နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှာ အနားယူရင်း ဝိပဿနာတရား လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ မိဘ၊ အဘိုးအဘွား ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ ခင်ဗျာ…

အသက်အရွယ် ရလာပြီး အိမ်မှာ နားနားနေနေ နေရတဲ့အခါ အချိန်ကုန်လွန်ဖို့အတွက် တီဗွီကြည့်တာ၊ ရေဒီယိုကနေ သတင်းနားထောင်တာ၊ ဇာတ်လမ်းတွဲတွေ ကြည့်တာဟာ နေ့စဉ် လုပ်ရိုးလုပ်စဉ် တစ်ခုလို ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ သာမန် ပုထုဇဉ်တွေ အတွက်ကတော့ ဒါဟာ အပျင်းပြေ အချိန်ဖြုန်းတာ သက်သက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဝိပဿနာ လမ်းကြောင်းပေါ် လျှောက်လှမ်းနေသူ တစ်ယောက်အတွက်တော့ အဲဒီ တီဗွီရှေ့က အချိန်ဟာ အင်မတန် ကောင်းတဲ့ “ဝိပဿနာ ဓာတ်ခွဲခန်းကြီး” တစ်ခု ဆိုတာကို လက်တွေ့ အသုံးချတတ်ဖို့ လိုပါတယ်။

၁။ ဇာတ်လမ်းနောက်ကို လိုက်သွားသော ပညတ်အစွဲ

သတင်းတွေ နားထောင်ရင်း ကိုယ်မကြိုက်တဲ့ အကြောင်းအရာ၊ ကိုယ့်အမြင်နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေတဲ့ ကိစ္စတွေ ပါလာပြီ ဆိုပါစို့။ ရင်ထဲမှာ ပူကနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဒေါသတွေ ထွက်လာပါတယ်။ ဇာတ်လမ်းတွဲ ကြည့်နေရင်းနဲ့ လူကြမ်းကို မုန်းတီးတဲ့ စိတ်တွေ၊ မင်းသား မင်းသမီးကို သဘောကျပြီး လိုလားတဲ့ လောဘစိတ်တွေ အလိုလို ပေါ်လာတတ်ပါတယ်။

အဲဒီလို ဖြစ်လာတဲ့အခါ ဉာဏ်မပါတဲ့ စိတ်က “ငါ စိတ်တိုတယ်၊ ငါ မကျေနပ်ဘူး၊ ငါ သဘောကျတယ်” ဆိုပြီး အဲဒီ လောဘ၊ ဒေါသ ခံစားချက်တွေကို ပိုင်ရှင်လုပ်လိုက်ကြပါတယ်။ ဇာတ်လမ်းထဲက အကြောင်းအရာတွေကို အစစ်အမှန်လို့ ထင်မှတ်ပြီး “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲနဲ့ တုံ့ပြန်လိုက်တာဟာ ပညတ်လောကရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲကို လုံးလုံးလျားလျား သက်ဆင်းသွားတာပါပဲ။

၂။ တုံ့ပြန်စိတ်ကို ဉာဏ်ဖြင့် ဓာတ်ခွဲခြင်း

တကယ့် အရှိတရားကို ဉာဏ်နဲ့ ဓာတ်ခွဲကြည့်ရအောင်ပါ။ တီဗွီဖန်သားပြင်ပေါ်က အရောင်တွေဟာ မျက်စိကို လာရိုက်တယ်။ အဲဒါ “ရုပ်တရား” သက်သက်ပါ။ အဲဒီအရောင်ကို မြင်လိုက်တဲ့ “မြင်သိစိတ် (စက္ခုဝိဉာဏ်)” ပေါ်လာတယ်။ တီဗွီကလာတဲ့ အသံလှိုင်းက နားစည်ကို လာရိုက်တယ်။ အဲဒါ “ရုပ်တရား” ပါ။ ကြားလိုက်တဲ့ “ကြားသိစိတ် (သောတဝိဉာဏ်)” ပေါ်လာတယ်။

ဒီအထိက ပြဿနာ မရှိသေးပါဘူး။ ရုပ်နဲ့ နာမ် အလုပ်လုပ်သွားတာ သက်သက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ မြင်တာ၊ ကြားတာတွေကို ကိုယ့်ရဲ့ မှတ်သားမှု (သညာ) က စကားလုံးတွေ၊ ဇာတ်လမ်းတွေ အဖြစ် အဓိပ္ပာယ်ဖော်လိုက်တယ်။ အဲဒီ ဇာတ်လမ်းပေါ်မှာ မူတည်ပြီး ကိုယ့်ဘက်က လောဘစိတ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဒေါသစိတ် ဆိုတဲ့ “တုံ့ပြန်စိတ်” တွေ ချက်ချင်း ပေါ်လာတာပါ။

ဒီဖြစ်စဉ် တစ်ခုလုံးမှာ “ငါ” ဆိုတာ ဘယ်နားမှာ ပါသလဲ။ ဘယ်နားမှာမှ ရှာလို့ မတွေ့ပါဘူး။ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတဲ့ “တုံ့ပြန်စိတ်” သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ တကယ်မရှိတဲ့ “ငါ” ကို အရှိလုပ်ပြီး “ငါ စိတ်တိုတယ်” လို့ အမည်တပ်လိုက်တာဟာ အမှန်တရားကို မသိတဲ့ မောဟကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် “ငါ” လို့ စွဲထားတဲ့ ဒိဋ္ဌိကြောင့်ပဲ သံသရာမှာ တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေရတာပါ။

၃။ အနတ္တနှင့် လက်လျှော့အရှုံးပေးခြင်း အလွဲကို ရှောင်ကြဉ်ပါ

“အရာရာဟာ ငါ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့သဘောသူဆောင်နေတဲ့ ဖြစ်ပျက်မှုတွေပဲ” လို့ ဉာဏ်နဲ့ ရှုမြင်လိုက်တဲ့အခါ၊ ယောဂီတချို့က “ဪ… အရာရာဟာ ငါ မဟုတ်တာပဲ၊ ဘာမှ ထိန်းချုပ်လို့ မရတာပဲ၊ ဒါဆိုရင် ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူးပေါ့” ဆိုပြီး အဆိုးမြင်ဝါဒကို ရောက်သွားတတ်ပါတယ်။

“အနတ္တ” ဆိုတာဟာ “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒကို အထူး ရှောင်ကြဉ်ရပါမယ်။ အနတ္တဆိုတာ ပြုလုပ်သူ အကောင်အထည် မရှိဘူးလို့ ပြောတာပါ၊ ကြိုးစားအားထုတ်မှု လုပ်လို့ မရဘူးလို့ ပြောတာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ အဓိပတိတရားလေးပါး နဲ့ပြည့်စုံရင် မိမိလိုတာ ပြည့်ပါတယ်။

လွတ်မြောက်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ၊ စူးစိုက်တဲ့ စိတ္တ၊ မဆုတ်မနစ်တဲ့ ဝီရိယ၊ အကြောင်းအကျိုးကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာတဲ့ ဝီမံသာဉာဏ် ဆိုတဲ့ ဒီ အဓိပတိတရားလေးပါးကို အပြည့်အဝ တပ်ဆင်ပြီး၊ ငါမဟုတ်မှန်း သိလျက်နဲ့ပဲ ပြင်းထန်တဲ့ အားထုတ်မှုနဲ့ ခန္ဓာရဲ့ ဖြစ်ပျက်ကို အဆက်မပြတ် ဉာဏ်သွင်းရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

၄။ နေ့စဉ်ဘဝ လက်တွေ့ ရှုမှတ်ပုံ အဆင့်ဆင့်

အိမ်မှာ တီဗွီကြည့်ရင်း၊ သတင်းနားထောင်ရင်း တုံ့ပြန်စိတ်တွေ ဝင်လာတဲ့အခါ အောက်ပါအတိုင်း ချက်ချင်း ဉာဏ်သွင်းပါ-

ဇာတ်လမ်းကို ဖြတ်ပါ: သတင်းထဲက အကြောင်းအရာ၊ ဇာတ်လမ်းထဲက ဇာတ်ကောင်တွေကို စိတ်ထဲကနေ ဆက်မတွေးပါနဲ့တော့။ ပညတ်အာရုံကို လွှတ်ချလိုက်ပါ။

ဖောက်ပြန်မှုကို ကြည့်ပါ: ဒေါသထွက်လာတဲ့အခါ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ပူကနဲ၊ တင်းကနဲ ဖြစ်သွားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှု (ရုပ်တရား) ကို သတိထားကြည့်လိုက်ပါ။

စိတ်ကို အရှိအတိုင်း သိပါ: စိတ်ထဲမှာ မကျေနပ်တဲ့ သဘောလေး၊ ဒါမှမဟုတ် လိုချင်တပ်မက်တဲ့ သဘောလေး ဖြစ်နေတာကို “ဪ… ဒေါသစိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား”၊ “လောဘစိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား” လို့ အရှိကို အရှိအတိုင်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိဘဲ စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ။

ဝိဉာဏ်၏ ချုပ်ငြိမ်းမှုကို မြင်အောင်ကြည့်ပါ: အဲဒီလို ဒေါသစိတ်၊ လောဘစိတ်ကို ဝင်ရောက်စောင့်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ အဲဒီစိတ်ဟာ အရှိန်သေပြီး ချက်ချင်း ပျက်ကျသွားပါလိမ့်မယ်။ အဲဒီလို ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတာကို သိလိုက်တဲ့ “သိစိတ် (ဝိဉာဏ်)” လေး ကိုယ်တိုင်လည်း အမြဲတမ်း မတည်မြဲဘဲ၊ သိပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း အစားထိုး ဖြစ်ပျက်သွားတာကို ဉာဏ်နဲ့ ဆက်ကြည့်ပါ။

နိဂုံးချုပ်

ဒါကြောင့်မို့လို့… အိမ်မှာ အနားယူနေကြတဲ့ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ များအနေနဲ့ တီဗွီကြည့်၊ သတင်းနားထောင်တဲ့ အချိန်တွေကို သာမန် အချိန်ဖြုန်းခြင်း သက်သက် အဖြစ် မထားပါနဲ့။ အာရုံဒွါရ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပေါ်လာတတ်တဲ့ လောဘ၊ ဒေါသ တွေကို “ငါ့စိတ်” လို့ မယူဆဘဲ၊ ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ် သက်သက် အဖြစ် အရှိကို အရှိအတိုင်း ဓာတ်ခွဲကြည့်ပါ။ စိတ်တွေ ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူးဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မျက်မှောက်ပြု မြင်တွေ့ရတဲ့အခါ၊ “ငါ” ဆိုတဲ့ ဒိဋ္ဌိအစွဲကြီး ပြုတ်ကျပြီး သောတာပန် အဖြစ်ကို မလွဲမသွေ ရောက်ရှိမှာ ဖြစ်ပါကြောင်း တိုက်တွန်း နှိုးဆော်လိုက်ရပါတယ်။

အမှန်တရားသည်သာ လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်သည်။