တစ်ပတ်တာလုံး ပင်ပန်းခဲ့သမျှ စနေနေ့ မနက် ၁၀ နာရီလောက်ဆိုရင် ခန္ဓာရော စိတ်ပါ အတော်လေး ပေါ့ပါးနေတတ်ပါတယ်။ အလုပ်တွေ ခဏနားထားရလို့၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ဝါသနာပါတာလေးတွေ လုပ်ခွင့်ရလို့ စိတ်ထဲမှာ လန်းဆန်းပြီး သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်ပါ။
ဒီလို ပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေတဲ့ အချိန်မှာ ကိုယ့်စိတ်ကို ပြန်ကြည့်ဖို့ မေ့နေတတ်ကြပါတယ်။ အများစုက “ငါ အနားရနေတယ်၊ ငါ ပေါ့ပါးနေတယ်၊ ငါ ပျော်တယ်” ဆိုပြီး အဲဒီခံစားချက်ကို “ငါ” နဲ့ သွားပြီး ပိုင်ရှင်လုပ်တတ်ကြပါတယ်။ အဲဒီလို ပိုင်ရှင်လုပ်လိုက်တဲ့အတွက် တနင်္လာနေ့ ရုံးပြန်တက်ရမယ့် အကြောင်း တွေးမိတာနဲ့ အဲဒီ “ငါ့ရဲ့ ပေါ့ပါးမှု” ကြီး ပျောက်သွားမှာ စိုးရိမ်တဲ့ ပူလောင်မှုက ချက်ချင်း ဝင်လာပါတော့တယ်။
ဝိပဿနာအားထုတ်တယ်၊ စိတ္တာနုပဿနာ ရှုတယ်ဆိုတာ ဒေါသထွက်တဲ့စိတ်၊ ဝမ်းနည်းတဲ့စိတ်တွေကိုမှ ရှုရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခုလို စနေနေ့ မနက်ခင်းမှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ “ပေါ့ပါးတဲ့စိတ်ကလေး၊ လန်းဆန်းတဲ့ စိတ်ကလေး” ကိုလည်း အရှိကို အရှိအတိုင်း စောင့်ကြည့်ရမှာပါ။
အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ နာမ်တရားလေး သက်သက်ပါလား၊ ပြီးရင် သူ့သဘာဝအတိုင်း ပြန်ပျက်သွားမှာပါလား လို့ အစွဲကင်းကင်းနဲ့ တည့်တည့်ကြည့်လိုက်ပါ။ အဲဒီဖြစ်စဉ်ထဲမှာ “ငါ” ဆိုတာ ဘယ်နေရာမှ မပါပါဘူး။
ဒါကြောင့် ပိတ်ရက် မနက်ခင်းလေးမှာ ကော်ဖီသောက်ရင်းဖြစ်စေ၊ အိမ်မှုကိစ္စလုပ်ရင်းဖြစ်စေ ပေါ့ပါးတဲ့စိတ်ကလေး ဝင်လာရင် “ဪ… ပေါ့ပါးတဲ့ သဘောတရားလေး ဖြစ်ပေါ်လာပါလား” လို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေးပဲ သတိကပ်ကြည့်ပါ။ အဲဒီလို ကြည့်တတ်ရင် အစွဲအလမ်း (ဒိဋ္ဌိ) ကင်းပြီး တကယ့်ကို အေးချမ်းတဲ့ အနားယူခြင်း စစ်စစ်ကို ရရှိပါလိမ့်မယ်။
အားလုံးပဲ အစွဲကင်းကင်းနဲ့ ပေါ့ပါးလန်းဆန်းတဲ့ စနေနေ့ မနက်ခင်းလေးကို ဖြတ်သန်းနိုင်ကြပါစေ။