နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှာ အနားယူရင်း ဝိပဿနာတရား လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ မိဘ၊ အဘိုးအဘွား ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ ခင်ဗျာ…

ပိတ်ရက်တွေမှာဖြစ်စေ၊ နေ့လည်ခင်း အချိန်တွေမှာဖြစ်စေ အိမ်မှာ ကလေးတွေ ဆော့ကစားတဲ့အသံ၊ တီဗွီအသံ၊ စကားပြောသံတွေ ဆူညံနေတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလို အချိန်မျိုးမှာ တရားထိုင်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ ယောဂီတော်တော်များများဟာ “ငါ တရားအားထုတ်နေတာကို သူတို့က ဆူညံပြီး နှောင့်အယှက် ပေးနေကြတယ်” ဆိုပြီး ဒေါသစိတ်တွေ ဝင်လာတတ်ပါတယ်။ တိတ်ဆိတ်မှုကို လိုချင်တဲ့ လောဘနဲ့၊ ဆူညံမှုကို မကျေနပ်တဲ့ ဒေါသကြားမှာ ယောဂီဟာ တရားမရဘဲ ပူလောင်မှုသာ ရတတ်ပါတယ်။

ဒီဆောင်းပါးမှာ အဲဒီလို ဆူညံတဲ့ အသံတွေအပေါ်မှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲကို ခွာချပြီး၊ အဲဒီအသံတွေကိုပဲ ဝိပဿနာဉာဏ်နဲ့ ဘယ်လို ပြောင်းလဲ လေ့လာစောင့်ကြည့်ရမလဲ ဆိုတာကို လမ်းညွှန်ပေးသွားပါမယ်။

၁။ အသံသည် အနှောင့်အယှက် မဟုတ်၊ ပညတ်ဇာတ်လမ်းသာ ဖြစ်သည်

တကယ့် အရှိတရားကို ကြည့်ရင် “အသံ” ဆိုတာ နားစည်ကို လာရိုက်ခတ်တဲ့ ရုပ်တရား သက်သက်ပါပဲ။ အသံက ယောဂီကို လာနှောင့်ယှက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီ ကြားလိုက်ရတဲ့ အသံပေါ်မှာ “ဒါကတော့ ကလေးတွေ အော်နေတာ၊ ဒါကတော့ တီဗွီသံ” လို့ သညာနဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဖော်ပြီး၊ “ငါ့ကို လာနှောင့်ယှက်နေတယ်” လို့ ကိုယ့်ဘက်ကနေ ပညတ်ဇာတ်လမ်း တည်ဆောက်လိုက်လို့သာ မကျေနပ်တဲ့ ဒေါသစိတ် ဖြစ်လာရတာပါ။

အသံဆိုတဲ့ ရုပ်တရားနဲ့၊ ကြားသိစိတ်ဆိုတဲ့ နာမ်တရား ကြားမှာ “ငါ” ဆိုတဲ့ ဇာတ်ကောင်ကို ထည့်လိုက်တဲ့အတွက် ပူလောင်သွားရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ မရှိတာကို အရှိလုပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကုသိုလ်ဖြစ်အောင် ဖန်တီးနေတာပါပဲ။

၂။ ဒေါသကို ခွာချ၍ “ကြားသိစိတ်” ကို လေ့လာခြင်း

အိမ်မှာ ဆူညံနေလို့ ဒေါသထွက်လာပြီဆိုရင် “ငါ့ကို နှောင့်ယှက်တယ်” ဆိုတဲ့ အတွေးကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပါ။ အပြင်က လူတွေကို သွားပြီး တိတ်တိတ်နေဖို့ အော်ငေါက်နေမယ့် အစား၊ ကိုယ့်ဆီကို ရောက်လာတဲ့ အဲဒီအသံကိုပဲ ဝိပဿနာ အရှုခံ အာရုံအဖြစ် ပြောင်းလဲ အသုံးချလိုက်ပါ။

အသံတစ်ခု ကြားလိုက်တိုင်း၊ အဲဒီအသံရဲ့ အဓိပ္ပာယ် (ဇာတ်လမ်း) နောက်ကို မလိုက်ပါနဲ့။ နားထဲကို ဝင်လာတဲ့ “ကြားသိစိတ် (သောတဝိဉာဏ်)” ကလေး ပေါ်လာတာကိုသာ “ဪ… ကြားတဲ့သဘောလေး ပေါ်လာပါလား” လို့ အရှိကို အရှိအတိုင်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိဘဲ လေ့လာကြည့်ပါ။ ဆူညံနေတဲ့ အသံတွေဟာ ကိုယ့်အတွက်တော့ တရစပ် ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ “ကြားသိစိတ်” တွေကို လေ့လာဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးကြီး တစ်ရပ် ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။

၃။ “ဝိဉာဏ်” ၏ ဖြစ်မှုပျက်မှုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ရှုမှတ်ခြင်း

အဲဒီလို ကြားသိစိတ်ကလေးကို လေ့လာလိုက်တဲ့ အခါမှာ၊ အဲဒီ “သောတဝိဉာဏ်” လေးဟာ အသံနဲ့ နား တိုက်မိတဲ့ တစ်ခဏလေးမှာသာ ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း အစားထိုး ပျက်သွားတာကို မြင်တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ အသံတွေ ဆက်တိုက် ကြားနေရတယ် ဆိုတာဟာ၊ ကြားသိစိတ်ကလေးတွေ အလွန်မြန်တဲ့ နှုန်းနဲ့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာပါ။

“ကြားနေတဲ့ ငါ” ဆိုတာ တကယ် မရှိပါဘူး။ အသံ (ရုပ်) နဲ့ ကြားသိစိတ် (ဝိဉာဏ်) သာ ရှိပါတယ်။ အဲဒီ ကြားသိစိတ်ကလေးဟာလည်း ဖြစ်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ချုပ်ငြိမ်းသွားတာပါပဲ။ စိတ်တွေဟာ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေခြင်းသာ ရှိပါတယ်။ စိတ်တွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်အောင် ကြည့်ရပါမယ်။

၄။ အနတ္တကို နားလည်ခြင်းနှင့် အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် အားထုတ်ခြင်း

ဒီလို အရာရာဟာ ငါ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့အကြောင်းနဲ့သူ ဖြစ်ပြီးပျက်နေတဲ့ ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်တွေ သက်သက်ပဲလို့ သဘောပေါက်လာတဲ့အခါ၊ “အနတ္တ” ဆိုတာဟာ “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒကို ရှောင်ကြဉ်ရမယ့် အကြောင်း အထူး လိုအပ်ပါတယ်။ ငါ မဟုတ်တာ မှန်ပေမယ့် ဒေါသအကုသိုလ်နဲ့ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက်၊ အဓိပတိတရားလေးပါး နဲ့ပြည့်စုံရင် မိမိလိုတာ ပြည့်ပါတယ်။

အသံတွေအပေါ် ဒေါသဖြစ်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ၊

ကြားသိစိတ်ရဲ့ ဖြစ်ပျက်အပေါ် စူးစိုက်တဲ့ စိတ္တ၊

အသံကြားတိုင်း ဇာတ်လမ်းမဖော်ဘဲ ချက်ချင်း သတိကပ်တဲ့ ဝီရိယ၊

အသံနဲ့ ကြားသိစိတ်ကို ခွဲခြားသိမြင်တဲ့ ဝီမံသာဉာဏ်…

ဒီစွမ်းအင်လေးပါးကို အပြည့်အဝ တပ်ဆင်ပြီး၊ ဆူညံနေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာတောင် မတုန်မလှုပ်ဘဲ ဝိဉာဏ်ရဲ့ ဖြစ်ပျက်ကို ဆက်တိုက် လေ့လာနေရပါမယ်။

နိဂုံးချုပ်

ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အပေါင်းတို့ ခင်ဗျာ… ပတ်ဝန်းကျင်က အသံတွေကို အနှောင့်အယှက်လို့ မသတ်မှတ်ပါနဲ့။ ဒေါသဖြစ်စရာ အာရုံလို့ မထင်ပါနဲ့။ အဲဒါတွေဟာ မိမိရဲ့ ဉာဏ်ကို ထက်မြက်စေမယ့် အရှုခံ အာရုံတွေသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အသံကြားတိုင်း ဇာတ်လမ်းဖြတ်ပြီး “ကြားသိစိတ် (ဝိဉာဏ်)” ၏ ဖြစ်ပျက်ကိုသာ စောင့်ကြည့်လေ့လာပါ။

စိတ်တွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြု မြင်တွေ့ရတဲ့အခါ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် “ငါ” လို့ စွဲထားတဲ့ ဒိဋ္ဌိအစွဲကြီး ပြုတ်ကျပြီး သောတာပန်အဖြစ်ကို ဧကန်မလွဲ ရောက်ရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အမှန်တရားသည်သာ လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်သည်။