နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ နေ့စဉ် ဘဝရဲ့ ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ လူမှုဆက်ဆံရေးတွေ ကြားထဲကနေ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ဖို့ ဝိပဿနာတရားကို လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာမများ အားလုံးအတွက် ဒီဆောင်းပါးကို အထူးရည်ရွယ် ရေးသားလိုက်ပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့ နေ့စဉ် ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ လောကကြီးမှာ လူတွေနဲ့ မဆက်ဆံဘဲ နေလို့မရပါဘူး။ မိသားစုဝင်တွေ၊ ဆွေမျိုးတွေ၊ လုပ်ငန်းခွင်က မိတ်ဆွေတွေ၊ အိမ်နီးနားချင်းတွေနဲ့ စကားပြောဆို ဆက်ဆံရတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိတ်ဟာ အလိုအလျောက် အကဲဖြတ်တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ပါတော့တယ်။ “သူကတော့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ လူမျိုး၊ သူကတော့ မောက်မာတဲ့ လူမျိုး” ဆိုပြီး တစ်ဖက်လူကို ပုံဖော်သတ်မှတ်သလို၊ “ငါကတော့ သဘောကောင်းတဲ့လူ၊ ငါကတော့ သည်းခံတတ်တဲ့လူ၊ ငါကတော့ ပညာတတ်တဲ့လူ” ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ပုံဖော် သတ်မှတ်တတ်ကြပါတယ်။

ဒီလို “ငါ ဘယ်လို၊ သူ ဘယ်လို” ဆိုပြီး ပုံဖော် သတ်မှတ်ထားတဲ့ စိတ်ကူးပုံရိပ်တွေဟာ တကယ်တမ်းကျတော့ “အတ္တ (Ego)” လို့ခေါ်တဲ့ ခိုင်မာတဲ့ အကောင်အထည်ကြီး တစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတဲ့ အမြင်မှား “ဒိဋ္ဌိ (Ditthi)” ကြီး သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ ဒိဋ္ဌိအစွဲကြီး ရှိနေသရွေ့၊ အဲဒီ “ငါ” ဆိုတဲ့ ပုံရိပ်လေး ထိခိုက်သွားမှာ စိုးရိမ်တဲ့ ပူပန်မှုတွေ၊ “ငါ” ကို ကာကွယ်ဖို့ ပြင်ဆင်မှုတွေ၊ “သူ့” အပေါ် မကျေနပ်မှုတွေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သာယာတဲ့ ကျေနပ်မှုတွေနဲ့ အဆုံးမရှိတဲ့ သံသရာထဲမှာ လည်ပတ်နေရပါတော့တယ်။

ဒီဆောင်းပါးမှာ “ငါ၊ သူ” ဆိုတဲ့ ပညတ်ဇာတ်လမ်းကြီးကို ဘယ်လို တိခနဲ ဖြတ်တောက်မလဲ၊ ပြီးရင် အဲဒီ အမြင်မှားကို ပယ်ခွာပြီး ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်မှာ တကယ် ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ “ခန္ဓာငါးပါး” ရဲ့ အစားထိုး ဖြစ်ပျက် ချုပ်ငြိမ်းသွားပုံကို ဝိပဿနာ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲထည့်ပြီး ဘယ်လို အသေးစိတ် စောင့်ကြည့်ရမလဲ ဆိုတာကို လမ်းညွှန်ပေးသွားပါမယ်။

၁။ “ငါ နှင့် သူ” ဟူသော ပညတ်ဇာတ်လမ်းနှင့် အတ္တ၏ အကျဉ်းထောင်

လူတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတဲ့ အချိန်၊ ဒါမှမဟုတ် လူတစ်ယောက် အကြောင်း တွေးနေတဲ့ အချိန်မှာ သင့်ရဲ့ စိတ်ဟာ အရှိတရားကို မမြင်တော့ဘဲ အတိတ်က အချက်အလက်တွေကို အခြေခံပြီး “ပညတ်ဇာတ်လမ်း” ကြီးတွေကို ချက်ချင်း တည်ဆောက်ပါတော့တယ်။

စိတ်က ဖန်တီးလိုက်တဲ့ ဇာတ်လမ်း (ပညတ်): မနေ့က သူ ပြောခဲ့တဲ့ စကား၊ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က သူ လုပ်ခဲ့တဲ့ အပြုအမူတွေကို အခြေခံပြီး “သူဟာ ဒီလို လူမျိုးပဲ” လို့ (သညာ) နဲ့ အသေ မှတ်သားလိုက်ပါတယ်။ ထို့အတူပဲ “ငါဟာ ဘယ်လို ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ လူမျိုး” ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း အသေ သတ်မှတ်လိုက်ပါတယ်။ ဒါဟာ စိတ်က ဖန်တီးထားတဲ့ ပုံရိပ်ယောင် (Avatar) တွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။

အတ္တ၏ လောင်မြိုက်မှု: အဲဒီလို ပုံဖော်ပြီးတာနဲ့ အဲဒီ ပုံရိပ်ယောင် ဇာတ်ကောင် နှစ်ခုဟာ စတင် တိုက်ပွဲဝင်ပါတော့တယ်။ “သူက ငါ့ကို ဒီလို ပြောရက်တယ်၊ ငါ့ သိက္ခာကို ထိခိုက်တယ်” ဆိုပြီး ဒေါသတွေ ထွက်ပါတယ်။ “ငါက သူ့ထက် သာတယ်” ဆိုပြီး မာနတွေ တက်ပါတယ်။ အဲဒီ မကျေနပ်မှုတွေ၊ ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေ အားလုံးဟာ တကယ် မရှိတဲ့ “ငါ” နဲ့ “သူ” ဆိုတဲ့ သရဲတစ္ဆေ နှစ်ကောင်ကို အသက်သွင်းပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် နှိပ်စက်နေတဲ့ အကျဉ်းထောင်ကြီး သက်သက်ပါပဲ။

၂။ ဇာတ်လမ်းကို ဖြတ်၍ ပစ္စုပ္ပန် “ခန္ဓာငါးပါး” ကို ဓာတ်ခွဲခန်းသွင်းခြင်း

တကယ့် သဘာဝ အရှိတရား (ပရမတ်) မှာ ကြည့်ရင် “ငါ” ဆိုတာလည်း မရှိပါဘူး၊ “သူ” ဆိုတာလည်း မရှိပါဘူး။ အတိတ်ဆိုတာလည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်လို့ လက်ရှိမှာ မရှိတော့ပါဘူး။ လက်ရှိ ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်မှာ အမှန်တကယ် ရှိနေတာက အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ခဏတာ ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားတဲ့ “ခန္ဓာငါးပါး” ရဲ့ ဖြစ်စဉ် သက်သက်သာ ရှိပါတယ်။

လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဆုံ စကားပြောနေစဉ် ဝင်လာတတ်တဲ့ “ငါ၊ သူ” အစွဲကို ပယ်ခွာပြီး ခန္ဓာငါးပါးကို အောက်ပါအတိုင်း ဓာတ်ခွဲကြည့်ပါ-

၁။ ရူပက္ခန္ဓာ (ဖောက်ပြန်တတ်သော ရုပ်တရား): သူ ပြောလိုက်တဲ့ “အသံ” ဆိုတာ ရုပ်တရားပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ “နားစည်” ဆိုတာလည်း ရုပ်တရားပါ။ အသံလှိုင်းနဲ့ နားစည် တိုက်မိခြင်းဟာ ရူပက္ခန္ဓာ အလုပ်လုပ်သွားခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီမှာ “သူ” မပါပါဘူး။

၂။ ဝိညာဏက္ခန္ဓာ (သိတတ်သော စိတ်တရား): အသံနဲ့ နားစည် တိုက်မိလိုက်တဲ့အခါ “ကြားတယ်” လို့ ချက်ချင်း သိလိုက်တဲ့ စိတ်ကလေး (သောတဝိဉာဏ်) ပေါ်လာပါတယ်။ ဒါဟာ သိရုံသက်သက် အလုပ်လုပ်တဲ့ ဝိညာဏက္ခန္ဓာပါ။ “ငါ ကြားတာ” မဟုတ်ပါဘူး။

၃။ သညာက္ခန္ဓာ (မှတ်သားတတ်သော သဘော): အဲဒီ ကြားလိုက်တဲ့ အသံကို “ဒါကတော့ ငါ့ကို စောင်းချိတ် ပြောတဲ့စကားပဲ” လို့ အတိတ်က အချက်အလက်တွေနဲ့ တိုက်ဆိုင်ပြီး မှတ်သား အဓိပ္ပာယ်ဖော်လိုက်တာဟာ သညာက္ခန္ဓာရဲ့ အလုပ်ပါ။

၄။ ဝေဒနာက္ခန္ဓာ (ခံစားတတ်သော သဘော): အဲဒီလို အဓိပ္ပာယ်ဖော်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ရင်ထဲမှာ “ပူလောင် မွန်းကျပ်သွားတဲ့ ခံစားချက်” (ဒေါမနဿ ဝေဒနာ) ချက်ချင်း ပေါ်လာပါတယ်။ ဒါဟာ ဝေဒနာက္ခန္ဓာပါ။ “ငါ ခံစားရတာ” မဟုတ်ပါဘူး၊ ခံစားတဲ့ သဘောတရား သက်သက်ပါ။

၅။ သင်္ခါရက္ခန္ဓာ (ပြုပြင် ဖန်တီးတတ်သော သဘော): မကောင်းတဲ့ ခံစားချက် ပေါ်လာတာနဲ့၊ “ငါ ပြန်ပြောလိုက်ရမလား၊ သူ့ကို ဘယ်လို တုံ့ပြန်ရမလဲ” ဆိုပြီး စိတ်ထဲမှာ ဒေါသနဲ့ ပြင်ဆင် တွေးတော တုံ့ပြန်မှုတွေ ဖြစ်လာပါတယ်။ ဒါဟာ သင်္ခါရက္ခန္ဓာရဲ့ လုပ်ငန်းစဉ် သက်သက်ပါပဲ။

“ငါ” နဲ့ “သူ” ဆိုတာ ဒီ ခန္ဓာငါးပါး အစုအဝေးကြီး အလုပ်လုပ်သွားတာကို ဉာဏ်မမှီဘဲ အကောင်အထည်ကြီး အနေနဲ့ စုပေါင်းခေါ်ဝေါ်ထားတဲ့ နာမည် (ပညတ်) သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်တမ်း ရှိနေတာက ခန္ဓာငါးပါးရဲ့ ဖြစ်စဉ် (Process) သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

၃။ ခန္ဓာငါးပါး၏ ဖြစ်မှုပျက်မှုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ရှုမှတ်ခြင်း

ဒီအဆင့်ဟာ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ အတွက် “ငါ၊ သူ” အစွဲကို ဖြိုခွဲမယ့် အရေးကြီးဆုံး လက်တွေ့ အဆင့် ဖြစ်ပါတယ်။ ခန္ဓာငါးပါးဟာ အမြဲတမ်း တစ်ဆက်တည်း တည်ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ အလွန် လျင်မြန်တဲ့ နှုန်းနဲ့ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတယ် ဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် ဉာဏ်နဲ့ မြင်အောင် ကြည့်ရပါမယ်။

လက်တွေ့ ရှုမှတ်ပုံ အဆင့်ဆင့်:

လွင့်မျောခြင်း (ဖြစ်ခြင်း): တစ်ယောက်ယောက်က ကိုယ့်ကို မကောင်းပြောလိုက်တယ်လို့ ထင်ပြီး၊ “သူက ဘယ်လိုလူ၊ ငါက ဘယ်လိုလူ” ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ စတွေးနေပြီ။ ရင်ထဲမှာလည်း ဒေါသ ဝေဒနာတွေ ပူလောင်နေပြီ။

သတိကပ်ခြင်း (ပျက်ခြင်း): “ဪ… သူ၊ ငါ လို့ ပုံဖော်ပြီး တွေးနေတဲ့ စိတ်ကလေး (မနောဝိဉာဏ်) ပေါ်လာပါလား”၊ “ရင်ထဲမှာ ပူလောင်တဲ့ ဝေဒနာ (ဝေဒနာက္ခန္ဓာ) ပေါ်လာပါလား” လို့ ပစ္စုပ္ပန် သတိနဲ့ ချက်ချင်း လှမ်းသိလိုက်ပါ။ အဲဒီလို သိလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်လေးမှာတင်၊ ဇာတ်လမ်းက တိခနဲ ပြတ်သွားပြီး၊ အဲဒီ တွေးတဲ့စိတ်၊ ပူလောင်တဲ့ ဝေဒနာဟာ အရှိန်သေကာ ချက်ချင်း ပျက်ကျ (ချုပ်ငြိမ်း) သွားပါတော့တယ်။

အစားထိုးခြင်း: အဲဒီအချိန်မှာ မျက်စိရှေ့က မြင်ကွင်းကို သတိထားမိပြီး “မြင်သိစိတ် (စက္ခုဝိဉာဏ်)” အသစ်တစ်ခု ချက်ချင်း အစားထိုး ပေါ်လာတယ်။

ဉာဏ်ဖြင့် ဓာတ်ခွဲခြင်း: အာရုံပြောင်းသွားတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာပဲ၊ စောစောက “ငါ၊ သူ” လို့ ဒေါသထွက်နေတဲ့ အတွေးစိတ်ဟောင်း ကလေးဟာ အခု လက်ရှိမှာ ဆက်ပြီး ရှိသေးသလား လို့ ဉာဏ်နဲ့ မေးကြည့်ပါ။ လုံးဝ (လုံးဝ) မရှိတော့ပါဘူး။ အဲဒီ အတွေးစိတ်ကလေးဟာ အဲဒီနေရာမှာတင် သေဆုံး (ချုပ်ငြိမ်း) သွားပါပြီ။ အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပါပြီ။

ဒီလိုနဲ့ လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံ စကားပြောနေတဲ့ အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာတင်၊ “ကြားသိစိတ်” ပေါ်လာလိုက် ပျက်သွားလိုက်၊ “သညာနဲ့ မှတ်တဲ့စိတ်” ပေါ်လာလိုက် ပျက်သွားလိုက်၊ “ဒေါသနဲ့ တွေးတဲ့စိတ်” ပေါ်လာလိုက် ပျက်သွားလိုက်နဲ့၊ ခန္ဓာငါးပါး အစိတ်အပိုင်းတွေဟာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အလွန် လျင်မြန်တဲ့ နှုန်းနဲ့ ဖြစ်လိုက်၊ ပျက်လိုက်၊ အစားထိုးလိုက် ဖြစ်နေတာကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း မြင်လာပါလိမ့်မယ်။

“မကျေနပ်တဲ့ ငါ”၊ “ငါ့ကို လာစော်ကားတဲ့ သူ” ဆိုတာ အကောင်အထည်ကြီး အနေနဲ့ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ဖြစ်ပေါ်ပြီး ပျက်စီးသွားတဲ့ ခန္ဓာငါးပါး အစဉ်အတန်းကြီး သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

၄။ အတိတ်ကို လွှတ်ချ၍ ပစ္စုပ္ပန် ဉာဏ်ဖြင့် နှလုံးသွင်းခြင်း

ဒီလို ခန္ဓာငါးပါး တရစပ် ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကို ဉာဏ်မျက်စိနဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာပြီဆိုရင်၊ ယောဂီရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု (Insight) ကျလာပါလိမ့်မယ်။

“ဪ… ‘သူ’ ဆိုတာ တကယ် မရှိပါလား။ မနေ့က ငါ့ကို အပြစ်ပြောခဲ့တဲ့ ‘သူ’ ဆိုတာ မနေ့က ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတဲ့ ခန္ဓာငါးပါး အစုအဝေး သက်သက်ပဲ။ အခု လက်ရှိမှာ အဲဒီ ‘သူ’ ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။ ထို့အတူပဲ မနေ့က အပြောခံရလို့ ဝမ်းနည်းခဲ့တဲ့ ‘ငါ’ ဆိုတာလည်း မနေ့က ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတဲ့ ဝေဒနာက္ခန္ဓာ၊ ဝိညာဏက္ခန္ဓာ သက်သက်ပဲ။ အခု လက်ရှိမှာ အဲဒီ ‘ငါ’ လည်း မရှိတော့ဘူး။ ပြီးဆုံးသွားတဲ့ အတိတ်က အရိပ်တွေကို အတင်း ဆုပ်ကိုင်ပြီး ‘သူက ဘယ်လိုလူ၊ ငါက ဘယ်လိုလူ’ လို့ ပုံဖော်နေတာဟာ၊ သေပြီးသား အလောင်းကောင်တွေကို ပြန်တူးဖော်ပြီး ရူးသွပ်နေသလိုပါလား။ အရာရာဟာ ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်စီးသွားကြတာ ချည်းပါပဲလား။ ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်က ခန္ဓာငါးပါး ဖြစ်ပျက်နေခြင်းသာ အမှန်တရား ရှိပါလား။”

ဒီလို တည့်တည့်မြင်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ၊ “ငါ၊ သူ” ဆိုတဲ့ ဒိဋ္ဌိအစွဲကြီး ပြုတ်ကျသွားပြီး၊ မပြီးဆုံးနိုင်တဲ့ မကျေနပ်မှုတွေ၊ ပူလောင်မှုတွေ၊ ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေဟာ အမြစ်ပြတ် အရည်ပျော် ကျသွားပါလိမ့်မယ်။ ယောဂီရဲ့ စိတ်ကတော့ အတိတ်ကို အတင်း ဆုပ်ကိုင်မထားတော့ဘဲ၊ ပစ္စုပ္ပန်မှာ ပေါ်လာသမျှ ရုပ်နာမ် ခန္ဓာတို့ရဲ့ သဘောကို အေးချမ်းစွာနဲ့ “ဥပေက္ခာ (အလယ်အလတ် သာတူညီမျှ ရှုမြင်နိုင်သော စိတ်)” ဖြင့် စောင့်ကြည့်နိုင်မည် ဖြစ်ပါတယ်။

၅။ အရိယာအဖြစ်ကို ရည်မှန်းကာ အလုပ်ပေးတရား အားထုတ်ခြင်း

လောကီ အာရုံတွေနောက်ကို လိုက်ပြီး “ငါက ဘယ်လို၊ သူက ဘယ်လို” ဆိုတဲ့ အကဲဖြတ်မှုတွေနဲ့ အချိန်ကုန်နေမယ် ဆိုရင်၊ ကျွန်တော်တို့ဟာ သံသရာထဲမှာ ဘယ်တော့မှ အဆုံးသတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပုထုဇဉ် သဘာဝအရ အတ္တ (Ego) နဲ့ ပုံဖော်မှုတွေဟာ အလိုလို ဝင်လာတတ်ပေမယ့်၊ ယောဂီ တစ်ယောက်အနေနဲ့ အဲဒီလို ဝင်လာတိုင်း ဝင်လာတိုင်း…

“ဒါဟာ ငါမဟုတ်ဘူး၊ သူမဟုတ်ဘူး။ ပစ္စုပ္ပန်မှာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ခဏလေး ပေါ်လာတဲ့ ခန္ဓာငါးပါး သက်သက်ပဲ။ ပြီးရင် ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားမယ့် အရာတွေပဲ” ဆိုတဲ့ အသိဉာဏ် (Right View / သမ္မာဒိဋ္ဌိ) ကို အမြဲတမ်း လက်ကိုင်ထားရပါမယ်။

အတိတ်က အဆင်မပြေမှုတွေကို ပြန်တွေးပြီး ပူလောင်မယ့်အစား၊ အခု လက်ရှိ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ထိသိစိတ်၊ မြင်သိစိတ်၊ ကြားသိစိတ် ကလေးတွေရဲ့ ဖြစ်မှုပျက်မှု (ဥဒယဗ္ဗယဉာဏ်) ပေါ်မှာသာ သတိကို မလွတ်တမ်း ကပ်ထားရပါမယ်။

ဒီလို သတိ၊ ဉာဏ်တို့နဲ့ ခန္ဓာငါးပါးရဲ့ အစားထိုး ဖြစ်ပျက် ချုပ်ငြိမ်းနေမှုကို အဖန်တလဲလဲ ရှုမှတ်ပွားများ နေမယ်ဆိုရင်၊ တစ်နေ့မှာ “ငါ” လို့ စွဲကိုင်ထားတဲ့ ‘သက္ကာယဒိဋ္ဌိ’ အစွဲကြီး အပြီးတိုင် ပြုတ်ကျပြီး၊ အပါယ်တံခါး ပိတ်သွားမယ့် “သောတာပန်” အစရှိတဲ့ အရိယာပုဂ္ဂိုလ် အဖြစ်သို့ ဧကန်မလွဲ ရောက်ရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

နိဂုံးချုပ်

ကျွန်တော်ရေးသားနေတဲ့ ရည်မှန်းချက်ကတော့ လူ၊ ရဟန်း အရိယာများ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုတည်းပါပဲ။ တရားအားထုတ်တယ် ဆိုတာ လူတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ပြီး တောထဲ သွားနေမှ ရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ ဆက်ဆံ နေထိုင်ရင်း ပေါ်လာတတ်တဲ့ “ငါ၊ သူ” ဆိုတဲ့ အမြင်မှား အတ္တစိတ်ကလေး အပေါ်မှာ အရှိကို အရှိအတိုင်း ဉာဏ်နဲ့ ဓာတ်ခွဲနိုင်ရင် အဲဒါ အမြင့်ဆုံး ဝိပဿနာပါပဲ။

ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အပေါင်းတို့ ခင်ဗျာ…

ဒီကနေ့ကစပြီး လူတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောတိုင်း၊ လူတစ်ယောက်အကြောင်း တွေးတိုင်း “သူက ဘယ်လိုလူ၊ ငါက ဘယ်လိုလူ” ဆိုတဲ့ အတ္တဇာတ်လမ်းတွေနဲ့ သံသရာ မရှည်ပါစေနဲ့တော့။ အဲဒီ ပုံဖော်မှုတွေဟာ သင့်အတွက် ဝိပဿနာဉာဏ်ကို ထက်မြက်စေမယ့် အလွန် အဖိုးတန်တဲ့ အရှုခံ အာရုံတွေပါ။ “ငါနဲ့ သူ” ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို တိခနဲ ဖြတ်ပြီး၊ တွေးလိုက်တိုင်း၊ ကြားလိုက်တိုင်း၊ ခံစားလိုက်တိုင်း ပေါ်လာတဲ့ “ပစ္စုပ္ပန် ခန္ဓာငါးပါး” တို့ရဲ့ အစားထိုး ဖြစ်ပျက် ချုပ်ငြိမ်းနေမှုကိုသာ စူးစိုက် လေ့လာပါ။

ခန္ဓာငါးပါး ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြု မြင်တွေ့ရတဲ့အခါ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် “ငါ” လို့ စွဲထားတဲ့ ဒိဋ္ဌိအစွဲကြီး အမြစ်ပြတ် ပြုတ်ကျပြီး အရိယာအဖြစ်သို့ ဧကန်မလွဲ ရောက်ရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အမှန်တရားသည်သာ လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်သည်။