နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှာ အနားယူရင်း ဝိပဿနာတရား လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ မိဘ၊ အဘိုးအဘွား ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ ခင်ဗျာ…

အားလပ်ရက် ပိတ်ရက်တွေဆိုတာ အိမ်တိုင်းမှာ လူစည်ကားချင်မှ စည်ကားပါလိမ့်မယ်။ သားသမီးတွေက ကိုယ့်အလုပ်၊ ကိုယ့်ကိစ္စနဲ့ မအားလပ်လို့ မလာနိုင်တဲ့အခါမျိုး၊ အိမ်ကြီးထဲမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတဲ့ အခါမျိုးတွေ ရှိတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလို အချိန်မှာ “လာများ လာမလား” ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်စိတ်ကလေး ပေါ်လာတတ်သလို၊ တကယ် မရောက်လာတဲ့အခါမှာလည်း “ငါ့မှာတော့ အဖော်မရှိဘူး” ဆိုပြီး ဝမ်းနည်းဆွေးမြေ့တဲ့စိတ်တွေ အလိုလို ဝင်လာတတ်ပါတယ်။

ဒီဆောင်းပါးမှာ အဲဒီလို မျှော်လင့်စိတ် (လောဘ) နဲ့ ဆွေးမြေ့စိတ် (ဒေါသ) တွေကို ပညတ်ဇာတ်လမ်းတွေထဲ ဆက်မမျောစေဘဲ၊ ပစ္စုပ္ပန် “ဝိဉာဏ်” အရှိတရားသက်သက်ဖြင့် ဖြတ်တောက် လေ့လာပုံကို လမ်းညွှန်ပေးသွားပါမယ်။

၁။ “သညာ” က ဖန်တီးသော အထီးကျန်ဇာတ်လမ်း

လူမစည်ကားတဲ့ အားလပ်ရက်မှာ ပူလောင်မှုတွေ စတင်တာဟာ “သညာ” (မှတ်သားမှု) ကြောင့်ပါ။ အတိတ်က သားမြေးတွေနဲ့ ဆူဆူညံညံ ပျော်ခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေကို သညာက ပြန်ဖော်ပြပေးပြီး၊ လက်ရှိ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အခြေအနေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီအခါမှာ “ငါ တစ်ယောက်တည်းပါလား” ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့အတူ အထီးကျန်ဆွေးမြေ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းကြီး စတင်ပါတော့တယ်။

မျှော်လင့်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဆွေးမြေ့တာပဲ ဖြစ်ဖြစ် အဲဒီစိတ်တွေရဲ့ အခြေခံမှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲက အခိုင်အမာ နေရာယူထားပါတယ်။ “ငါ မျှော်တယ်၊ ငါ ဝမ်းနည်းတယ်” လို့ ထင်မှတ်နေသရွေ့ အဲဒီ ပညတ်အာရုံတွေကနေ တစ်ဖဝါးမှ ခွာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘဲ အကုသိုလ်တွေသာ တရစပ် ပွားများနေပါလိမ့်မယ်။

၂။ ဇာတ်လမ်းကို ဖြတ်၍ “ဝိဉာဏ်” ဖြင့် လေ့လာခြင်း

ဒီလို ဆွေးမြေ့တဲ့စိတ် ဝင်လာပြီဆိုရင် အတွေးဇာတ်လမ်းကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပါ။ “သူတို့ မလာဘူး၊ ငါ တစ်ယောက်တည်း” ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေကို စိတ်ထဲကနေ လွှတ်ချလိုက်ပါ။

ပြီးရင် ကိုယ့်ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ လေးလံတဲ့ သဘောလေး၊ ဝမ်းနည်းနေတဲ့ သဘောလေးကို “ဪ… ဆွေးမြေ့တဲ့စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား” လို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိဘဲ ဉာဏ်နဲ့ စောင့်ကြည့် လေ့လာလိုက်ပါ။ အဲဒီလို ဇာတ်လမ်းကို ဖြတ်ပြီး အရှိတရားကို သိလိုက်တဲ့ အသိဟာ ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်မှာ ပေါ်လာတဲ့ “သိစိတ် (ဝိဉာဏ်)” ပါပဲ။

၃။ စိတ်တို့၏ ဖြစ်မှုပျက်မှုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ရှုမှတ်ခြင်း

ဝမ်းနည်းတဲ့စိတ်ကို ဉာဏ်နဲ့ သိလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ အဲဒီ ဝမ်းနည်းစိတ်ဟာ မှီခိုစရာ “ငါ” မရှိတော့တဲ့အတွက် အရှိန်သေပြီး ချက်ချင်း ပျက်ကျသွားပါလိမ့်မယ်။ ဒီနေရာမှာ ပိုပြီး အရေးကြီးတာက အဲဒီ ဝမ်းနည်းစိတ်ကို လိုက်သိနေတဲ့ “သိစိတ် (ဝိဉာဏ်)” လေး ကိုယ်တိုင်ကို ဉာဏ်နဲ့ ဆက်လက် လေ့လာကြည့်ဖို့ပါပဲ။

ဝမ်းနည်းစိတ်ကလည်း ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားသလို၊ အဲဒါကို သိလိုက်တဲ့ ဝိဉာဏ်စိတ်လေးဟာလည်း ဖြစ်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း အစားထိုး ပျက်သွားတာပါပဲ။ “ဆွေးမြေ့နေတဲ့ ငါ” လည်း မရှိဘူး၊ “စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ငါ” လည်း မရှိပါဘူး။ စိတ်တွေဟာ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေခြင်းသာ ရှိပါတယ်။ စိတ်တွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်အောင် ကြည့်ရပါမယ်။

၄။ အနတ္တကို နားလည်ခြင်းနှင့် အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် အားထုတ်ခြင်း

ဒီလို အရာရာဟာ ငါ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့အကြောင်းနဲ့သူ ဖြစ်ပြီးပျက်နေတဲ့ ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်တွေ သက်သက်ပဲလို့ သဘောပေါက်လာတဲ့အခါ၊ အထူးသတိထားရမယ့် အချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ “အနတ္တ” ဆိုတာဟာ “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒကို ရှောင်ကြဉ်ရမယ့် အကြောင်း အထူး လိုအပ်ပါတယ်။ ငါ မဟုတ်တာ မှန်ပေမယ့် ဆင်းရဲဒုက္ခကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက်၊ အဓိပတိတရားလေးပါး နဲ့ပြည့်စုံရင် မိမိလိုတာ ပြည့်ပါတယ်။

ဆွေးမြေ့ပူလောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ၊

စိတ်ရဲ့ ဖြစ်ပျက်အပေါ် မလွတ်တမ်း စူးစိုက်တဲ့ စိတ္တ၊

မျှော်လင့်စိတ်၊ ဆွေးမြေ့စိတ် ဝင်လာတိုင်း ချက်ချင်း သတိကပ်တဲ့ ဝီရိယ၊

ဇာတ်လမ်းနဲ့ အရှိတရားကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခွဲခြားသိမြင်တဲ့ ဝီမံသာဉာဏ်…

ဒီစွမ်းအင်လေးပါးကို အပြည့်အဝ တပ်ဆင်ပြီး၊ လူမစည်ကားတဲ့ အားလပ်ရက်ကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးဘဲ မိမိရဲ့ ဝိဉာဏ်ဖြစ်ပျက်မှုကို အဆက်မပြတ် လေ့လာနေရပါမယ်။

နိဂုံးချုပ်

ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အပေါင်းတို့ ခင်ဗျာ… အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း တိတ်ဆိတ်စွာ နေရတဲ့အချိန်ဟာ သညာကို အသုံးချပြီး ဆွေးမြေ့နေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါဟာ အနှောင့်အယှက် ကင်းကင်းနဲ့ တရားအားထုတ်ဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပါပဲ။ မျှော်လင့်စိတ်၊ ဆွေးမြေ့စိတ် ပေါ်လာတိုင်း ပစ္စုပ္ပန် ဝိဉာဏ်နဲ့ ဖြတ်တောက်ပြီး လေ့လာပါ။ စိတ်တွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြု မြင်တွေ့ရတဲ့အခါ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် “ငါ” လို့ စွဲထားတဲ့ ဒိဋ္ဌိအစွဲကြီး ပြုတ်ကျပြီး သောတာပန်အဖြစ်ကို ဧကန်မလွဲ ရောက်ရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အမှန်တရားသည်သာ လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်သည်။