====================================

ကျွန်တော်တို့ အားလုံးမှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ ခံစားချက်ကြီးက အမြဲကပ်ပါနေပါတယ်။ “ငါ စားတယ်”၊ “ငါ သွားတယ်”၊ “ငါ့ပစ္စည်း” ဆိုပြီးတော့ပေါ့။ ဒီ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကပဲ ကျွန်တော်တို့ကို သံသရာထဲမှာ လှည့်ပတ်နေစေတာပါ။

တကယ်တော့ သောတာပန်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ထူးခြားတဲ့ တန်ခိုးတွေ ရတာမဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် “ငါ” လို့ ထင်နေတဲ့ အမြင်မှား (ဒိဋ္ဌိ) ပြုတ်သွားတာကိုပဲ ဆိုလိုတာပါ။

ဒါကို နားလည်ဖို့ စာတွေအများကြီး ဖတ်နေစရာမလိုပါဘူး။ လက်တွေ့မှာပဲ ကြည့်ကြည့်ပါ။

ခုနက စိတ်ဆိုးသွားတဲ့ “ငါ” က ခုဘယ်မှာလဲ?

ခုနက ပျော်နေတဲ့ “ငါ” ကော ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ?

စိတ်ဆိုတာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်ရင် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ ချုပ်ပျောက်သွားတာပါ။ ခိုင်မြဲတဲ့ “ငါ” ဆိုတာ ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာလို့မရပါဘူး။ ရုပ်နဲ့ နာမ်ရဲ့ အလုပ်လုပ်နေမှု သက်သက်ပဲ ရှိပါတယ်။

ကျွန်တော်တို့က ဒါကို “ငါ” လို့ သွားသိမ်းပိုက်လိုက်တဲ့အခါ “ငါ့စိတ်” ဖြစ်သွားပြီး ပူလောင်ရပါတယ်။ “ငါ” ဆိုတာ တကယ်မရှိဘူးလို့ ဉာဏ်နဲ့ တည့်တည့်မြင်သွားတဲ့နေ့ဟာ သောတာပန်ဖြစ်တဲ့နေ့ပါပဲ။ အဲဒီမြင်မှုက ယုံကြည်ချက်မဟုတ်ဘူး၊ ကိုယ်တိုင် မြင်ရတဲ့ အမှန်တရားပါ။

ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုထက် ကိုယ်တိုင် မြင်အောင်ကြည့်ဖို့က ပိုအရေးကြီးပါတယ်။ အမှန်တရားဟာ ဘယ်သူ့ဆီမှာမှ ရှိမနေဘူး၊ ကိုယ့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်ထဲမှာပဲ အမြဲရှိနေပါတယ်။

နားလည်ချင်ရင် ကိုယ်တိုင်ကြည့်ဖို့ လိုပါတယ်။