လောကတွင် “ဂုဏ်ဆိုသည်မှာ ပုထုဇဉ်တို့၏ ဥစ္စာ” ဟူသော စကားရှိပါသည်။ ပုထုဇဉ်တို့သည် မိမိတို့ ရရှိထားသော ဘွဲ့ထူး၊ ဂုဏ်ထူး၊ ရာထူးဌာနန္တရများကို အနှစ်သာရရှိလှသည်ဟု မှတ်ထင်ကာ ဖက်တွယ်ထားတတ်ကြသဖြင့် ထိုဂုဏ်များကြောင့်ပင် ပူလောင်မှုများ ကြုံတွေ့ကြရပါသည်။
အရိယာနှင့် ဂုဏ်၏ ကွာခြားချက်
အရိယာသူတော်ကောင်းတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်၌ ဖြစ်ပေါ်သမျှသော သဘောတရားတို့သည် ဖြစ်ပြီးလျှင် ပျက်စီးသွားသော “သင်္ခါရတရား” များသာဖြစ်ကြောင်း ခန္ဓာသိဖြင့် ပိုင်းခြားသိမြင်ထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် –
အရိယာတို့သည် ဂုဏ်အကြီးအငယ်၊ အနိမ့်အမြင့်ကို တွက်ချက်ခြင်း မရှိပါ။
လောကဝေါဟာရအရ ပုထုဇဉ်တို့ စိတ်မသက်မသာ မဖြစ်စေရန် ဉာဏ်ဖြင့် ဆင်ခြင်၍ ပြောဆိုဆက်ဆံခြင်းမှတစ်ပါး၊ မိမိကိုယ်တိုင်ကမူ ထိုဂုဏ်များအပေါ် တွယ်တာမှု လုံးဝမရှိပါ။
ဤသို့ ဂုဏ်ကို အရှိတရားအဖြစ် မယူဆဘဲ လွတ်ကင်းအောင် နေထိုင်နိုင်ခြင်းကြောင့်ပင် အရိယာတို့သည် အစဉ်အမြဲ အေးချမ်းနေကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
ရဟန်းလောကနှင့် ဂုဏ်၏ အပူမီး
ယနေ့ခေတ် ရဟန်းလောကကို ကြည့်လျှင် မအေးချမ်းမှုများစွာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့ရပါမည်။ ၎င်းသည် ပုထုဇဉ်တို့၏ ဥစ္စာဖြစ်သော “ဂုဏ်” ကို ဖက်တွယ်နေကြသောကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပါသည်။
ကျောင်းထိုင်ဂုဏ်၊ ဓမ္မာစရိယ၊ ပထမကြီး၊ ပထမလတ် စသည့် စာမေးပွဲဘွဲ့တံဆိပ်များ။
ပိဋကတ်အာဂုံဆောင် အစရှိသော ဂုဏ်ပုဒ်များနောက်သို့ လိုက်နေခြင်း။
ဤကဲ့သို့သော ဂုဏ်ပုဒ်များအတွက် အားထုတ်နေခြင်းသည် ပုထုဇဉ်တို့၏ နယ်ပယ်အတွင်း၌သာ ကျင်လည်နေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုဂုဏ်များကပင် ရဟန်းလောကကို မအေးချမ်းအောင် ဖန်တီးနေပါသည်။ ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးများ ရရှိထားသော်လည်း ခန္ဓာ၏ ဖြစ်ပျက်သဘောကို မမြင်နိုင်သရွေ့ ထိုသူတို့သည် ပုထုဇဉ်တို့၏ အပူမီးမှ လွတ်ကင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။
ရဟန်းတို့၏ ဦးတည်ချက်အမှန်
ရဟန်းပြုရခြင်း၏ အစစ်အမှန် ရည်ရွယ်ချက်မှာ သံသရာမှ လွတ်မြောက်ရန် ဖြစ်ပါသည်။ သံသရာမှ လွတ်မြောက်လိုသူသည် ဂုဏ်ပုဒ်များကို စုဆောင်းရမည်မဟုတ်ဘဲ စွန့်ပယ်ရမည် ဖြစ်ပါသည်။
စာပေတတ်မြောက်မှု ဂုဏ်ပုဒ်များထက် “ခန္ဓာသိ” ရရှိရေးသည်သာ အဓိက ဖြစ်သင့်သည်။
ဂုဏ်ကို ဖက်တွယ်ခြင်းသည် သံသရာကို ရှည်စေပြီး၊ ဂုဏ်ကိုစွန့်၍ တရားအားထုတ်ခြင်းသည်သာ သံသရာမှ လွတ်မြောက်ကြောင်း အမှန်ဖြစ်သည်။
ဒီနေရာမှာ ပုထုဇဉ် လူသား (လူဝတ်ကြောင်) တွေအနေနဲ့တော့ လောကီဂုဏ်ပေါ်ကနေ စားဝတ်နေရေးကို ဖန်တီးရတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ကို စွန့်ပါလို့ မပြောလို မပြောအပ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ရဟန်းတွေအတွက်ကတော့ စားဝတ်နေရေးသည် အလှူခံယုံသာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ကို စွန့်နိုင် စွန့်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ထို့ကြောင့် ရဟန်းလောကအနေဖြင့် သံသရာမှ လွတ်မြောက်ရေးဟူသော ဦးတည်ချက်နှင့် အတိအကျ ကိုက်ညီစေရန်အတွက် ပုထုဇဉ်တို့၏ ဥစ္စာဖြစ်သော ဂုဏ်ပုဒ်များနောက်သို့ လိုက်နေခြင်းကို စွန့်ပယ်ပြီး၊ မိမိခန္ဓာ၏ ဖြစ်ပျက်ကို ရှုမြင်နိုင်မည့် ဝိပဿနာအလုပ်ကိုသာ ဇောက်ချလုပ်ကိုင်ရန် လိုအပ်လှပါသည်။