မြတ်စွာဘုရားရှင်ဟာ သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ့် တစ်ကြောင်းတည်းသောလမ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိဖို့အတွက် လေးသင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်း တိုင်တိုင် အသက်၊ သွေး၊ ချွေး၊ ကိုယ်အင်္ဂါ၊ သားမယား အစရှိတဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုတွေနဲ့ ပါရမီတွေ ဖြည့်ဆည်းခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီလို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရင်းနှီးပေးဆပ်ပြီးမှ ဘုရားအဖြစ်ကို ရောက်ရှိကာ၊ သတ္တဝါဝေနေယျတွေကို သံသရာကနေ လွတ်မြောက်စေမယ့် “မဂ္ဂသစ္စာ” (မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး အကျင့်မြတ်) ကို ပြန်လည် ဟောကြား ညွှန်ပြပေးနိုင်ခဲ့တာပါ။ ဒါဟာ သာသနာတော်ရဲ့ အသက်သွေးကြော၊ အနှစ်သာရ အစစ်အမှန်ပါပဲ။ဒါပေမယ့် ယနေ့ခေတ် သာသနာကို ဦးဆောင်နေကြတဲ့ ရဟန်းတော်များရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို ဉာဏ်နဲ့ သုံးသပ်ကြည့်တဲ့အခါ၊ မြတ်စွာဘုရား ညွှန်ပြခဲ့တဲ့ မူလပန်းတိုင်နဲ့ ဖြောင့်ဖြောင့်ကြီး လွဲချော်နေတာကို အထင်အရှား တွေ့မြင်လာရပါတယ်။ အထူးသဖြင့် “ဂန္ထဓုရ” လို့ ခေါ်ဆိုနေကြတဲ့ စာပေသင်ကြားခြင်း၊ စာမေးပွဲဖြေဆိုခြင်း အလုပ်တွေကိုသာ ရဟန်းတို့ရဲ့ အဓိကတာဝန်ကြီးအဖြစ် တလွဲ သတ်မှတ်လာကြခြင်းဟာ အင်မတန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ လမ်းလွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပါတယ်။စာပေသင်ကြားခြင်းသည် မိစ္ဆာမဂ္ဂင်များသာ ဖြစ်သည်ဝိပဿနာအမြင်၊ လွတ်မြောက်ရေးအမြင်နဲ့ ကြည့်မယ်ဆိုရင် စာပေတွေကို အလွတ်ကျက်မှတ်နေခြင်း၊ စာမေးပွဲအောင်ဖို့ ကြိုးစားနေခြင်း ဆိုတာတွေဟာ မြတ်စွာဘုရား ဟောကြားခဲ့တဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ ကနေ သမ္မာသမာဓိ အထိ ရှိတဲ့ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး အကျင့်ကောင်းတွေ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်တမ်းကျတော့ အဲဒါတွေဟာ မိစ္ဆာမဂ္ဂင်တွေသာ ဖြစ်နေပါတယ်။စာအုပ်စာပေတွေထဲက စာသားတွေကို ရအောင်ကျက်မှတ်နေတဲ့ အားထုတ်မှုဟာ သံသရာက လွတ်မြောက်ကြောင်း အားထုတ်မှု မဟုတ်တဲ့အတွက် “မိစ္ဆာဝါယာမ” (မှားယွင်းသော အားထုတ်မှု) သာ ဖြစ်ပါတယ်။ စာသားတွေ မမေ့အောင် စိတ်ထဲမှာ အဖန်ဖန် အောက်မေ့နေတာဟာ ရုပ်နာမ်ဖြစ်ပျက်ကို ရှုမှတ်တဲ့ သတိမဟုတ်လို့ “မိစ္ဆာသတိ” (မှားယွင်းသော သတိ) သာ ဖြစ်ပါတယ်။ စာအုပ်ပေါ်မှာပဲ စိတ်ကို စူးစိုက်ထားပြီး တည်ငြိမ်အောင် လုပ်နေတာဟာ ကိလေသာကို ငြိမ်းသတ်မယ့် သမာဓိ မဟုတ်တဲ့အတွက် “မိစ္ဆာသမာဓိ” (မှားယွင်းသော တည်ကြည်မှု) သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘွဲ့တံဆိပ်တွေ ရဖို့၊ စာမေးပွဲအောင်ဖို့၊ နာမည်ကြီးဖို့ ကြံစည်တွေးတောနေတာတွေဟာ “မိစ္ဆာသင်္ကပ္ပ” (မှားယွင်းသော ကြံစည်မှု) တွေပါပဲ။ နောက်ဆုံးမှာ ဒီစာသင်၊ စာချ အလုပ်တွေ လုပ်နေတာကိုပဲ ငါစာတတ်ပြီ၊ ငါတတ်ထားတာတွေက မြဲတယ် ထင်မြင်ယူဆနေတာဟာ အမှန်တရား (အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ) ကို မမြင်တဲ့ “မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ” (မှားယွင်းသော အမြင်) ကြီးထဲကို သက်ဆင်းသွားခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ပုထုဇဉ်တို့၏ ဥစ္စာနှင့် ဒုက္ခသစ္စာ လည်ပတ်မှုစာပေတွေ သင်ကြားတတ်မြောက်လို့ ရလာတဲ့ ဘွဲ့တံဆိပ်တွေ၊ ဂုဏ်ပုဒ်တွေ၊ အကျော်အစောတွေ၊ လာဘ်လာဘတွေ ဆိုတာဟာ တကယ်တော့ ပုထုဇဉ်တို့ရဲ့ ဥစ္စာပစ္စည်းတွေ သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီပုထုဇဉ် ဥစ္စာတွေကို စုစည်းသိမ်းပိုက်ပြီး၊ ငါတတ်တယ်၊ ငါသိတယ် ဆိုတဲ့ မာနတွေ၊ သံယောဇဉ်တွေနဲ့ သာယာနေတဲ့ ရဟန်းတွေဟာ သံသရာလည်ကြောင်း “သမုဒယသစ္စာ” ကို အားထုတ်နေကြတာပါပဲ။သမုဒယသစ္စာရဲ့ တိုက်ရိုက်အကျိုးဆက်ကတော့ “ဒုက္ခသစ္စာ” ပါပဲ။ ဂုဏ်ပုဒ်တွေ၊ ဘွဲ့တွေ ဘယ်လောက်ရရ၊ ကိလေသာ မကင်းသမျှ ကာလပတ်လုံး ပဋိသန္ဓေ နေရခြင်း (ဇာတိဒုက္ခ)၊ အိုရခြင်း (ဇရာဒုက္ခ)၊ နာရခြင်း (ဗျာဓိဒုက္ခ)၊ သေရခြင်း (မရဏဒုက္ခ) တွေကို ထပ်ခါတလဲလဲ ကြုံတွေ့ရမှာပါ။ ဒါ့အပြင် ကိုယ်မချစ်မနှစ်သက်တဲ့ အရာတွေ၊ လူတွေနဲ့ အတူနေရခြင်း (အပ္ပိယေဟိ သမ္ပယောဂ ဒုက္ခ)၊ ကိုယ်ချစ်ခင်မြတ်နိုးတဲ့ အရာတွေ၊ လူတွေနဲ့ ကွေကွင်းရခြင်း (ပိယေဟိ ဝိပ္ပယောဂ ဒုက္ခ) ဆိုတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခ လည်ပတ်မှု သံသရာစက်ရဟတ်ကြီးထဲမှာပဲ ဆက်လက် မွှန်းကြပ်နေကြရဦးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။မြတ်စွာဘုရား၏ ပါရမီတော်များ အလဟသ ဖြစ်မည့် အန္တရာယ်ဒီနေရာမှာ အလွန်တရာ တွေးတော ကြောက်ရွံ့ဖွယ် ကောင်းတာကတော့ သာသနာကို ဦးဆောင်နေကြပါတယ် ဆိုတဲ့ ရဟန်းတော်များ ကိုယ်တိုင်က ဒီလို မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ အမြင်တွေ ဖုံးလွှမ်းပြီး၊ သံသရာလည်ကြောင်းဖြစ်တဲ့ သမုဒယသစ္စာနဲ့ ဒုက္ခသစ္စာ အလုပ်တွေကိုသာ တဖက်ကမ်းခတ် လုပ်နေကြမယ် ဆိုရင် ဖြစ်လာမယ့် အကျိုးဆက်ပါပဲ။လမ်းပြမယ့်သူ ကိုယ်တိုင်က လမ်းလွဲနေရင် နောက်လိုက်တွေ ဘယ်လိုလုပ် လမ်းမှန် ရောက်နိုင်ပါတော့မလဲ။ ရဟန်းတော်များ ကိုယ်တိုင်က မဂ္ဂင်ရှစ်ပါး အကျင့်မှန်ကို မကျင့်ကြံတော့ဘူး ဆိုရင်၊ သာသနာတော်ရဲ့ အနှစ်သာရ အစစ်အမှန်ဖြစ်တဲ့ သံသရာက လွတ်မြောက်ကြောင်း “မဂ္ဂသစ္စာ” တရားတော်ကြီးဟာ ကွယ်ပျောက်သွားပါတော့မယ်။ ဒါဆိုရင် မြတ်စွာဘုရားရှင် လေးသင်္ချေနဲ့ ကမ္ဘာတစ်သိန်း တိုင်တိုင် ရင်းနှီးပေးဆပ် စွန့်လွှတ်ခဲ့သမျှ ပါရမီတော်တွေ အားလုံးဟာ သဲထဲရေသွန်သလို “အလဟသ” အချည်းနှီး ဖြစ်ကုန်ပါတော့မယ်။ မြတ်စွာဘုရားကို ကြည်ညို ကိုးကွယ်ကြတဲ့ လူအများစုဟာလည်း မဂ္ဂသစ္စာလမ်းမှန်ကို မသိရတော့ဘဲ သံသရာက လွတ်ခွင့်နဲ့ အဝေးကြီး ဝေးကွာသွားကြပါတော့မယ်။ ဒါဟာ သာသနာတော်အတွက် အကြီးမားဆုံးသော အန္တရာယ်ကြီးပါပဲ။မဂ္ဂသစ္စာကို အားထုတ်ခြင်းသာလျှင် အဖြေဖြစ်သည်ဒါကြောင့်မို့ သာသနာကို ဦးဆောင်ကြမယ့် ရဟန်းတော်များ ကိုယ်တိုင်က အခု ချက်ချင်းပဲ ဒီလမ်းလွဲကြီးကနေ ရပ်တန်းက ရပ်ပြီး မူလပန်းတိုင်ကို ပြန်လည် ဦးတည်ကြဖို့ အချိန်ကျရောက်နေပါပြီ။ စာပေ သင်ကြားနေခြင်းဆိုတဲ့ မိစ္ဆာမဂ္ဂင်တွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး၊ ရုပ်နာမ်တွေရဲ့ ဖြစ်ပျက်မှုကို ဉာဏ်နဲ့ ဖောက်ထွင်းသိမြင်တဲ့ သမ္မာဒိဋ္ဌိ အစရှိတဲ့ မဂ္ဂသစ္စာ အကျင့်၊ မဂ္ဂင်အကျင့်တွေကို မနားမနေ အားထုတ်ကြရပါမယ်။ဒီလို အားထုတ်တဲ့ နေရာမှာ အောင်မြင်ဖို့အတွက် ဆန္ဒ၊ စိတ္တ၊ ဝီရိယ၊ ဝီမံသာ ဆိုတဲ့ “အဓိပတိတရားလေးပါး” ကို မဖြစ်မနေ လက်ကိုင်ထားရပါမယ်။ လွတ်မြောက်လိုတဲ့ ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒ (ဆန္ဒာဓိပတိ)၊ အခြားအာရုံ မလွင့်ဘဲ တရားအပေါ်မှာသာ စူးစိုက်တဲ့ စိတ် (စိတ္တာဓိပတိ)၊ နေ့ညမပြတ် အားထုတ်တဲ့ ဝီရိယ (ဝီရိယာဓိပတိ) နဲ့ ရုပ်နာမ်ကို အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တလို့ ထိုးထွင်းသိမြင်တဲ့ ဉာဏ်ပညာ (ဝီမံသာဓိပတိ) တို့နဲ့ ပြည့်စုံအောင် လက်တွေ့ ကျင့်ကြံရပါမယ်။အထူးသဖြင့် “အနတ္တ” ဆိုတဲ့ သဘောတရားကို အဆိုးမြင်ဝါဒ (ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့ မရဘူး) လို့ မှားယွင်း မယူဆဘဲ၊ မှန်ကန်တဲ့ အကြောင်းတရားတွေကို ဉာဏ်နဲ့ ထိန်းကျောင်း စီမံတွန်းတင်ရမယ် ဆိုတဲ့ မှန်ကန်တဲ့ အမြင်နဲ့ အသုံးချဖို့ အထူး လိုအပ်ပါတယ်။အချုပ်အားဖြင့် ဆိုရလျှင် ရဟန်းတော်များ အနေဖြင့် ပုထုဇဉ် ဥစ္စာများကို စွန့်လွှတ်ကာ၊ မဂ္ဂသစ္စာ အကျင့်ကို ကျင့်ကြံပြီး “အရိယာ” များ မဖြစ်ဖြစ်အောင် မပြတ် အားထုတ်နေဖို့ ဆိုတာဟာ မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ အလိုတော်ကျ အစစ်အမှန် ဖြစ်သလို၊ မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမယ့် တစ်ခုတည်းသော တာဝန်ကြီးလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ သို့မှသာလျှင် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ လေးသင်္ချေနှင့် ကမ္ဘာတစ်သိန်း စွန့်လွှတ်မှုများသည် အကျိုးသက်ရောက်မည် ဖြစ်ပြီး၊ ကျနော်တို့ မျှော်မှန်းထားသည့်အတိုင်း လူ၊ ရဟန်း အရိယာများ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဆိုသည့် ဦးတည်ချက်ကိုလည်း လက်တွေ့ အကောင်အထည် ဖော်နိုင်မည် ဖြစ်ပါကြောင်း ရေးသားလိုက်ရပါသည်။
Leave a Reply