ကျွန်တော်တို့ တစ်သက်လုံး ဒုက္ခရောက်နေတာဟာ “ငါ” ရှိတယ်လို့ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားလို့ပါ။ ဒါဟာ ဘယ်သူ့အပြစ်မှ မဟုတ်ဘူး၊ မသိလို့ မှားနေတဲ့ အမြင် (အတ္တဒိဋ္ဌိ) သက်သက်ပဲ။

မနက်နိုးတာနဲ့ “ငါ နိုးပြီ”၊ “ငါ့ စိတ်”၊ “ငါ့ ခန္ဓာကိုယ်” ဆိုပြီး အလိုလို သတ်မှတ်လိုက်ကြတယ်။ တကယ်တော့ အဲဒီ “ငါ” ဆိုတာ ဘယ်နေရာမှာ ရှိတာလဲ?

ခေါင်းထဲမှာလား၊ ရင်ဘတ်ထဲမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အတွေးတွေထဲမှာလား? သေချာရှာကြည့်ရင် ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့တာကို မြင်ပါလိမ့်မယ်။

အမှန်တရားကို မြင်ဖို့ဆိုတာ တစ်ခုခုကို အသစ်လုပ်ယူရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှိနေတယ်လို့ ထင်နေတဲ့ အယူမှားကြီးကို “မရှိဘူး” လို့ လက်ခံနိုင်ဖို့ပဲ လိုတာပါ။

ဒီနေ့တော့ ဘာပဲလုပ်လုပ် “ဒါ ငါလုပ်တာလား၊ သဘာဝအလျောက် ဖြစ်နေတာလား” ဆိုတာလေးကို တစ်ချက်လောက် သတိပြုကြည့်ပေးပါ။

ဒီနေ့အတွက် အမေး- “ငါ” ဆိုတာ တကယ်ပဲ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရှိနေတာလား၊ အတ္တဒိဋ္ဌိ ဆိုတဲ့ မောဟလာ