ယခုလို ကြာသပတေးနေ့ နေ့လည် တစ်နာရီဆိုတဲ့ အချိန်ဟာ တစ်ပတ်တာ အလုပ်ရက်တွေရဲ့ နောက်ဆုံးပိုင်းကို တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာတဲ့ အချိန်ဖြစ်ပါတယ်။ အလုပ်ခွင်ထဲက ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အများစုဟာ ဒီနေ့လောက် ရောက်လာပြီဆိုရင် ခန္ဓာကိုယ်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာသလို၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရလည်း အတော်လေး လေးလံထိုင်းမှိုင်း နေတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လေးလံနေရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းကို သေချာ ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့်ရင်၊ တကယ့် လက်ရှိ ပစ္စုပ္ပန် အလုပ်တွေကြောင့် ပင်ပန်းနေတာထက်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်တွေကတည်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက်တွေကို ခေါင်းထဲမှာ အထပ်ထပ် အခါခါ ပြန်တွေးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထပ်မံ ဒဏ်ခတ်နေလို့ ပင်ပန်းနေရတာက ပိုများပါတယ်။

စဉ်းစားကြည့်ပါ။ တနင်္လာနေ့ မနက်ပိုင်း အစည်းအဝေးမှာ အထက်လူကြီးက ကိုယ့်ကို အပြစ်တင်ခဲ့တယ် ဆိုပါစို့။ ဒါမှမဟုတ် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်ယောက်က ကိုယ့်အပေါ် မတရားတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ပြောခဲ့တယ် ဆိုပါစို့။ အဲဒီ ဖြစ်ရပ်ကြီးဟာ တကယ်တမ်း လက်တွေ့မှာ ငါးမိနစ်၊ ဆယ်မိနစ်လောက်နဲ့ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ အသံလှိုင်းတွေလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ အဲဒီ အချိန်က ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်တွေဟာ အဲဒီ တနင်္လာနေ့ မနက်ပိုင်းမှာတင် အကြွင်းမဲ့ သေဆုံး ချုပ်ငြိမ်းသွားခဲ့ပါပြီ။

ဒါပေမဲ့ ဒီကနေ့ ကြာသပတေးနေ့ နေ့လည်ခင်း အထိ ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အဲဒီ အဖြစ်အပျက်ကြီးက ရှင်သန်နေတုန်းပဲ မဟုတ်လား။ ထမင်းစားနေရင်းလည်း အဲဒီစကားကို ကြားယောင်ပြီး ဒေါသထွက်တယ်။ ကွန်ပျူတာရှေ့ စာရိုက်နေရင်းလည်း အဲဒီလူ့ မျက်နှာကို မြင်ယောင်ပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်တယ်။ “သူက ငါ့ကို ဒီလို ပြောရသလား၊ ငါက ပြန်ပြောလိုက်ရမှာ၊ နောက်တစ်ခါ တွေ့ရင်တော့ ငါ ဘယ်လို တုံ့ပြန်လိုက်မယ်” ဆိုပြီး ခေါင်းထဲမှာ ဇာတ်လမ်းတွေ အလီလီ ဖန်တီးနေမိပါတယ်။ ရုပ်က ကြာသပတေးနေ့ကို ရောက်နေပေမယ့်၊ စိတ်က တနင်္လာနေ့ အတိတ် ကာလဆီမှာ သွားပြီး ပိတ်မိနေတာပါ။

ကျနော်ရေးတဲ့ စာတွေရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကတော့ လူ၊ ရဟန်း အရိယာ တတ်နိုင်သလောက် များများ ပေါ်ထွန်းလာရေး ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီကနေ့ နေ့လည်ခင်းမှာ သောတာပန်ဖြစ်ရန် အားထုတ်နေသူ (သေက္ခ) တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီလို အတိတ်က စိတ်တိုစရာတွေကို ဘယ်လို ဉာဏ်နဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီး ဖြတ်တောက်မလဲ ဆိုတာကို အသေးစိတ် ရှင်းလင်း တင်ပြပေးသွားပါမယ်။

၁။ အတိတ်ကို သယ်ဆောင်လာသော ‘ငါ’ ဆိုသည့် အထင်မှား

လူတွေ ဘာကြောင့် ဒီလို အတိတ်က အဖြစ်အပျက်တွေကို မမေ့နိုင်ဘဲ တသသ တွေးပြီး ပူလောင်နေရသလဲ ဆိုရင်၊ အဓိက တရားခံကတော့ “ငါ” ဆိုတဲ့ သက္ကာယဒိဋ္ဌိ အစွဲကြီးကြောင့်ပါပဲ။

“သူက ‘ငါ့’ ကို စော်ကားတာ”၊ ” ‘ငါ’ က နစ်နာသွားတာ” ဆိုတဲ့ အစွဲကြီး ရှိနေသရွေ့ အဲဒီ ဇာတ်လမ်းကို ဘယ်တော့မှ အဆုံးသတ်လို့ မရပါဘူး။ အတိတ်က ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ပြန်တွေးလိုက်တိုင်း၊ အဲဒီ တွေးလိုက်တဲ့ စိတ်နဲ့အတူ “ငါ” ဆိုတဲ့ အကောင်အထည်ကြီးကိုပါ တွဲလျက် ခေါ်ဆောင်လာပါတယ်။ အဲဒီအခါမှာ “တနင်္လာနေ့က ဒေါသထွက်ခဲ့တဲ့ ငါ” နဲ့ “ဒီကနေ့ ပြန်တွေးပြီး ဒေါသထွက်နေတဲ့ ငါ” ဟာ တစ်ယောက်တည်းပဲ၊ အတူတူပဲ ဆိုတဲ့ နိစ္စသညာ (မြဲတယ်လို့ ထင်တဲ့ အမြင်မှား) ကြီးက အခိုင်အမာ ဝင်ရောက်လာပါတော့တယ်။

တကယ်တော့ အရှိတရားကို ဉာဏ်နဲ့ ကြည့်လိုက်ရင် “ငါ” ဆိုတာ ဘယ်မှာမှ မရှိပါဘူး။ တနင်္လာနေ့က ပေါ်ခဲ့တဲ့ ဒေါသနဲ့ ဝေဒနာဟာ အဲဒီနေ့ကတည်းက လုံးဝ ချုပ်ငြိမ်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဆိုတာကို အရင်ဆုံး ပြတ်ပြတ်သားသား နားလည်ထားဖို့ လိုပါတယ်။

၂။ သညာ၏ လှည့်စားမှုကို အရှိအတိုင်း မြင်အောင်ကြည့်ခြင်း

ဒါဆိုရင် ဒီကနေ့ ကြာသပတေးနေ့မှာ ပြန်ပေါ်လာတဲ့ ဒေါသက ဘာလဲ။ ဘယ်ကနေ လာတာလဲ။ အဲဒါဟာ “သညာ” (မှတ်သားမှု) ရဲ့ လှည့်စားခြင်း သက်သက်ပါပဲ။

သညာ ဆိုတာ ကင်မရာ တစ်လုံးလိုပါပဲ။ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အာရုံတွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားပါတယ်။ ဒီကနေ့ အလုပ်လုပ်နေရင်း အကြောင်း တစ်ခုခု တိုက်ဆိုင်လိုက်တဲ့အခါ၊ အဲဒီ သညာက တနင်္လာနေ့က မှတ်ထားတဲ့ အသံတွေ၊ ပုံရိပ်တွေကို ဦးနှောက်ထဲမှာ ပြန်လည် ဖော်ပြပေးလိုက်ပါတယ်။ ဒါဟာ မှတ်သားတဲ့ သညာနာမ်တရား အလုပ်လုပ်သွားတာပါ။

အဲဒီလို ပုံရိပ်တွေ ပြန်ပေါ်လာတဲ့ အခါမှာ၊ ချက်ချင်း ဆိုသလိုပဲ အဲဒီ ပုံရိပ် (ဓမ္မာရုံ) ကို အကြောင်းပြုပြီး အခု လက်ရှိ ပစ္စုပ္ပန် စက္ကန့်လေးမှာ “တွေးတောတဲ့စိတ်၊ မကျေနပ်တဲ့ ဒေါသစိတ်” အသစ် တစ်ခု ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာပါတယ်။ အဲဒီစိတ်နဲ့ အတူတူ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ပူလောင်လာတဲ့ ဒုက္ခဝေဒနာ အသစ်တစ်ခုလည်း ထပ်ဖြစ်လာပါတယ်။

ဒီနေရာမှာ သေချာ သတိပြုပါ။ အခု ဖြစ်နေတဲ့ ဒေါသဟာ တနင်္လာနေ့က ဒေါသ အဟောင်းကြီး ပြန်နိုးလာတာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ အခု လက်ရှိ စက္ကန့်မှာမှ သညာကို အကြောင်းပြုပြီး အသစ်တဖန် မွေးဖွားလာတဲ့ ဒေါသစိတ် အသစ်စက်စက် ကလေး သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ စိတ်ကလေးဟာလည်း ဖြစ်ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျနော်တို့က အဲဒီ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ စိတ်အသစ်လေးတွေကို အကဲမခတ်နိုင်ဘဲ၊ ဇာတ်လမ်း (ပညတ်) နောက်ကို လိုက်သွားတဲ့အတွက် ဒေါသစိတ်တွေက အဆက်မပြတ် ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်ပြီး “ငါ အခုထိ ဒေါသထွက်နေတုန်းပဲ” လို့ အထင်မှား သွားကြတာပါ။

၃။ အတိတ်သညာကို ဉာဏ်ဖြင့် ပိုင်းခြား ဖြတ်တောက်ခြင်း

သောတာပန်ဖြစ်ရန် အားထုတ်နေသူ (သေက္ခ) တစ်ယောက်ဟာ အလုပ်ခွင်ထဲမှာ ဒီလို အတိတ်က ဇာတ်လမ်းတွေ ခေါင်းထဲ ဝင်လာပြီ ဆိုတာနဲ့၊ အဲဒီ ဇာတ်လမ်းကို ဆက်မတွေးတော့ပါဘူး။ ဇာတ်လမ်းထဲက လူတွေကိုလည်း အာရုံမပြုတော့ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါတွေဟာ တကယ် မရှိတော့တဲ့ ပညတ်တွေ၊ သညာ အာရုံတွေမှန်း သိနေလို့ပါပဲ။

သူ လုပ်မယ့် အလုပ်ကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ လက်ရှိ စိတ်အစဉ်ကို ချက်ချင်း ပြန်ကြည့် (စိတ္တာနုပဿနာ ရှု) လိုက်တာပါပဲ။

“ဪ… အတိတ်ကို ပြန်တွေးတဲ့ စိတ်ကလေး ပေါ်လာပါလား”

“ဪ… မှတ်သားထားတဲ့ သညာကို အကြောင်းပြုပြီး ဒေါသစိတ်လေး ပေါ်လာပါလား”

“ရင်ဘတ်ထဲမှာ လေးလံ ပူလောင်တဲ့ ဝေဒနာလေး ပေါ်လာပါလား” လို့ အရှိကို အရှိအတိုင်း အကဲခတ် စောင့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

အဲဒီလို ဉာဏ်နဲ့ စောင့်ကြည့်လိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်လေးမှာပဲ၊ “ငါ ဒေါသထွက်တယ်” ဆိုတဲ့ အစွဲကြီး ဖြုတ်ခနဲ ပြုတ်ကျသွားပါတယ်။ ဇာတ်လမ်းနောက်ကို မလိုက်တော့ဘဲ စိတ်ရဲ့ ဖြစ်တည်မှု သဘောသက်သက်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့အတွက်၊ အဲဒီ ဒေါသစိတ်လေးဟာ အာဟာရ ပြတ်သွားပြီး ချက်ချင်း အရှိန်သေ ပျက်စီးသွားပါတော့တယ်။

ဒါဟာ အတိတ်သညာကို ဉာဏ်နဲ့ ဖြတ်တောက်လိုက်တာပါပဲ။ တနင်္လာနေ့က ဇာတ်လမ်းဟာ တနင်္လာနေ့မှာတင် ပြီးသွားပါပြီ။ ဒီကနေ့ ခေါင်းထဲမှာ ပေါ်လာသမျှဟာ အခု ပစ္စုပ္ပန်မှာ ဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားမယ့် နာမ်တရား သက်သက်တွေပဲ ဆိုတာကို ဉာဏ်နဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်သွားပါတယ်။ ဒီလို သိမြင်သွားရင် ဘယ်လောက်ပဲ ဆိုးရွားတဲ့ အတိတ်က အဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပါစေ၊ ကိုယ့်ရဲ့ ပစ္စုပ္ပန် အလုပ်ခွင်ကို လာပြီး ဒုက္ခမပေးနိုင်တော့ပါဘူး။

၄။ အနတ္တ အမြင်နှင့် မှန်ကန်စွာ တာဝန်ယူခြင်း

ဒီနေရာမှာ တချို့က မေးစရာ ရှိလာနိုင်ပါတယ်။ “အတိတ်က ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ရုပ်နာမ် ဖြစ်ပျက် သက်သက်ပဲ၊ အနတ္တ သဘောတွေချည်းပဲ၊ ငါ မှ မဟုတ်တာ လို့ သတ်မှတ်လိုက်ရင်… သူများက ကိုယ့်ကို အနိုင်ကျင့်တာ၊ မတရား ပြောဆိုတာတွေကို ခေါင်းငုံ့ ခံနေရတော့မှာလား။ အလုပ်မှာ လိုအပ်တဲ့ ပြဿနာ ဖြေရှင်းမှုတွေကို မလုပ်ရတော့ဘူးလား” ဆိုပြီး တွေးတတ်ကြပါတယ်။

ဒါဟာ အနတ္တ သဘောကို တလွဲ ကောက်ယူတာပါ။ “အနတ္တ” ဆိုတာဟာ “ငါ မဟုတ်လို့ ဘာမှလုပ်လို့မရဘူး” ဆိုတဲ့ အဆိုးမြင်ဝါဒကို ရှောင်ကြဉ်ရပါမယ်။

အနတ္တ ဆိုတာ တာဝန်မဲ့ခိုင်းတာ၊ ပေပေတေတေ နေခိုင်းတာ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ “ငါ” ဆိုတဲ့ ခိုင်မြဲတဲ့ အကောင်အထည် မရှိဘူး၊ အရာရာဟာ အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်တဲ့ အကျိုးတရားတွေသာ ဖြစ်တယ် လို့ ရှင်းပြတာပါ။

ကိုယ့်ကို မတရား ပြောဆိုခံရတယ်၊ အလုပ်မှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိတယ် ဆိုရင် အဲဒီ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရပါမယ်။ သို့သော် ဖြေရှင်းတဲ့ ပုံစံ ကွာသွားပါတယ်။ သာမန် ပုထုဇဉ်က “သူက ငါ့ကို စော်ကားတယ်” ဆိုတဲ့ ဒေါသ၊ မာန တွေနဲ့ တုံ့ပြန် ဖြေရှင်းပါတယ်။ အဲဒီအခါမှာ ပြဿနာက မပြေလည်တဲ့အပြင်၊ အကုသိုလ် အကြောင်းတရားတွေ ထပ်တိုးလာတဲ့အတွက် ပိုဆိုးတဲ့ အကျိုးတရားတွေပဲ ရင်ဆိုင်ရတတ်ပါတယ်။

ဉာဏ်နဲ့ ယှဉ်တဲ့ သေက္ခ ပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ အဲဒီလို မလုပ်ပါဘူး။ အတိတ်က ဖြစ်ရပ်အပေါ်မှာ ဒေါသထွက်နေတဲ့ “ငါ” ကို အရင်ဆုံး စိတ္တာနုပဿနာနဲ့ ဖြုတ်ချလိုက်ပါတယ်။ ဒေါသ ကင်းစင်သွားပြီ ဆိုမှ၊ “ဒီပြဿနာ ပြေလည်သွားဖို့၊ နောက်နောင် မဖြစ်ဖို့ ဘယ်လို မှန်ကန်တဲ့ အကြောင်းတရားတွေ ဖန်တီးရမလဲ၊ စကားကို ဘယ်လို ရှင်းလင်းအောင် ပြောရမလဲ” ဆိုတာကို ပညာဉာဏ်နဲ့ စဉ်းစားပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ဆောင်ရွက်ပါတယ်။ “ငါ” ဆိုတဲ့ အတ္တ မပါဘဲ ဉာဏ်နဲ့ ယှဉ်ပြီး အလုပ်လုပ်တဲ့အတွက် ပြဿနာ ရှင်းလင်းရာမှာ ပိုပြီး ထိရောက်သလို၊ ကိုယ့်စိတ်မှာလည်း အကြွင်းအကျန် ပူလောင်မှု ဆိုတာ လုံးဝ မရှိတော့ပါဘူး။

၅။ အဓိပတိတရား လေးပါးဖြင့် လမ်းဖောက်ခြင်း

ဒီလို အတိတ်က အရိပ်မည်းတွေကို ဖြတ်တောက်ပြီး ပစ္စုပ္ပန်မှာ တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်နိုင်ဖို့ ဆိုတာ ဆုတောင်းနေရုံနဲ့ မရပါဘူး။ အချိန်တန်ရင် ကောင်းသွားမှာပါလေ ဆိုပြီး ကံကို ထိုင်စောင့်နေလို့လည်း မရပါဘူး။

အဓိပတိတရားလေးပါး နဲ့ပြည့်စုံရင် မိမိလိုတာ ပြည့်တယ် ဆိုတဲ့ သစ္စာစကားကို အမြဲ နှလုံးသွင်းထားရပါမယ်။ လွတ်မြောက်ရေး လမ်းစဉ်မှာ မိမိကိုယ်တိုင်က ပြဋ္ဌာန်းပြီး ကြိုးစားရမှာပါ။

၁။ ဆန္ဒ: အတိတ်က အဖြစ်အပျက်ဟောင်းတွေကို တွေးပြီး ပူလောင်နေရတဲ့ ဒီစိတ်ဆင်းရဲမှု နှောင်ကြိုးတွေကနေ အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်လိုတဲ့ ပြင်းပြတဲ့ ဆန္ဒ ရှိရပါမယ်။ အရှိတရားကို သိမြင်လိုတဲ့ ဆန္ဒက ရှေ့တန်းကနေ ဦးဆောင်နေရပါမယ်။

၂။ စိတ္တ: အလုပ်လုပ်နေစဉ်မှာ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်အစဉ် လွင့်ထွက်သွားတိုင်း၊ အတိတ်ဆီကို ပြန်ရောက်သွားတိုင်း ချက်ချင်း သတိထားမိအောင် စူးစူးစိုက်စိုက် စောင့်ကြည့်နေတဲ့ စိတ်ဓာတ် ရှိရပါမယ်။

၃။ ဝီရိယ: “အတိတ်ကို တွေးတဲ့စိတ် ပေါ်လာပြီ၊ ဒေါသစိတ် ပေါ်လာပြီ” ဆိုတာနဲ့ အဲဒီ နောက်ကို လိုက်မသွားဘဲ၊ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘောသက်သက်ကို မြင်အောင် ကြည့်ဖို့ မလျှော့သော ဇွဲလုံ့လနဲ့ ကြိုးစား အားထုတ်ရပါမယ်။ ခါတိုင်းလို ဇာတ်လမ်းထဲ မျောပါသွားဖို့ အခွင့်မပေးဘဲ ဖြတ်တောက်ရပါမယ်။

၄။ ဝီမံသ: “ဒါဟာ တနင်္လာနေ့က ဇာတ်လမ်း မဟုတ်ဘူး၊ အခု ပစ္စုပ္ပန်မှာ အကြောင်းတိုက်ဆိုင်လို့ ပေါ်လာတဲ့ သညာနဲ့ သင်္ခါရတရားတွေ သက်သက်ပါလား၊ အနိစ္စ တရားတွေပါလား” လို့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ သိမြင်တဲ့ ပညာဉာဏ်နဲ့ ဆင်ခြင်ရပါမယ်။

ဒီ ဆန္ဒ၊ စိတ္တ၊ ဝီရိယ၊ ဝီမံသ ဆိုတဲ့ အဓိပတိတရား လေးပါးကို ကိုယ့်ရဲ့ လက်ရှိ အလုပ်ခွင်မှာ လက်နက်ကောင်း တစ်ခုသဖွယ် အမြဲတမ်း တပ်ဆင်ထားမယ် ဆိုရင်၊ ဘယ်လို အတိတ် ဇာတ်လမ်းဟောင်းတွေကမှ ခင်ဗျားရဲ့ ပစ္စုပ္ပန်ကို လာပြီး ဖျက်ဆီးလို့ မရနိုင်တော့ပါဘူး။

နိဂုံး

ဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာ အပေါင်းတို့…

ဒီကနေ့ ကြာသပတေးနေ့ နေ့လည်ခင်း အချိန်လေးမှာ ကိုယ့်စိတ်ကို တစ်ချက်လောက် ပြန်ကြည့်လိုက်ပါ။ တနင်္လာနေ့၊ အင်္ဂါနေ့ ကတည်းက လွယ်အိတ်ထဲ ထည့်ပြီး သယ်လာခဲ့တဲ့ စိတ်တိုစရာတွေ၊ ပူလောင်မှုတွေကို အခုထက်ထိ ကျောပေါ်မှာ ထမ်းထားဆဲလား။

အဲဒီ အတိတ်ဆိုတဲ့ အရာကြီးဟာ တကယ်တမ်း စမ်းသပ် ကြည့်လိုက်ရင် ဘာအကောင်အထည်မှ မရှိတဲ့၊ လေဖမ်း တမ်းဆုပ် လုပ်နေရတဲ့ ပညတ်ချက် သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။ အတိတ်ဆိုတာ မရှိတော့ပါဘူး၊ သေဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။ အနာဂတ် ဆိုတာလည်း မရောက်လာသေးပါဘူး။

ကျနော်တို့ တကယ်တမ်း ပိုင်ဆိုင်ထားတာဟာ အခု လက်ရှိ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ ပစ္စုပ္ပန် ရုပ်နာမ် ဖြစ်စဉ်လေး တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ ပစ္စုပ္ပန် စက္ကန့်လေးကို အတိတ်က ဇာတ်လမ်းတွေနဲ့ အရောင် မဆိုးပါနဲ့။ ပေါ်လာတဲ့ သညာကို သညာမှန်း သိလိုက်ပါ။ ပေါ်လာတဲ့ ဒေါသကို ဒေါသမှန်း သိလိုက်ပါ။ အရာရာဟာ ရုပ်နာမ်တို့ရဲ့ ဖြစ်ပြီး ပျက်စီးသွားမှု သက်သက်သာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒီ အရှိတရားကို ဉာဏ်နဲ့ ပိုင်းခြား သိမြင်လိုက်တာနဲ့ တပြိုင်နက်၊ ရက်ပေါင်းများစွာ ထမ်းပိုးလာခဲ့တဲ့ စိတ်ဖိစီးမှု ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးဟာ ချက်ချင်း ဆိုသလို လွင့်စဉ် ပျောက်ကွယ်သွားပါလိမ့်မယ်။ အလုပ်ခွင်ထဲမှာတင် ဝိပဿနာ ဉာဏ်နဲ့ အေးချမ်း တည်ငြိမ်မှုကို အပြည့်အဝ တည်ဆောက်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။

ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်မှာ ဉာဏ်အလင်း တောက်ပနိုင်ကြပါစေ။

ထက်အောင်