နေ့လည် ၁ နာရီ အချိန်အခါသမယမှာ အိမ်မှာ အနားယူရင်း ဝိပဿနာတရား လက်တွေ့ အားထုတ်နေကြတဲ့ မိဘ၊ အဘိုးအဘွား ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာများ အားလုံးအတွက် ဒီနေ့ လက်တွေ့ အသုံးချရမယ့် စိတ္တာနုပဿနာ ရှုကွက်တစ်ခုကို တင်ပြပေးပါမယ်။

အသက်အရွယ် ရလာပြီး အိမ်မှာ နားနားနေနေ နေရတဲ့အခါ ခန္ဓာကိုယ်က ငြိမ်သက်နေပေမယ့် စိတ်ကတော့ လုံးဝ မငြိမ်သက်ပါဘူး။ အထူးသဖြင့် အပြင်မှာ အလုပ်သွားလုပ်နေတဲ့ သားသမီးတွေ၊ ကျောင်းသွားနေတဲ့ မြေးတွေဆီကို စိတ်က အမြဲတမ်း ရောက်နေတတ်ပါတယ်။ “ငါ့သားလေး အလုပ်ထဲမှာ အဆင်မှ ပြေရဲ့လား၊ ငါ့သမီးလေး လမ်းသွားလမ်းလာ အန္တရာယ်ကင်းရဲ့လား၊ ငါ့မြေးလေး ကျောင်းမှာ ဘာတွေများ လုပ်နေမလဲ” ဆိုပြီး မပြတ်တမ်း တွေးတော ပူပန်နေတတ်ကြပါတယ်။

ဒီလို ပူပန်နေတာဟာ သံယောဇဉ်ကြောင့်လို့ ထင်ရပေမယ့်၊ တကယ့် ဝိပဿနာ အမြင်နဲ့ ဓာတ်ခွဲကြည့်ရင်တော့ မရှိတဲ့ အရာတွေကို အရှိလုပ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆင်းရဲတွင်းထဲ ဆွဲချနေတဲ့ အကုသိုလ် ထောင်ချောက်ကြီး သက်သက်ပါပဲ။

၁။ ဇာတ်လမ်းဆင်နေသော မှတ်သားမှု (သညာ) ၏ လှည့်စားချက်

အခု မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်ပါ။ ကိုယ် ပူပန်နေတဲ့ သားသမီး၊ မြေး တွေဟာ အခု ကိုယ့်မျက်စိရှေ့မှာ တကယ် ရှိနေသလား။ လုံးဝ မရှိပါဘူး။

ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ပူပန်နေရသလဲ။ အတိတ်က မှတ်သားထားတဲ့ သားသမီးတွေရဲ့ မျက်နှာ၊ မြေးတွေရဲ့ အသံ ဆိုတဲ့ “သညာ” တွေကနေတဆင့် မရောက်သေးတဲ့ အနာဂတ်အတွက် စိတ်ကူးယဉ်ပြီး ဇာတ်လမ်းတွေ တည်ဆောက်နေလို့ပါပဲ။ “အန္တရာယ်များ ဖြစ်မလား” ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းနောက်ကို စိတ်က ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်သွားတဲ့အခါ ရင်ထဲမှာ ပူလောင်မှု (ဒေါသ) နဲ့ တွယ်တာမှု (လောဘ) တွေ တရစပ် ဖြစ်လာပါတော့တယ်။

ဒီဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာ “ငါ့သား”၊ “ငါ့မြေး” ဆိုတဲ့ “ငါ” ကို အဓိက ဇာတ်ကောင်အနေနဲ့ ထည့်ထားတဲ့အတွက် ပူလောင်ရတာပါ။ ဒါဟာ ပညတ်အာရုံတွေနောက်ကို လိုက်ပြီး ပူလောင်နေတဲ့ ပုထုဇဉ်တွေရဲ့ သဘာဝပါပဲ။

၂။ အတွေးဇာတ်လမ်းကို ဉာဏ်ဖြင့် ဖြတ်တောက်ခြင်း

ဝိပဿနာ အားထုတ်တယ် ဆိုတာ အဲဒီလို မရှိတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေနောက်ကို လိုက်နေတာကို ရပ်တန့်ပြီး၊ ခုချက်ချင်း ပစ္စုပ္ပန်မှာ တကယ် ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အရှိတရားကို လှည့်ကြည့်တာပါ။

သားသမီးတွေအကြောင်း တွေးပြီး ပူပန်စိတ် ဝင်လာပြီဆိုရင်၊ ပထမဆုံး လုပ်ရမှာက အဲဒီ “သားသမီး” ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို တိခနဲ ဖြတ်ချလိုက်ဖို့ပါပဲ။ အပြင်ကို ရောက်နေတဲ့ စိတ်ကို ကိုယ့်ခန္ဓာထဲ ချက်ချင်း ပြန်လှည့်ပါ။

“ဪ… ပူပန်နေတဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား”

“တွေးနေတဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား” လို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိဘဲ စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ။

“ငါ တွေးနေတယ်၊ ငါ ပူပန်နေတယ်” လို့ လုံးဝ မယူဆပါနဲ့။ တွေးတဲ့စိတ် ဆိုတာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ခဏလေး ပေါ်လာတဲ့ ဧည့်သည်သက်သက်ပဲလို့ မြင်အောင် ကြည့်ပါ။ ဇာတ်လမ်းကို ဖြတ်ပြီး “တွေးစိတ်” လေးကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်၊ အဲဒီ ပူပန်မှုဟာ အမြစ်ပြတ်သွားတဲ့ သစ်ပင်လို ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပါလိမ့်မယ်။

၃။ ပစ္စုပ္ပန် “ဝိဉာဏ်” ကိုသာ ရှုမှတ်ခြင်း

တွေးစိတ်လေး ပျက်သွားတာကို မြင်ပြီးတာနဲ့ နောက်ထပ် အရေးကြီးဆုံး အဆင့်ကတော့ အဲဒီလို တွေးစိတ်ကလေးကို လိုက်သိနေတဲ့ “သိစိတ်” ပေါ်ကို ဉာဏ်သွင်းဖို့ပါပဲ။

သိစိတ်ဆိုတာ ဝိဉာဏ် ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ ဝိဉာဏ်စိတ်ဟာ အတိတ်ကိုလည်း မသွားဘူး၊ အနာဂတ်ကိုလည်း မသွားပါဘူး။ ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်မှာ ပေါ်လာတဲ့ အာရုံကို “သိရုံ သက်သက်” အလုပ်လုပ်ပါတယ်။ ပူပန်တဲ့စိတ် ပေါ်လာရင် ပေါ်လာမှန်းသိတယ်။ ပျက်သွားရင် ပျက်သွားမှန်း သိတယ်။ အဲဒီ “သိစိတ် (ဝိဉာဏ်)” လေး ကိုယ်တိုင်ဟာလည်း တစ်ခဏလေး ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း အစားထိုး ဖြစ်ပျက်နေတာပါ။

“ရှုနေတဲ့ ငါ”၊ “သိနေတဲ့ ငါ” ဆိုတာ လုံးဝ မရှိပါဘူး။ တွေးတဲ့စိတ်ကလည်း ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတယ်။ အဲဒါကို သိလိုက်တဲ့ ဝိဉာဏ်စိတ်လေးကလည်း ဖြစ်ပြီး ပျက်သွားတယ်။ ဒီလို စိတ်တွေ တရစပ် ဖြစ်ပြီး ပျက်နေတာကလွဲလို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဘာအကောင်အထည်မှ မရှိဘူးဆိုတာကို ဉာဏ်နဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်အောင် ကြည့်ရပါမယ်။

၄။ အနတ္တကို လက်ခံပြီး အဓိပတိတရားလေးပါးဖြင့် အားထုတ်ခြင်း

ဒီလို အရာရာဟာ “ငါ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့သဘောသူဆောင်နေတဲ့ ဖြစ်ပျက်မှု သက်သက်ပဲ” လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ၊ ယောဂီတချို့က အလွဲကြီး လွဲသွားတတ်ပါတယ်။ “အနတ္တ” ဆိုတာဟာ “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒကို အထူး ရှောင်ကြဉ်ရပါမယ်။ အနတ္တဆိုတာ “ငါ့အလိုကျ မဖြစ်ဘူး” လို့ ပြောတာပါ၊ “ကြိုးစားအားထုတ်မှု လုပ်လို့ မရဘူး” လို့ ပြောတာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။

သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ လွတ်မြောက်ဖို့အတွက်၊ အဓိပတိတရားလေးပါး နဲ့ပြည့်စုံရင် မိမိလိုတာ ပြည့်ပါတယ်။

လွတ်မြောက်ချင်တဲ့ ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒ၊

ခန္ဓာရဲ့ ဖြစ်ပျက်အပေါ် စူးစိုက်တဲ့ စိတ္တ၊

မဆုတ်မနစ် ကြိုးစားတဲ့ ဝီရိယ၊

အကြောင်းနဲ့ အကျိုး၊ ဇာတ်လမ်းနဲ့ အရှိတရားကို ခွဲခြားသိမြင်တဲ့ ဝီမံသာဉာဏ် ဒီ အဓိပတိတရားလေးပါးကို အပြည့်အဝ တပ်ဆင်ပြီး၊ အိမ်မှာ ထိုင်နေရင်း သားမြေးတွေအပေါ် ပူပန်စိတ် ဝင်လာတိုင်း ချက်ချင်း သတိကပ်ပါ။ ဇာတ်လမ်းကို ဖြတ်ပါ။ ပစ္စုပ္ပန် ဝိဉာဏ်နဲ့ စိတ်ရဲ့ ဖြစ်ပျက်ကို တရစပ် ကြည့်ပါ။

နိဂုံးချုပ်

အိမ်မှာ အနားယူနေကြတဲ့ ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ မိဘ၊ အဘိုးအဘွားများ ခင်ဗျာ… ကိုယ့်ရဲ့ အဖိုးတန်လှတဲ့ အချိန်တွေကို မရှိတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေနောက် လိုက်ပြီး ပူပန်သောက ရောက်ခြင်းနဲ့ အလဟဿ မဖြုန်းတီးပစ်ပါနဲ့။ ပူပန်စိတ် ဝင်လာတိုင်း “ဒါဟာ ငါ့ကို အပါယ်ချမယ့် အကုသိုလ် ထောင်ချောက်ပဲ” လို့ သတိပြုပြီး၊ ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်မှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ “ဝိဉာဏ်” အရှိတရားကိုသာ စူးစိုက်ရှုမှတ်ပါ။

ဒီလို အရှိကို အရှိအတိုင်း ဉာဏ်နဲ့ မြင်လာတဲ့အခါ၊ မိမိသန္တာန်မှာ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ “ငါ” ဆိုတဲ့ အစွဲအလမ်းကြီး ပြုတ်ကျပြီး၊ သောတာပန်အဖြစ်ကို လက်တွေ့ မျက်မှောက်ပြုနိုင်ကြပါစေလို့ တိုက်တွန်း နှိုးဆော်လိုက်ရပါတယ်။

အမှန်တရားသည်သာ လွတ်မြောက်ရာ ဖြစ်သည်။