ဝိပဿနာ ကျင့်စဉ်ဆိုတာ အထူးအဆန်း မဟုတ်ပါဘူး။ မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်း၊ လျှာ၊ ကိုယ် ကနေ အာရုံတွေနဲ့ ထိတွေ့လိုက်တိုင်း အရှိကို အရှိအတိုင်း လေ့လာကြည့်တဲ့ အလုပ်ပါ။
အသံဆူညံတာကို ကြားလိုက်တဲ့အခါ “ငါ နားငြီးတယ်” လို့ ချက်ချင်း ဒေါသမထွက်ခင်၊ နားနဲ့ အသံ ထိတွေ့ပြီး ကြားသိတဲ့ ဝိဉာဏ်လေး ပေါ်လာတာကို အရင် သိအောင် လုပ်ကြည့်ပါ။ အသံကို သွားမတားပါနဲ့။ ကိုယ့်ဆီမှာ ပေါ်လာတဲ့ ကြားသိစိတ်ကလေးကိုပဲ ဝင်မစွက်ဖက်ဘဲ ကြည့်နေလိုက်ပါ။ အဲဒီနောက်မှာ ပေါ်လာတဲ့ မကျေနပ်တဲ့ သဘောလေးကိုလည်း အသာလေး ဆက်ကြည့်ပေးပါ။
အဲဒီလို ထိတွေ့မှုနဲ့ သိမှုကြားမှာ “ငါ” မပါဘဲ ကြည့်တတ်လာရင်၊ ဘယ်အာရုံကမှ ကိုယ့်ကို လာပြီး မနှိပ်စက်နိုင်တော့ပါဘူး။
အာရုံတစ်ခုနဲ့ ထိတွေ့တိုင်း ချက်ချင်း မတုံ့ပြန်ဘဲ၊ အသိသက်သက်လေးနဲ့ အရင်ဆုံး စောင့်ကြည့်လို့ ရပါသလား?
Leave a Reply