ရဟန်းတော်များအတွက် မနက်လင်းလို့ အိပ်ရာကနေ မျက်စိစတင် ပွင့်လာတဲ့ အချိန်ကာလလေးဟာ ဝိပဿနာအလုပ်ကို စတင်ဖို့ အကောင်းဆုံးနဲ့ အရေးကြီးဆုံး အချိန်အခါပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အိပ်ရာက နိုးနိုးချင်းမှာပဲ ဘေးဘက်က အာရုံတွေကို အရင်မရှာဘဲ၊ မိမိသန္တာန်မှာ စတင်နိုးကြားလာတဲ့ “သိစိတ်” ကို ချက်ချင်း ဉာဏ်နဲ့ လေ့လာခြင်း အလုပ်ကို စတင်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ သေချာ မှတ်သားထားရမှာက သိစိတ် ဆိုတာ ဝိညာဉ်မဟုတ် ဝိဉာဏ် ဖြစ်တယ် ဆိုတာပါပဲ။ အဲဒီ ဝိဉာဏ်လေးက မနက်မျက်စိပွင့်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အာရုံတွေဆီကို ပြေးသွားတတ်ပါတယ်။

နိုးထစ သိစိတ်ကို အကဲခတ် လေ့လာခြင်း

မနက် မျက်စိပွင့်လာတဲ့အခါ မိမိရဲ့ စိတ်အခြေအနေက ဘယ်လိုရှိနေသလဲ ဆိုတာကို အရင်ဆုံး လေ့လာကြည့်ပါ။ ဆက်ပြီး အိပ်ချင်နေသေးတဲ့ ထိုင်းမှိုင်းတဲ့စိတ် ဖြစ်နေသလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းကိစ္စတွေကို တွေးပြီး တက်ကြွနေတဲ့စိတ် ဖြစ်နေသလား၊ မနေ့က ဖြစ်ရပ်တွေကို ပြန်တွေးနေတဲ့စိတ် ဖြစ်နေသလား ဆိုတာကို ဘာမှ ဝင်မစွက်ဖက်ဘဲ အရှိကို အရှိအတိုင်းလေး စောင့်ကြည့် လေ့လာရပါမယ်။

အိပ်ရာကနေ ထမယ်လို့ ကြံရွယ်လိုက်တဲ့အခါ ထချင်တဲ့စိတ်ကို အရင်သိအောင်လုပ်ပြီးမှ ကိုယ်ကာယကို ရွေ့လျားရပါမယ်။ သင်္ကန်းရုံတဲ့အခါ၊ မျက်နှာသစ်တဲ့အခါတွေမှာလည်း ရေရဲ့ အေးတဲ့အတွေ့ကို သိတဲ့ ဝိဉာဏ်၊ သင်္ကန်းရဲ့ အတွေ့ကို သိတဲ့ ဝိဉာဏ်လေးတွေ ဘယ်လို ဖြစ်ပေါ်ပြီး ဘယ်လို ချုပ်ပျောက်သွားသလဲ ဆိုတာကို စဉ်ဆက်မပြတ် လေ့လာနေရပါမယ်။ ဒါဟာ ရဟန်းတို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝမှာ အချိန်မရွေး ကျင့်သုံးနိုင်တဲ့ စိတ္တာနုပဿနာ ကျင့်စဉ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် တွန်းတင်ခြင်း

ဒီလို မနက်လင်းကတည်းကနေ စိတ်ရဲ့ ဖြစ်ပျက်တွေကို အစဉ်မပြတ် လေ့လာနိုင်ဖို့ ဆိုတာ ခိုင်မာတဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှု လိုအပ်ပါတယ်။ တရားအားထုတ်တဲ့ နေရာမှာ အဓိပတိတရားလေးပါး နဲ့ပြည့်စုံရင် မိမိလိုတာ ပြည့်တယ် ဆိုတာကို အမြဲ နှလုံးသွင်းထားရပါမယ်။

ဒီနေ့ တစ်နေ့တာလုံး ငါ့ရဲ့ ဝိဉာဏ်ကို မလွတ်တမ်း စောင့်ကြည့်မယ်ဆိုတဲ့ ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒ

မေ့လျော့မသွားအောင် မနားမနေ အားထုတ်တဲ့ ဝီရိယ

အခြား ပြင်ပအာရုံတွေဆီ မလွင့်စင်ဘဲ စောင့်ကြည့်ခြင်းမှာသာ စူးစိုက်နေတဲ့ စိတ္တ

ပေါ်လာသမျှ စိတ်တွေကို ဉာဏ်နဲ့ ထိုးထွင်း လေ့လာတဲ့ ဝီမံသာ

ဆိုတဲ့ အဓိပတိတရားလေးပါးကို လက်ကိုင်ထားပြီး မိမိရဲ့ ရဟန်းကိစ္စ ပြီးမြောက်အောင်၊ အရိယာ ဖြစ်အောင် အားထုတ်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

အနတ္တကို လက်တွေ့ကျကျ အသုံးချခြင်း

မနက်ခင်းကတည်းက စိတ်အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေတာကို လေ့လာမိတဲ့အခါ၊ ဒီစိတ်တွေဟာ ငါလုပ်ယူလို့ ရတာမဟုတ်ဘဲ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း ပြန်ချုပ်ပျောက်သွားတဲ့ သဘောတရားတွေသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို တွေ့လာပါလိမ့်မယ်။ ဒါဟာ အနတ္တ သဘောကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်လာတာပါပဲ။

ဒီနေရာမှာ အထူးသတိပြုရမှာက “အနတ္တ” ဆိုတာဟာ “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒကို ရှောင်ကြဉ်ရမယ့် အကြောင်း သေချာနားလည်ထားဖို့ပါပဲ။ အနတ္တ ဆိုတာ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ထိန်းချုပ်လို့မရဘူး ဆိုပေမယ့် လက်မှိုင်ချပြီး နေရမယ့် သဘောတရား လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ အနတ္တကို သိမြင်ခြင်းအားဖြင့် အကြောင်းတရားကို ဉာဏ်နဲ့ ပြုပြင်ဖန်တီးပြီး၊ သံသရာကနေ လွတ်မြောက်အောင်၊ အရိယာ ရဟန်းတော်များ ဖြစ်လာအောင် ပညာရှိရှိ စီမံတွန်းတင်ရမယ့် အလွန် လက်တွေ့ကျတဲ့ လမ်းစဉ်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

ထို့ကြောင့် ရဟန်းတော်များ အနေဖြင့် မနက်လင်း၍ နိုးထချိန်မှစတင်ကာ၊ နေ့စဉ် ကြုံတွေ့ရမည့် အာရုံများအပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဝိဉာဏ်ကို ဉာဏ်ဖြင့် အစဉ်တစိုက် လေ့လာခြင်းဖြင့် သံသရာမှ လွတ်မြောက်ကြောင်း တကယ့်အလုပ်ကို စတင် အားထုတ်တော်မူကြပါရန် လေးနက်စွာ တိုက်တွန်း ရေးသားအပ်ပါသည်။