နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှုကိစ္စ တာဝန်တွေကို မနားမနေ ထမ်းဆောင်ရင်း တစ်ဖက်ကလည်း သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ဖို့ ဝိပဿနာတရားကို လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ အိမ်ရှင်မ၊ မိခင်၊ ဥပါသိကာမများ အားလုံးအတွက် ဒီဆောင်းပါးကို အထူးရည်ရွယ် ရေးသားလိုက်ပါတယ်။

လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ဆိုတာ ဖောက်ပြန်တတ်တဲ့ ရုပ်တရား (ရူပက္ခန္ဓာ) ဖြစ်တဲ့အတွက် နေ့စဉ် ရက်ဆက် အလုပ်တွေ လုပ်လာတဲ့အခါ၊ ဒါမှမဟုတ် ရာသီဥတု အပြောင်းအလဲ ကြုံလာတဲ့အခါ ဖျားနာခြင်း၊ ခေါင်းကိုက်ခြင်း၊ ခါးနာခြင်း၊ ကိုယ်လက် ကိုက်ခဲခြင်း ဆိုတဲ့ ဝေဒနာတွေဟာ မလွဲမသွေ ဝင်ရောက်လာတတ်ပါတယ်။ အိမ်ရှင်မ တစ်ယောက်အတွက် အခက်ခဲဆုံး အချိန်ကတော့ ကိုယ်တိုင် နေမကောင်း ဖြစ်နေပေမယ့်၊ မိသားစု စားဝတ်နေရေးအတွက် မလွှဲမရှောင်သာ မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်ရတာ၊ အိမ်အလုပ်တွေ ဆက်လုပ်နေရတဲ့ အချိန်ပါပဲ။

ခေါင်းက ကိုက်၊ ခါးက နာနေတဲ့ ကြားထဲက ဟင်းအိုးမွှေနေရတဲ့အခါ ယောဂီရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဘယ်လို ခံစားချက်မျိုး ပေါ်လာတတ်ပါသလဲ။ “ငါ နေမကောင်းတာတောင် နားခွင့် မရဘူး၊ ငါ့မှာတော့ အရမ်းကို ခံစားနေရပြီ၊ ဘယ်သူမှလည်း မကူညီကြဘူး” ဆိုတဲ့ သိမ်ငယ်စိတ်၊ ညည်းတွားစိတ်၊ ဒေါသစိတ်တွေဟာ မျက်ရည်ကျချင်လောက်အောင်ကို အလိုလို ထွက်ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။

ဒီလို ခံစားရတာဟာ မိခင်၊ ဇနီး တစ်ယောက်အနေနဲ့ သိပ်ကို သဘာဝကျသလို၊ အလွန်လည်း ကိုယ်ချင်းစာစရာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ့် ဝိပဿနာ ယောဂီတစ်ယောက် အနေနဲ့ ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့၊ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုကို စိတ်ကပါ လိုက်ပြီး ပူလောင်နေတာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် “ဒုတိယမြား” နဲ့ ထပ်မံ ထိုးစိုက်နေတယ် ဆိုတာကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း သိမြင်ဖို့ လိုအပ်လာပါပြီ။ ဒီဆောင်းပါးမှာ နေမကောင်းတဲ့ အချိန် အလုပ်လုပ်ရတဲ့အခါ ဝင်လာတတ်တဲ့ “ငါ ခံစားနေရတယ်” ဆိုတဲ့ ပညတ်ဇာတ်လမ်းတွေကို ဘယ်လို တိခနဲ ဖြတ်တောက်မလဲ၊ ပြီးရင် အဲဒီ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုကို သိနေတဲ့ “နာသိစိတ် (ကာယဝိဉာဏ်)” ရဲ့ အစားထိုး ဖြစ်ပျက် ချုပ်ငြိမ်းသွားပုံကို ဝိပဿနာ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲထည့်ပြီး ဘယ်လို အသေးစိတ် စောင့်ကြည့်ရမလဲ ဆိုတာကို လမ်းညွှန်ပေးသွားပါမယ်။

၁။ ပထမမြား နှင့် “ငါ ခံစားရသည်” ဟူသော ဒုတိယမြား၏ လှည့်စားမှု

မြတ်စွာဘုရားရှင်က လူသားတွေ ခံစားရတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခကို မြားနှစ်စင်းနဲ့ ဥပမာပေး ဟောကြားတော်မူခဲ့ပါတယ်။ နေမကောင်းလို့ ခေါင်းကိုက်တာ၊ ခါးနာတာ၊ ဖျားနာတာတွေဟာ ရုပ်ခန္ဓာရှိရင် ရှောင်လွှဲလို့မရဘဲ အားလုံး ခံစားရမယ့် “ပထမမြား (ရုပ်၏ ဖောက်ပြန်မှု)” ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ဖောက်ပြန်မှုအပေါ်မှာ စိတ်က ဖန်တီးလိုက်တဲ့ “ပညတ်ဇာတ်လမ်း” တွေကသာ ယောဂီကို တကယ် ငရဲကျစေတာ ဖြစ်ပါတယ်။

အမှန်တကယ် ဖြစ်နေတဲ့ အရှိတရား (ပရမတ်): ခေါင်းကိုက်တယ်၊ ခါးနာတယ် ဆိုတာ တကယ့် သဘာဝတရား အနေနဲ့ ကြည့်ရင် ပထဝီ (ခက်မာခြင်း)၊ တေဇော (ပူလောင်ခြင်း)၊ ဝါယော (တင်းကြပ်ခြင်း) စတဲ့ ရုပ်တရားတွေရဲ့ ဖောက်ပြန်မှု သက်သက်ပါ။ အဲဒီ ဖောက်ပြန်မှုကို စိတ်က သွားသိလိုက်တဲ့အခါ “နာသိစိတ် (ကာယဝိဉာဏ်)” ဆိုတဲ့ နာမ်တရားလေး တစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။ ဒါဟာ ရုပ်နဲ့ နာမ် အလုပ်လုပ်သွားတာ သက်သက်ပါ။

စိတ်က ဖန်တီးလိုက်တဲ့ ဇာတ်လမ်း (ပညတ်): ဒါပေမဲ့ ဉာဏ်မပါတဲ့စိတ်က အဲဒီလို မမြင်ပါဘူး။ “ငါ ဖျားနေပြီ၊ ငါ့ ခေါင်းတွေ အရမ်း ကိုက်နေပြီ” ဆိုပြီး “ငါ” ကို ဗဟိုပြုလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတာနဲ့ “ဒီလို နာနေတာတောင် ငါ အလုပ် လုပ်နေရတယ်၊ ငါ့ဘဝက သနားစရာ ကောင်းလိုက်တာ” ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင်ကို အခိုင်အမာ ထည့်သွင်းလိုက်ပါတယ်။

“ငါ” ပါလာပြီ ဆိုတာနဲ့၊ အဲဒီ နာကျင်မှုကို မလိုလားတဲ့စိတ်၊ မိသားစုအပေါ် မကျေနပ်တဲ့စိတ် (ဒေါသ၊ ဒေါမနဿ) တွေဟာ မလွဲမသွေ နောက်က လိုက်လာပါတယ်။ ရုပ်ခန္ဓာက နာကျင်တာက ပထမမြား ဖြစ်ပေမယ့်၊ “ငါ ခံစားနေရတယ်” ဆိုပြီး တွေးတော ညည်းတွား ပူလောင်နေတာကတော့ ယောဂီကို သံသရာ ဝဋ်ဆင်းရဲထဲ ဆွဲချနေတဲ့ တကယ့် “ဒုတိယမြား” (စိတ်၏ ဆင်းရဲခြင်း) ပါပဲ။ ရုပ်က ဖျားတာကို ဆေးသောက်ရင် ပျောက်နိုင်ပေမယ့်၊ စိတ်က ဒေါသနဲ့ ဖျားနာနေရင်တော့ ဝိပဿနာဉာဏ် ဆေးနဲ့ ကုသမှသာ ပျောက်ကင်းနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

၂။ ဇာတ်လမ်းကို ဖြတ်၍ “နာသိစိတ် (ကာယဝိဉာဏ်)” ကို ဓာတ်ခွဲခန်းသွင်းခြင်း

ဒီတော့ နေမကောင်းတဲ့ကြားက အိမ်အလုပ် လုပ်နေရလို့ “ငါတော့ ခံစားနေရပြီ၊ ငါတော့ ပင်ပန်းပြီ” ဆိုတဲ့ သိမ်ငယ်စိတ်၊ ဒေါသစိတ် ပေါ်လာပြီ ဆိုတာနဲ့…

“ဪ… ညည်းတွားတဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား၊ သနားစရာလို့ တွေးနေတဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား” လို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိဘဲ သတိကပ်လိုက်ပါ။

“ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မကူဘူး” စတဲ့ အတွေးဇာတ်လမ်းနောက်ကို ဆက်မလိုက်ပါနဲ့။ အဲဒီ ဇာတ်လမ်းကို တိခနဲ ဖြတ်ချလိုက်ပါ။ ပြီးရင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထင်ရှားစွာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အဲဒီ နာကျင်မှု ဝေဒနာကိုပဲ ဝိပဿနာ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲ ထည့်ပြီး အောက်ပါအတိုင်း အသေးစိတ် လေ့လာကြည့်ပါ-

အရှုခံကို ပြောင်းခြင်း: “ခေါင်းကိုက်တယ်၊ ခါးနာတယ်” လို့ ပညတ်နာမည် မတပ်ပါနဲ့။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ “တင်းကြပ်တဲ့ သဘော၊ ထိုးကျင်တဲ့ သဘော၊ ပူလောင်တဲ့ သဘော” ကို ဓာတ်သဘာဝ (ရုပ်တရား) သက်သက် အဖြစ်သာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပါ။

သိစိတ်ကို ဖမ်းခြင်း: အဲဒီလို ထိုးကျင်တဲ့ သဘောကို သိလိုက်တဲ့အခါ “နာတယ်” လို့ ချက်ချင်း သိလိုက်တဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒါဟာ အဘိဓမ္မာ သဘောအရ “ကာယဝိဉာဏ် (နာကျင်မှုကို သိသောစိတ်)” ပါပဲ။ “ငါ” က နာနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဖောက်ပြန်မှု (ရုပ်) ကြောင့် ပေါ်လာတဲ့ “နာသိစိတ် (နာမ်)” သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

၃။ “နာသိစိတ်” ၏ ဖြစ်မှုပျက်မှုကို လက်တွေ့ ပြတ်ပြတ်သားသား ရှုမှတ်ခြင်း

ဒီအဆင့်ဟာ ယောဂီတွေအတွက် ဒုက္ခဝေဒနာကို အသုံးချပြီး ဉာဏ်အလင်းပွင့်စေမယ့် အရေးကြီးဆုံး အဆင့် ဖြစ်ပါတယ်။ “နာတယ်လို့ သိတဲ့စိတ်” ဟာ အမြဲတမ်း တစ်ဆက်တည်း တည်ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့အလိုလို အစားထိုး ပျက်ကျသွားတယ် ဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် ဉာဏ်နဲ့ မြင်အောင် ကြည့်ရပါမယ်။

လက်တွေ့ ရှုမှတ်ပုံ အဆင့်ဆင့်:

ဖြစ်ခြင်း: နေမကောင်းတဲ့ကြားက ဟင်းအိုးကို လှမ်းမွှေလိုက်တယ်။ ခါးကနေ “ထိုးကျင်တဲ့ သဘော” ကို သိလိုက်တဲ့ “နာသိစိတ် (ကာယဝိဉာဏ်)” လေး တစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာတယ်။

အစားထိုးခြင်း / ပျက်ခြင်း: အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဟင်းအိုးထဲက ဆီဟပ်လို့ လက်ကို ပူကနဲ သွားဖြစ်တယ်။ အဲဒီအခါ လက်က “ပူတဲ့သဘော” ကို သိလိုက်တဲ့ “သိစိတ်အသစ်” တစ်ခု ချက်ချင်း အစားထိုး ပေါ်လာတယ်။

ဉာဏ်ဖြင့် ဓာတ်ခွဲခြင်း: လက်က ပူတာကို သိလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာပဲ၊ စောစောက ခါးကို နာတယ်လို့ သိနေတဲ့ “နာသိစိတ်ဟောင်း” ကလေးဟာ အခု လက်ရှိမှာ ဆက်ပြီး သိနေသေးသလား လို့ ဉာဏ်နဲ့ မေးကြည့်ပါ။ လုံးဝ (လုံးဝ) မရှိတော့ပါဘူး။ အဲဒီ နာသိစိတ်ကလေးဟာ အဲဒီနေရာမှာတင် သေဆုံး (ချုပ်ငြိမ်း) သွားပါပြီ။

ထပ်မံ အစားထိုးခြင်း: ပြီးတော့ ဟင်းအိုးထဲက အသံကို “ကြားသိစိတ်” ဝင်လာပြန်တယ်။ ခါးနာတဲ့စိတ်ရော၊ လက်ပူတဲ့ စိတ်ရော မရှိတော့ဘူး။ ပြီးမှ ခါးက ထပ်နာလာရင် “နာသိစိတ် အသစ်” ထပ်ပေါ်လာပြန်တယ်။

ဒီလိုနဲ့ နေမကောင်းဘဲ အလုပ်လုပ်နေရတဲ့ အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာတင်၊ “ခါးနာတာကို သိတဲ့စိတ်” ပေါ်လာလိုက် ပျက်သွားလိုက်၊ “လက်လှုပ်ရှားတာကို သိတဲ့ ထိသိစိတ်” ပေါ်လာလိုက် ပျက်သွားလိုက်၊ “ဟင်းအိုးကို ကြည့်တဲ့ မြင်သိစိတ်” ပေါ်လာလိုက် ပျက်သွားလိုက်နဲ့၊ ဝိဉာဏ်စိတ်ကလေးတွေဟာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အလွန် လျင်မြန်တဲ့ နှုန်းနဲ့ ဖြစ်လိုက်၊ ပျက်လိုက်၊ အစားထိုးလိုက် ဖြစ်နေတာကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း မြင်လာပါလိမ့်မယ်။

“တစ်ချိန်လုံး ခံစားနေရတဲ့ ငါ” ဆိုတာ အကောင်အထည်ကြီး အနေနဲ့ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ နာကျင်မှုကို သိတဲ့ စိတ်အစဉ်တန်းကြီး ပေါ်လာလိုက်၊ ပျက်သွားလိုက် သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

၄။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခြင်း (ရှုဉာဏ်ဖြင့် နှလုံးသွင်းခြင်း)

ဒီလို ဝိဉာဏ်စိတ်ကလေးတွေ တရစပ် ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကို ဉာဏ်မျက်စိနဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လာပြီဆိုရင်၊ ယောဂီရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပြတ်သားတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု (Insight) ကျလာပါလိမ့်မယ်။

“ဪ… ဖျားနာနေတာ၊ ကိုက်ခဲနေတာ ငါ မဟုတ်ဘူး။ ရုပ်တရားတွေက သူ့သဘောသူ ဆောင်ပြီး ဖောက်ပြန်နေတာပဲ။ အဲဒီ ဖောက်ပြန်မှုကို သိနေတဲ့ ‘နာသိစိတ်’ ကလေး ကိုယ်တိုင်ဟာလည်း မြဲတာ မဟုတ်ဘူး၊ ပေါ်လာပြီးတာနဲ့ တခြားသိစိတ်တွေ ဝင်လာရင် ချက်ချင်း အစားထိုး ပျက်စီးသွားတာပဲ။ အဲဒီလို ခဏလေးတောင် မမြဲတဲ့ ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်ကြီးကို ‘ငါ ခံစားနေရတယ်’ လို့ တွေးပြီး ဒေါသထွက်နေတာဟာ၊ ဒုတိယမြားနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်စိုက်နေသလိုပါလား။ အရာရာဟာ ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်စီးသွားကြတာ ချည်းပါပဲလား။ စိတ်တွေဟာ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေခြင်းသာ ရှိပါလား။”

ဒီလို “ဖြစ်ပျက်” ကို တည့်တည့်မြင်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ၊ “ငါ ခံစားရတယ်၊ ငါ သနားစရာပဲ” ဆိုတဲ့ ညည်းတွားစိတ်၊ ဒေါသစိတ်တွေဟာ မှီခိုစရာ “ငါ” မရှိတော့တဲ့အတွက် အလိုလို အရည်ပျော် ကျသွားပါလိမ့်မယ်။ ရုပ်ခန္ဓာကြီးကတော့ ဆက်လက် ဖျားနာချင် ဖျားနာနေပါလိမ့်မယ် (ပထမမြား)။ ဒါပေမဲ့ ယောဂီရဲ့ စိတ်ကတော့ ဒုက္ခဝေဒနာကို အပေါ်စီးကနေ စောင့်ကြည့်နိုင်တဲ့ “ဥပေက္ခာ (အလယ်အလတ် သာတူညီမျှ ရှုမြင်နိုင်သော စိတ်)” ဖြင့် ယှဉ်လျက်သား ဖြစ်နေပြီး၊ ဒုတိယမြားရဲ့ ဒဏ်ရာမှ လွတ်ကင်းသွားပါလိမ့်မယ်။

၅။ အနတ္တကို နားလည်ခြင်းနှင့် အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် အားထုတ်ခြင်း

အနတ္တ ဆိုတာ ပြုလုပ်သူ (Doer) အကောင်အထည် မရှိဘူးလို့ ပြောတာပါ။ ခန္ဓာကိုယ် ဖျားနာနေပေမယ့် မိသားစုအတွက် မလွှဲမရှောင်သာ လုပ်ရမယ့် တာဝန် (Action) ကို ရှောင်လွှဲရမယ် လို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သို့သော် အဲဒီလို လုပ်ဆောင်တဲ့အခါ “ငါ နာနေရတယ်” ဆိုတဲ့ ညည်းတွားတဲ့ ဒေါသမြားတွေ ကင်းကင်းနဲ့ ပြုလုပ်နိုင်ဖို့ အတွက် “အဓိပတိတရားလေးပါး” ကို အပြည့်အဝ တပ်ဆင်ရပါမယ်။

ဆန္ဒ (Chanda): ဒုက္ခဝေဒနာကို ညည်းတွားခြင်း (ဒေါသ) မှ ကင်းစင်ပြီး၊ ကြည်လင်သော ဉာဏ်ဖြင့် ဤတာဝန်ကို ပြီးမြောက်လိုသော ပြင်းပြသည့် ဆန္ဒ။

စိတ္တ (Citta): နေမကောင်းဘဲ အလုပ်လုပ်နေစဉ် ပေါ်လာသမျှသော ဖောက်ပြန်မှု (ရုပ်) နှင့် “နာသိစိတ် (ကာယဝိဉာဏ်)” တို့၏ အစားထိုး ဖြစ်ပျက်မှု အပေါ်သို့သာ မလွတ်တမ်း စူးစိုက်ထားသော စိတ်။

ဝီရိယ (Viriya): “ငါ ခံစားနေရတယ်” စတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေ ဝင်လာတိုင်း၊ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကို ပယ်ခွာပြီး ပစ္စုပ္ပန် ဖြစ်ပျက်ဆီသို့ မဆုတ်မနစ် ပြန်ဆွဲခေါ်နေသော၊ ဝေဒနာကို အန်တုနိုင်သော ကြိုးစားအားထုတ်မှု ဝီရိယ။

ဝီမံသာဉာဏ် (Vimamsa): “ငါ ညည်းတွားပြီး ဒုတိယမြား စိုက်နေတာလား” သို့မဟုတ် “နာသိစိတ်ရဲ့ ဖြစ်ပျက်ကို ဉာဏ်နဲ့ သက်သက် ကြည့်ပြီး တာဝန်ကို လုပ်ဆောင်နေတာလား” ဆိုသည်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခွဲခြား စစ်ဆေးနေသော ဉာဏ်။

ဒီ အဓိပတိတရား လေးပါးကို တပ်ဆင်ထားတဲ့ အိမ်ရှင်မ ယောဂီဟာ၊ ခန္ဓာကိုယ် ဘယ်လောက်ပဲ ဖျားနာ ကိုက်ခဲနေပါစေ၊ မလွှဲမရှောင်သာ လုပ်ရမယ့် အလုပ်တွေကို ညည်းတွားခြင်း ကင်းစွာနဲ့ လုပ်ဆောင်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် “ငါ ဒုက္ခရောက်နေသည်” ဟူသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး လုံးဝ ရှိမည် မဟုတ်ဘဲ၊ ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်ကို လေ့လာရင်း ဝေဒနာကို ဉာဏ်ဖြင့် ကျော်လွှားနိုင်မည်သာ ဖြစ်သည်။

နိဂုံးချုပ်

တရားအားထုတ်တယ် ဆိုတာ ကျန်းမာရေး ကောင်းမှ၊ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နိုင်မှ ရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ နေမကောင်းလို့ ကိုယ်လက်တွေ ကိုက်ခဲ နာကျင်နေတဲ့ အချိန်၊ အဲဒီကြားထဲက အလုပ်လုပ်နေရတဲ့ အချိန်မှာ ပေါ်လာတဲ့ နာသိစိတ်ကလေးအပေါ်မှာ အရှိကို အရှိအတိုင်း ဉာဏ်နဲ့ ဓာတ်ခွဲနိုင်ရင် အဲဒါ အမြင့်ဆုံး ဝိပဿနာပါပဲ။

ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အိမ်ရှင်မ မိခင်အပေါင်းတို့ ခင်ဗျာ…

နေမကောင်းချိန် အိမ်မှုကိစ္စ လုပ်ရတာကို “ငါ ခံစားနေရတယ်” ဆိုတဲ့ ဒုတိယမြားနဲ့ ထပ်မံ မစိုက်ပါနဲ့တော့။ အဲဒီ နာကျင်မှု ဝေဒနာတွေဟာ သင့်အတွက် ဝိပဿနာဉာဏ်ကို အထွတ်အထိပ် ရောက်အောင် တွန်းပို့ပေးမယ့် အလွန် အဖိုးတန်တဲ့ အရှုခံ အာရုံတွေပါ။ “ငါ နာနေတယ်” ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို တိခနဲ ဖြတ်ပြီး၊ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုကို သိလိုက်တိုင်း ပေါ်လာတဲ့ “နာသိစိတ် (ကာယဝိဉာဏ်)” တွေရဲ့ အစားထိုး ဖြစ်ပျက် ချုပ်ငြိမ်းနေမှုကိုသာ စူးစိုက် လေ့လာပါ။

စိတ်တွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြု မြင်တွေ့ရတဲ့အခါ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် “ငါ” လို့ စွဲထားတဲ့ ဒိဋ္ဌိအစွဲကြီး အမြစ်ပြတ် ပြုတ်ကျပြီး သောတာပန်အဖြစ်ကို ဧကန်မလွဲ ရောက်ရှိမှာဖို့ ခြေတလှမ်း နီးစပ်လာမှာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အမှန်တရားသည်သာ လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်သည်။