဟာ ဦးနှောက်ထဲမှာ မှတ်သားထားတဲ့ အချက်အလက် သက်သက် အဆင့်မှာပဲ ရပ်တန့်နေတတ်တာပါ။

ဥပမာ – လုပ်ငန်းခွင်မှာဖြစ်စေ၊ အိမ်မှာဖြစ်စေ ဒေါသထွက်စရာ ကိစ္စတစ်ခု ကြုံလာပြီ ဆိုပါစို့။ “ဒေါသ မထွက်သင့်ဘူး၊ ဒေါသဟာ အပူမီးဖြစ်တယ်” လို့ စာအုပ်ထဲက ဖတ်ထားဖူးပေမယ့်၊ တကယ်တမ်း အာရုံနဲ့ တိုက်မိတဲ့အခါ ကိုယ့်ရဲ့ သိစိတ် (ဝိဉာဏ်) ကတော့ ဒေါသနောက်ကို ချက်ချင်း လိုက်သွားတတ်ပါတယ်။ ဖတ်ထားတဲ့ စာက ချက်ချင်း ပေါ်လာတဲ့ ဒေါသကို မတားဆီးနိုင်ပါဘူး။ ဒါဟာ စာတွေ့အသိသက်သက်ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အားနည်းချက် ဖြစ်ပါတယ်။

လက်တွေ့ ခန္ဓာပေါ် ဉာဏ်ရောက်ခြင်း

တကယ့် အေးချမ်းမှု အစစ်အမှန်ဆိုတာ စာရွက်တွေပေါ်မှာ မရှိပါဘူး။ မိမိရဲ့ နာမ်ရုပ် ဖြစ်စဉ်ကို တိုက်ရိုက် လေ့လာခြင်း ဆိုတဲ့ လက်တွေ့ စိတ္တာနုပဿနာ လုပ်ရပ်မှာပဲ အပြည့်အဝ ရှိပါတယ်။

• ဝိဉာဏ်ကို အကဲခတ်ခြင်း – မျက်စိ၊ နား၊ စတဲ့ တံခါးပေါက်တွေကနေ အာရုံတစ်ခုခု ဝင်လာတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဝိဉာဏ်ကို ချက်ချင်း သတိကပ်ကြည့်ရပါမယ်။ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်လို့ မကျေနပ်တဲ့ သိစိတ်ပေါ်လာရင် အဲဒီ ဝိဉာဏ်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို အမီလိုက်ကြည့်ရပါမယ်။

• အရှိကို အရှိတိုင်း လက်ခံခြင်း – လောဘဖြစ်ရင် ဖြစ်မှန်းသိ၊ ဒေါသဖြစ်ရင် ဖြစ်မှန်းသိတဲ့ အရှိတရားကို တိုက်ရိုက် မျက်ခြည်မပြတ် စောင့်ကြည့်ရပါမယ်။ စာအုပ်ထဲက စကားလုံးတွေနဲ့ ဖြေတွေးနေဖို့ မလိုပါဘူး။

ဒီလို လက်တွေ့ လေ့လာနေတဲ့ အချိန်မှာ စိတ်ဟာ ပြင်ပအာရုံတွေနောက်ကို မျောမပါတော့ဘဲ၊ ကိုယ့်ခန္ဓာထဲမှာပဲ တည်ငြိမ်နေတဲ့အတွက် ကြောင့်ကြမှုကင်းတဲ့ အေးချမ်းမှုဆိုတာ အလိုလို ရရှိလာပါတယ်။

အနှစ်သာရကိုသာ ဦးစားပေးခြင်း

စာပေကျမ်းဂန်တွေကို အလွတ်ရနေပေမယ့် လက်တွေ့ မကျင့်သုံးတဲ့သူနဲ့၊ စာသိပ်မတတ်ပေမယ့် မိမိရဲ့ စိတ်အစဉ်ကို အမြဲတမ်း မျက်ခြည်မပြတ် လေ့လာနေသူ နှစ်ဦးမှာ ဘယ်သူက ပိုပြီး အေးချမ်းတည်ငြိမ်မှု ရှိမလဲဆိုတာ ရှင်းလင်းပါတယ်။

လူ၊ ရဟန်း အရိယာတတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဆိုတဲ့ ရည်မှန်းချက်ဟာလည်း စာပေသင်ကြားခြင်း သက်သက်ထက်၊ လက်တွေ့ ခန္ဓာဉာဏ်ရောက် ဝိပဿနာအားထုတ်တဲ့ လုပ်ရပ်အပေါ်မှာ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်နေပါတယ်။ ဒါကြောင့် လူဝတ်ကြောင်တွေ အနေနဲ့ ကိုယ်တိုင်လည်း လက်တွေ့ စိတ္တာနုပဿနာကို ကျင့်ကြံရပါမယ်။ ထို့အတူ တရားအားထုတ်နေတဲ့ ရဟန်းတွေကို အဓိကထားပြီး ဦးစားပေး ပံ့ပိုးပေးရပါမယ်။ စာအုပ်ထဲက အသိထက် ခန္ဓာကပေးတဲ့ အသိကို ရှာဖွေသူတွေ များပြားလာမှသာ မိမိပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံး စစ်မှန်တဲ့ အေးချမ်းမှုကို ရရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အေးချမ်းမှုဆိုတာ အပြင်ဘက်မှာ လိုက်ရှာရမယ့်အရာ မဟုတ်သလို၊ စာအုပ်တွေထဲမှာ အသေသိမ်းဆည်းထားတဲ့ အရာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ သွားရင်း လာရင်း၊ အလုပ်လုပ်ရင်း ပေါ်လာသမျှ စိတ်တွေကို အရှိကိုအရှိတိုင်း လက်ခံရှုမှတ်နေတဲ့ လက်တွေ့လုပ်ရပ်ထဲမှာသာ အပြည့်အဝ ကိန်းဝပ်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ယနေ့ကစပြီး စာအုပ်ထဲက အသိတွေကို ခဏဘေးဖယ်ထားကာ မိမိခန္ဓာကိုယ်က ပြသနေတဲ့ အရှိတရားကိုသာ ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်နဲ့ တိုက်ရိုက် လေ့လာကြည့်ကြပါစို့။